Kızım, ayda 16.000 TL emekli maaşımdan vermem
“Anne, bu senin hayat sigortan.” Defne’nin gösterdiği belgeye uzun süre baktım. Adım, soyadım, imzam… Hepsi oradaydı. Altı ay önce Levent’in bana imzalattığı sigorta sözleşmesiydi. O gün bana, “İkimizin de başına bir şey gelebilir. Geleceğimizi güvenceye almalıyız,” demişti. Ben de düşünmeden imzalamıştım. Kendi kendime, sorumluluk sahibi bir adamla evlendiğim için ne kadar şanslı olduğumu söylemiştim. Şimdi o sözleşmedeki 45 milyon liralık teminata bakarken midem bulanıyordu. “Levent dün gece telefonda sigortadan da bahsetti,” dedi Defne. “Ne söyledi?” “Ödeme yapılınca bütün borçların kapanacağını söyledi.” “Ne borcu?” Kızım çantasından başka bir kâğıt çıkardı. Banka hesap hareketleriydi. Tanımadığım bir hesaba düzenli para aktarılmıştı. Her hafta birkaç bin lira, bazen daha fazla. “Bunları nereden buldun?” “Çalışma odasındaki yazıcının yanında duruyordu. Bir de masasında icra ve borç belgeleri vardı.” Bir süre konuşamadım. Levent’in işleriyle ilgili hiçbir sorun yaşamadığımızı sanıyordum. Son aylarda biraz gergindi, doğruydu. Telefon görüşmelerini bahçede yapmaya başlamıştı. Bazen eve geç geliyor, yemeğe oturduğunda bile hesap makinesinden gözünü ayırmıyordu.