Kızım, ayda 16.000 TL emekli maaşımdan vermem
Ne zaman sorsam aynı cevabı veriyordu: “İş dünyası böyledir canım. Sen kafanı bunlarla yorma.” Ben de ona inanıyordum. Oysa şimdi anlıyordum ki iş hayatında ciddi kayıplar yaşamış, borçlarını bizden gizlemişti. Arabayı yol kenarına çektim. “Anne, iyi misin?” “Bilmiyorum kızım.” Gerçekten bilmiyordum. Bir yanda iki yıldır aynı yastığa baş koyduğum adam vardı. Diğer yanda bana annesinin başına gelebilecek korkunç bir şeyi anlatmaya çalışan on dört yaşındaki kızım. Ve önümde benim yokluğum üzerinden hesaplanmış bir para. “Polise gideceğiz,” dedim. Defne başını eğdi. “Bize inanırlar mı?” “İnanmak zorundalar.” “Ama henüz elimizde onun sana ne yapacağını gösteren kesin bir şey yok.” Bu söz beni durdurdu. Levent’in insanları nasıl etkilediğini çok iyi biliyordum. Bir komşuyla anlaşmazlık yaşasa birkaç dakika içinde kendisini haklı çıkarırdı. İş ortakları onu güvenilir, sakin ve başarılı bir adam olarak tanırdı. Ben ise o akşam telaşla evden çıkan, başının ağrıdığını söylemiş bir kadındım. Ne yazık ki korkum sağlıklı düşünmemi engelliyordu. Bugün olsa doğrudan polisten yardım isterdim. Ama o gece, kocamın her şeyi inkâr edeceği düşüncesi aklımı öylesine doldurmuştu ki büyük bir hata yaptım. “Defne, çalışma odasında başka bir şey olabilir mi?” “Bilmiyorum anne.” “Fotoğraf çekebiliriz. Sonra hemen çıkarız.” Kızımın yüzü değişti. “Eve geri mi döneceğiz?” Sesindeki korkuyu duyunca tereddüt ettim. Ama Levent’in hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam etmesi düşüncesi beni dehşete düşürüyordu. “Çok kısa sürecek,” dedim. Defne uzun süre bana baktı. Sonunda başını salladı. Arabayı yeniden çalıştırdım. O akşam yaptığım en tehlikeli kararın bu olduğunu daha sonra anlayacaktım. Eve döndüğümüzde saat dokuzu geçmişti. Arabayı sitenin yan tarafındaki sokağa bıraktım. Bahçe ışıkları yanıyordu. Pencerelerden misafirlerin konuşmaları duyuluyordu. Kapıyı açtığımızda Levent salonun ortasında ayakta duruyordu. Bizi görünce gülümsedi. Ama o gülümsemeden önce yüzünden geçen kısa bir rahatsızlık ifadesini fark ettim. “Geldiniz demek! Nasıl oldun Sevil?” “İyiyim. Eczaneden aldığım ilaç işe yaradı.” “Çok güzel.” Defne hemen araya girdi. “Ben de biraz uzanacağım.” Levent ona döndü. “Tabii kızım. Sen dinlen.” Kızım merdivenleri çıkarken göz ucuyla bana baktı. Aramızda sessiz bir anlaşma vardı. Ben aşağıda kalıp Levent’i oyalayacaktım. Defne ise çalışma odasına bakacaktı. Salona geçtim. Levent bana bir bardak içecek uzattı. “Biraz iç, rahatlatır.” “Teşekkür ederim. Sadece su içeceğim.” “Niye?” “Başım yeni düzeldi.” Bardağı masaya bıraktı. Sonra hiç beklemediğim bir şey söyledi. “Peki çayını da mı içmeyeceksin?” O anda içimden soğuk bir ürperti geçti. “Bu gece istemiyorum.” “Sen çaysız duramazsın normalde.” “Biliyorum ama bugün midem de biraz kötü.” Levent birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra konuyu değiştirdi. Misafirlerine şirketin yeni projelerinden