Kendi Bebek Partimde Kayınvalidem Herkesin İçinde

"Kimsenin seni bir gün görünüşün yüzünden üzmesine izin vermeyeceğim." Ertesi sabah telefonum çaldı. Arayan Sevim Hanım'dı. İlk başta açıp açmamakta kararsız kaldım ama sonunda cevap verdim. Sesindeki kibir tamamen kaybolmuştu. "Dün olanlar için konuşabilir miyiz?" "Dinliyorum." Bir süre sustu. "Belki söylediklerim biraz ağırdı." Biraz mı? İçimden bunu geçirdim ama sesimi çıkarmadım. Sonra hiç beklemediğim bir şey söyledi. "Aslında ben de ilk hamileliğimde çok kilo almıştım." Şaşkınlıktan konuşamadım. "Kayınvalidem beni herkesin içinde aşağılar, sürekli diyet yapmamı söylerdi. Doğumdan sonra da aylarca kendimi aynada görmek istemedim." Sözleri beni derinden etkiledi. "Peki bunu bana neden yaptınız?" Uzun bir sessizlik oldu. "Bilmiyorum." Sonra sesi titredi. "Belki de bana yapılanı normal sandım." İlk kez Sevim Hanım'ın gerçekten pişman olduğunu hissediyordum. "Özür dilerim." Bu iki kelimeyi ondan duymayı hiç beklemiyordum. "O kadar beklediğiniz bebeğinizin sevincini gölgeledim." Telefon kapandıktan sonra uzun süre düşündüm. İnsanlar bazen kendilerine yapılan kötülüğü iyileştirmek yerine başkalarına aktarıyordu. Akşam Emre eve geldiğinde her şeyi anlattım. "Affedecek misin?" diye sordu. "Unutmayacağım." "Peki?" "Eğer gerçekten değişmek isterse, bir şansı hak eder." Aradan üç hafta geçti. Bir gün kapımız çaldı. Sevim Hanım elinde küçük örgü bir battaniyeyle gelmişti. İçeri girer girmez bana uzattı. "Bunu bebeğim için ördüm." İlk kez "benim torunum" yerine "senin bebeğin" demişti. Bu bile büyük bir değişimdi. Çay içerken bana dönüp sessizce konuştu. "Doktorun her şeyin yolunda olduğunu söyledi mi?" "Evet." "Çok sevindim." Sonra başını eğdi. "Bir daha sana dış görünüşünle ilgili tek kelime etmeyeceğim." Sözünü tuttu. Aylar sonra doğum başladığında hastaneye ilk gelenlerden biri yine oydu. Elinde çiçek değil, ev yapımı çorba vardı. Bebeğimizi ilk kez kucağına aldığında gözlerinden yaşlar süzüldü. Bana bakıp fısıldadı. "Annelik, insanın bedenini değil kalbini büyütüyormuş." O an annemin neden bağırmak yerine birkaç cümle fısıldamayı seçtiğini anladım. Bazen bir insanı değiştiren şey hakaret değil, doğru zamanda söylenen gerçeklerdi. Sevim Hanım o gün evimizden korkarak çıkmıştı. Ama aylar sonra aynı evin kapısından bu kez kibirini dışarıda bırakmış, hatasını kabul etmeyi öğrenmiş biri olarak içeri girdi. Ve ben, bebeğime bırakabileceğim en değerli mirasın kusursuz görünmek değil; saygılı olmayı, özür dilemeyi ve değişebilmenin mümkün olduğunu göstermek olduğuna o gün gerçekten inandım.

Diğer Tarifler