Kayınvalidem, kocama tekrar yürüyebilmesi için
"Kim işinden izin aldı? Kim fizik tedavi seanslarına benimle geldi? Kim bana tekrar yaşayabileceğime inandırdı?" Kalbim göğsümde sıkıştı. Çünkü bunları duyacağımı hiç beklemiyordum. Perran huzursuzca kıpırdandı. "Ben sadece senin iyiliğini düşündüm." Deniz başını salladı. "Hayır. Sen kendi istediğini düşündün." Sonra hakime döndü. "Sayın hakim, annemin sunduğu para teklifini kabul ettim." Perran rahat bir nefes aldı. Ama çok erken rahatlamıştı. "Ancak annem bir ayrıntıyı bilmiyordu." Hakim merakla öne eğildi. "Nedir o ayrıntı?" Deniz'in yüzünde hafif bir tebessüm oluştu. "Bu boşanma dilekçesini hiçbir zaman sonuçlandırmayı planlamadım." Perran'ın gözleri büyüdü. "Ne?" "Çünkü imzaladığım belgeler gerçek boşanma evrakları değildi." Bu kez salonda fısıltılar yükseldi. Perran ayağa kalktı. "Ne demek istiyorsun?" Avukat söze girdi. "Hanımefendi, müvekkilim yalnızca sizin şartlarınızı yazılı olarak kabul etti. Ancak resmi boşanma başvurusu hiçbir zaman yapılmadı." Perran'ın yüzü kıpkırmızı oldu. "Beni kandırdınız mı?" Deniz'in cevabı gecikmedi. "Hayır anne." Bir saniye durdu. "Ben sadece seni dinledim." Bu söz salona bomba gibi düştü. Deniz devam etti. "Sen bana karımı bırakmam karşılığında para teklif ettin. Ben de bunu yazılı hale getirdim." Avukat ikinci dosyayı çıkardı. Bu kez dosya doğrudan hakime verildi. İçinde telefon kayıtları, mesajlar ve Perran'ın yaptığı teklifin ayrıntıları vardı. Hakim sayfaları dikkatle inceledi. Perran'ın yüzündeki özgüven tamamen yok olmuştu. "Bu gerekli miydi?" diye fısıldadı. Deniz'in cevabı çok netti. "Evet." İlk kez sesinde kırgınlık hissediliyordu. "Çünkü sen benim yürüyemememden daha çok evliliğimi önemsedin." Perran'ın gözleri doldu. Ama kimse konuşmadı. "Ben kazadan sonra hayatımın bittiğini düşündüm," dedi Deniz. "Ama eşim bana yeniden umut verdi. Sen ise onu hayatımdan çıkarmak istedin." Sonra eli uzanıp benim elimi tuttu. Sıcacıktı. Kararlıydı. "Bana yeniden yürümeyi öğretecek ameliyat varsa harika." Derin bir nefes aldı. "Ama beni hayatta tutan şey para değildi." Parmaklarımı sıktı. "Onun sevgisiydi." Gözyaşlarımı tutamadım. Mahkeme salonundaki herkes sessizdi. Perran ise ilk kez gerçekten yalnız görünüyordu. Yıllardır kontrol ederek, yönlendirerek ve satın alarak istediği her şeyi elde etmişti. Ama bu kez karşısında satın alamayacağı bir şey vardı. Sadakat. Sevgi. Ve gerçek bir evlilik. Bir dakika sonra dosyasını kapattı. Yavaşça ayağa kalktı. Kimseye bakmadan çıkış kapısına yürüdü. Kapıya ulaştığında durdu. Arkasını dönmedi. Sadece sessizce konuştu. "Ameliyatın parasını yine de göndereceğim." Deniz cevap vermedi. Perran birkaç saniye bekledi. Sonra ekledi: "Şartsız." Ve kapı arkasından kapandı. O an salonda hiçbir alkış yoktu. Hiçbir zafer çığlığı da. Sadece huzur vardı. Aylar sonra ameliyat gerçekleşti. Uzun ve zorlu bir süreçti. Mucize değildi. Ama başarılı geçti. Ve ameliyattan tam sekiz ay sonra fizik tedavi merkezinde yürüyüş çubuklarıyla attığı ilk adımı gördüğüm günü asla unutmayacağım. Deniz bana baktı. Gülümsedi. Sonra titreyen sesiyle şöyle dedi: "Annem bana yürümek için para verdi." Bir adım daha attı. "Ama yürümek istemem için sebebi sen verdin." İşte o gün anladım. Bazı insanlar servet bırakır. Bazıları ise hayat verir. Ve gerçek zenginlik, hangisini seçtiğinizde gizlidir.