bahsetmeye başladı. Ben ise onu dinliyormuş gibi yaparak telefonumu kontrol ediyordum. Defne’den haber yoktu. Beş dakika geçti. On dakika. On beş dakika. Her saniye biraz daha uzuyordu. Levent masadaki dosyalardan söz ederken ben onun ellerine bakıyordum. Bu eller kaç kez yüzümü okşamıştı? Kaç sabah bana kahvaltı hazırlamıştı? Kaç gece yorgun geldiğimde omuzlarıma masaj yapmıştı? Bir insan bu kadar farklı iki yüz taşıyabilir miydi? Telefonum hafifçe titredi. Defne’den tek kelimelik bir mesaj gelmişti. “ŞİMDİ.” Ayağa kalktım. “Ben Defne’ye bakıp geleyim.” Levent konuşmasını kesti. “Bir şey mi oldu?” “Hayır. Baş ağrısı vardı, nasıl olduğunu merak ettim.” Merdivenleri çıkarken arkamda bakışlarını hissediyordum. Defne odasının kapısında beni bekliyordu. İçeri girer girmez telefonunu uzattı. “Anne, buldum.” Ekranda birkaç fotoğraf vardı. İlk fotoğrafta Levent’in çalışma masasının çekmecesinde duran küçük, kahverengi bir şişe görünüyordu. Üzerinde herhangi bir etiket yoktu. İkinci fotoğraf ise el yazısıyla hazırlanmış bir programdı. Saatler tek tek yazılmıştı. 21.00 — Misafirlerle yemek. 21.45 — Çayı hazırlamak. 22.05 — Beklenen gelişme. 22.10 — Sağlık ekiplerini aramak. En altta kısa bir not vardı. “Her şey doğal görünmeli.” Fotoğrafa uzun süre baktım. Levent’in el yazısını tanıyordum. Alışveriş listelerini, bana bıraktığı küçük notları, doğum günü kartlarını hep aynı eğik harflerle yazardı. Şimdi aynı yazı benim geleceğimi ortadan kaldıracak bir planın üzerindeydi. “Anne, daha fazlasını arayamadım,” dedi Defne. “Neden?” “Levent aşağıdan çıktı. Merdivende sesini duydum.” Tam o sırada koridorda ayak sesleri duyuldu. Defne kolumu sıktı. “Geliyor.” Kapı açıldı. Levent karşımızdaydı. “Burada ne oluyor?” Gülümsemeye çalıştım. “Defne’nin başı biraz ağrıyormuş.” Levent kızımı süzdü. Sonra bana döndü. “Sevil, çayını hazırladım. Mutfakta bekliyor.” Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki sesini duyacağını sandım. “Teşekkür ederim ama gerçekten istemiyorum.” “Senin sevdiğin karışımdan yaptım. Başına da iyi gelir.” “Birazdan içerim.” Yüzündeki gülümseme kayboldu. “Tamam. Birazdan.” Arkasını döndü. Kapıyı kapattı. Sonra dışarıdan metalik bir ses geldi. Defne hemen kapıya koştu. Kolu çevirdi. Açılmadı. Tekrar denedi. “Anne… Kapıyı kilitledi.” O anda artık hiçbir şüphem kalmamıştı. Levent bir şeyler bildiğimizi anlamıştı. Odada birkaç saniye hareketsiz kaldık. Defne ağlamaya başladı. “Anne, şimdi ne yapacağız?” Onu kendime çektim. “Korktuğunu biliyorum. Ben de korkuyorum.” “Aşağıda bizi bekliyor.” Telefonumu çıkardım. Yardım çağırmamız gerektiğini biliyordum. Ama o sırada koridorda yeniden ayak sesleri duyulunca paniğe kapıldım. Odamız evin arka bahçesine bakıyordu. Pencerenin altında çimenlik bir alan vardı. Defne oraya baktı. “Anne, buradan çıkabilir miyiz?” Başka bir çıkış bulmaya çalıştım. Ama kapı kilitliydi. Alt katta Levent vardı. Sonunda pencereye yöneldik. Yatak örtüsünden yararlanarak aşağı inmeye çalıştık. Defne bahçeye ulaşmayı başardı. Ben de onun ardından geçtim. Yere indiğimde ayak bileğimde keskin bir ağrı hissettim. Dengemi kaybedip dizlerimin üzerine çöktüm. Defne hemen yanıma geldi. “Anne!” “İyiyim. Yardım et, kalkayım.” Tam o sırada yukarıdan Levent’in sesini duyduk. “Sevil!” Başımı kaldırdım. Pencereden bize bakıyordu. Yüzündeki ifadeyi hayatım boyunca unutmayacağım. Ne şaşkınlık vardı. Ne üzüntü. Yalnızca büyük bir öfke. “Nereye gittiğinizi sanıyorsunuz?” Defne elimi tuttu. “Anne, koş!” Bahçenin arkasındaki çitlere doğru ilerledik. Ayak bileğim ağrıyordu ama durmadım. Küçük sebze bahçesini geçip sitenin arkasındaki ağaçlık yola çıktık. Arkamızda bir kapının hızla kapandığını duydum. Levent peşimizden geliyordu. Defne nefes nefese: “Servis kapısına gidelim!” dedi. Sitenin bakım görevlilerinin kullandığı küçük bir kapı vardı. Oraya ulaştığımızda kapalı olduğunu gördük. Panik içinde çantamı karıştırdım. Neyse ki site yönetiminin verdiği giriş kartım hâlâ yanımdaydı. Kapı açıldığında ikimiz de rahat bir nefes aldık. Birkaç dakika sonra arabamıza ulaştık. Direksiyona oturduğumda ellerim hâlâ titriyordu. Bu defa eve dönmeyecektik. Adapazarı’na doğru sürdüm. Saat neredeyse on bir olmuştu. Defne yan koltukta sessizce oturuyordu. Bir süre sonra: “Levent polise gider mi?” diye sordu. “Muhtemelen.” “Peki ne söyleyecek?” “Benim dengesiz olduğumu. Seni alıp sebepsiz yere evden çıktığımı.” Defne bana döndü. “Ama bu doğru değil.” “Biliyorum kızım. Biz de gerçeği anlatacağız.” Kalabalık ve kameraların bulunduğu bir yer arıyordum. Sonunda büyük bir alışveriş merkezinin yakınında, hâlâ açık olan bir kafeye girdik. Garson masamıza geldiğinde su istedim. Bardağı kaldırırken ellerim o kadar titriyordu ki birazını masaya döktüm. Defne peçeteyle sildi. “Anne, şimdi kimi arayacağız?” Bir isim aklıma geldi. Melis Arslan. Üniversiteden eski arkadaşımdı. Yıllardır görüşmemiştik ama Kocaeli’de ceza davalarıyla ilgilenen bir avukat olduğunu biliyordum. Numarasını bulup aradım. İkinci çalışta açtı. “Sevil? Bu saatte? Bir şey mi oldu?” “Melis, lütfen beni dinle. Çok ciddi bir durumdayım.” Ona her şeyi anlattım. Kızımın notunu. Telefon konuşmasını. Sigorta poliçesini. Çalışma odasındaki belgeleri. Ve evden nasıl çıktığımızı. Melis beni dikkatle dinledi. Sonra: “Şu an güvende misiniz?” diye sordu. “Kalabalık bir kafedeyiz.” “Orada kalın. Konumunuzu gönderin. Ben geliyorum. Polis gelirse sakince durumu açıklayın, fotoğrafları koruyun. Ayrıntılı ifadeyi birlikte vereceğiz.” Tam telefonu kapatırken Defne’nin yüzü yeniden soldu. “Anne, bak.” Kafenin kapısına iki polis memuru gelmişti. Etrafa bakıyorlardı. Birinin elinde telefon vardı. Bize doğru yaklaştılar. “Sevil Yılmaz siz misiniz?” Ayağa kalktım. “Evet.” “Eşiniz sizin ve kızınızın kaybolduğunu bildirmiş. Çok endişeli olduğunu söyledi.” Gözlerim doldu. Levent bizden önce harekete geçmişti. “Biz kaybolmadık,” dedim. Memur sakin bir sesle: “Hanımefendi, ne olduğunu anlatabilir misiniz?” Defne birden ayağa fırladı. “Annem yalan söylemiyor! Levent onu ortadan kaldırmayı planlıyor!” Polisler birbirlerine baktı. “Genç hanım, sakin ol. Anlattığın ciddi bir konu.” Kızım ağlamaya başladı. “Ben her şeyi duydum!” Tam o sırada arkamızdan tanıdık bir ses geldi. “İyi akşamlar memur beyler.” Melis’ti. Elinde çantasıyla yanımıza geldi. “Ben Avukat Melis Arslan. Sevil Hanım’ın avukatıyım.” Sonra bize döndü. “İkiniz de iyi misiniz?” İlk kez kendimi biraz güvende hissettim. Melis polislere, elimizdeki delilleri karakolda sunmak istediğimizi söyledi. Ardından hep birlikte karakola gittik. Karakolun bekleme salonunda saatler durmuş gibiydi. Başkomiser Murat Özdemir karşımıza oturmuş, anlattıklarımızı dinliyordu. “Yani eşinizin size zarar vermek için bir plan hazırladığını düşünüyorsunuz?” “Evet.” “Bunu neye dayanarak söylüyorsunuz?” Melis, Defne’nin telefonunu masaya bıraktı. “Bu fotoğraflara.” Başkomiser ekranı dikkatle inceledi. Özellikle el yazısıyla hazırlanmış saat çizelgesinde uzun süre durdu. “Bu yazının eşinize ait olduğundan emin misiniz?” “Eminim.” Defne araya girdi. “Şişe çalışma masasının alt çekmecesinde.” Murat Bey bir görevliyle konuştu. Belgelerin incelenmesi ve evdeki maddelerin kontrol edilmesi için gerekli işlemlerin başlatılacağını söyledi. Tam o sırada koridorun diğer ucundan bir ses duyuldu. “Sevil!” Başımı çevirdim. Levent gelmişti. Üzerinde akşamki takım elbisesi vardı. Saçları düzgün taranmıştı. Yüzünde üzgün bir koca ifadesi taşıyordu. “Allah’a şükür, iyisiniz!” Bana doğru yürüdü. İstemeden geriledim. “Yaklaşma.” Levent durdu. Sonra memurlara döndü. “Görüyor musunuz? İşte tam da bundan korkuyordum.” Başkomiser kaşlarını kaldırdı. “Neden korkuyordunuz?” Levent derin bir nefes aldı. “Eşim son zamanlarda çok zor günler geçiriyor. Kaygı problemleri var. Doktorun verdiği ilaçları düzenli kullanmıyor.” Şaşkınlıktan konuşamadım. Hayatımda böyle bir tedavi görmemiştim. “Yalan söylüyorsun!” dedim. Levent üzgün bir ifadeyle başını salladı. “Sevil, lütfen kendini daha fazla yorma.” Sonra başkomisere döndü. “Onu suçlamıyorum. Gerçekten zorlanıyor. Bazen olayları yanlış hatırlıyor.” Melis ayağa kalktı. “Eşinizin bahsettiğiniz tedaviyi gördüğünü doğrulayan bir belge var mı?” Levent bir an duraksadı. “Elbette var. Doktoruyla konuşabilirsiniz.” “Hangi doktor?” “Doktor Serkan. Belgeleri pazartesi getirebilirim.” Melis sakinliğini bozmadı. “Biz burada doğrulanmamış iddialar değil, somut deliller hakkında konuşuyoruz.” Levent bana döndü. “Sevil, bunu neden yapıyorsun? Seni ne kadar sevdiğimi biliyorsun.” İşte o söz beni en çok yaralayan şey oldu. Seni seviyorum. O cümleyi kaç kez duymuştum? “Defne seni duydu,” dedim. “Telefonda ne konuştuğunu biliyoruz.” Levent yüzünü kızıma çevirdi. “Defne, sen yanlış anlamışsın. İşle ilgili bir konuydu.” Defne gözyaşlarını sildi. “Hayır. Annemin çayından ve sigorta parasından bahsettin.” Levent’in yüzündeki gülümseme ilk kez tamamen kayboldu. “Sen benim çalışma odama mı girdin?” Bu soru bütün salonu sessizliğe boğdu. Çünkü kızımın neden korktuğuyla ilgilenmek yerine ilk sorduğu şey buydu. Bir süre sonra görevli polislerden biri başkomiserin yanına geldi. Elinde ilk inceleme notları vardı. Murat Bey belgeleri okudu. Sonra Levent’e döndü. “Eşinizin kızına zarar vermiş olabileceğini düşündüğünüzü söylemişsiniz.” Levent hemen başını salladı. “Evet. Kızın odasında bir kan lekesi gördüm. Çok korktum.” Defne şaşkınlıkla bana baktı. Odasında böyle bir şey görmemiştik. Başkomiser konuşmasını sürdürdü. “İncelemede söz konusu lekeden örnek alınmış. İlk sonuç, kan grubunun sizin kan grubunuzla aynı olduğunu gösteriyor.” Levent’in yüzü soldu. “Bu hiçbir şey kanıtlamaz.” “Tek başına kanıtlamaz,” dedi Murat Bey. “Bu nedenle ayrıntılı inceleme yapılacak.” Sonra ikinci belgeyi önüne koydu. “Çalışma odanızda, kızınızın fotoğrafını çektiği şişeyle eşleşen bir şişe bulunmuş.” Levent cevap vermedi. “İçeriğine ilişkin ilk analizde tehlikeli bir arsenik bileşiğine dair bulgular elde edilmiş. Kesin laboratuvar sonucu beklenecek.” Levent ayağa kalktı. “Bu bir tuzak!” Murat Bey sakin kaldı. “Ne demek istiyorsunuz?” “Sevil koymuştur! Beni suçlamak istiyor!” Melis hemen araya girdi. “Sevil Hanım ve kızı belirttiğiniz süre boyunca başka yerlerdeydi. Giriş çıkış kayıtları ve kamera görüntüleri bunu doğrulayabilir.” Levent sesini yükseltti. “Beni bitirmek istiyorsunuz!” O ana kadar kendisini çok iyi kontrol etmişti. Ama şimdi karşımızda bambaşka biri vardı. Bana döndü. “Sen benim sayemde bu evde yaşadın! Sana her şeyi verdim!” Gözlerimden yaşlar aktı. “Ben senden yalnızca dürüst olmanı istemiştim.” “Sen hiçbir şey anlamıyorsun!” “Peki neden borçlarını sakladın? Neden benim sigortam üzerinden hesap yaptın?” Cevap vermedi. Başkomiser Murat Bey görüşmeyi sonlandırdı. Levent hakkındaki ciddi şüpheler nedeniyle gözaltı işlemleri başlatıldı. O götürülürken arkasından bakmadım. Defne kollarını belime doladı. “Anne, bitti mi?” Kızımın saçlarını okşadım. “Henüz bilmiyorum.” O gün onu kandırmak istemedim. Çünkü artık biliyordum. Gerçeği öğrenmek bazen kurtuluşun başlangıcıydı ama her şeyin hemen düzeldiği anlamına gelmiyordu. Sonraki haftalar ifadeler, incelemeler ve avukat görüşmeleriyle geçti. Evimize dönmedik. Bir süre Melis’in yardım ettiği güvenli bir yerde kaldık. Levent’in şirketinin ciddi mali sorunları olduğu ortaya çıktı. Banka borçları, karşılıksız taahhütler, gizlenen hesaplar… Tanıdığımız başarılı iş insanının hayatı büyük ölçüde borçlarla ayakta duruyordu. Benim hayat sigortam ise onun için bütün sorunlarını çözebileceği bir çıkış yolu hâline gelmişti. Bu gerçeği kabul etmek kolay değildi. Bazen geceleri uyanıyor, Levent’in bana kahvaltı hazırladığı sabahları hatırlıyordum. Bazen de aynı adamın çalışma odasında hazırladığı plan gözümün önüne geliyordu. Hangisi gerçek Levent’ti? Belki de ikisi de. Beni en çok yoran soru buydu. Ama birkaç hafta sonra öğrendiğimiz bir başka gerçek, yaşadığımız bütün korkuları yeniden canlandırdı. Bir gün Melis beni aradı. “Sevil, seninle önemli bir şey konuşmam gerekiyor.” Sesindeki ciddiyeti fark ettim. “Ne oldu?” “Levent’in eski eşiyle ilgili dosya yeniden inceleniyor.” Eski eşi Derya’yı biliyordum. Levent onun beş yıl önce ani bir kalp rahatsızlığı nedeniyle hayatını kaybettiğini söylemişti. Bu konuyu açtığımda üzülürdü. Ben de geçmişine saygı duyarak fazla soru sormamıştım. “Derya’yla ne ilgisi var?” Melis bir süre sessiz kaldı. “Ölüm koşullarında bazı benzerlikler görülmüş.” Sandalyeye oturdum. “Ne tür benzerlikler?” “Kalp rahatsızlığı olarak değerlendirilen ani ölüm. O dönemdeki mali sorunlar. Ve şimdi bulunan maddeler.” Sanki oda etrafımda dönmeye başladı. Soruşturma genişletildi. Yapılan ayrıntılı incelemelerden sonra Derya’nın dosyası yeniden açıldı. Gerekli yasal izinler alınarak yapılan adli incelemede, saç ve tırnak örneklerinde aynı tür arsenik bileşiğine ait izler bulunduğu bildirildi. Haberi duyduğumda uzun süre konuşamadım. Levent’in beş yıl önceki eşinin ölümü de artık doğal kabul edilmiyordu. Ben onun ikinci şansı olduğumu sanmıştım. Oysa Levent’in geçmişinde, benim hiç tanımadığım bir kadının cevapsız kalmış hikâyesi vardı. O akşam Defne’ye sarılıp saatlerce ağladım. Kızım: “Anne, ben seni kaybetmekten çok korktum,” dedi. “Biliyorum.” “Geç kalmış olsaydım…” Sözünü bitirmesine izin vermedim. “Böyle düşünme. Sen o gece doğru bildiğin şeyi yaptın. Ama bu yük senin omuzlarında olmamalıydı.” İşte ilk kez o zaman fark ettim. Defne henüz on dört yaşındaydı. Ona ne kadar cesur olduğunu söyleyip duruyordum. Ama bir çocuğun annesini korumak zorunda kaldığı bir gece, ne kadar cesaretle atlatılırsa atlatılsın, geride ağır izler bırakıyordu. Altı ay sonra dava süreci önemli bir aşamaya geldi. Mahkeme salonuna girdiğim günü unutamam. Levent birkaç metre ötemdeydi. Bir zamanlar birlikte yemek yediğim, gelecek planları yaptığım, ailesi olduğuma inandığım adam… Şimdi yüzüme bakamıyordu. Derya’nın ailesi de oradaydı. Annesini gördüğümde içim parçalandı. Yaşlı kadın yıllardır kızının ani ölümünü kabullenmeye çalışmıştı. Şimdi ise geçmişteki bütün anıları yeniden sorgulamak zorundaydı. Duruşmalar boyunca belgeler incelendi. Banka hareketleri, sigorta kayıtları, telefon görüşmeleri ve adli raporlar değerlendirildi. Defne’nin çektiği fotoğraflar da dosyanın önemli parçalarından biri oldu. Levent başlangıçta her şeyi reddetti. Sonra bazı belgelerin kendisine ait olduğunu kabul etti ama farklı amaçlarla hazırlandığını savundu. Borcunun bulunduğunu söyledi. Ancak diğer iddiaları reddetmeye devam etti. Onu dinlerken eskisi gibi öfkelenmedim. Sadece çok yoruldum. Bir zamanlar sevdiğim insanın, bütün bu olanlardan sonra bile açıkça gerçekle yüzleşmemesi bana ağır geliyordu. Sonunda mahkeme kararını açıkladı. Levent’e, bana yönelik eylemleri ve önceki dosyayla ilgili suçlardan 30 yıl, mali suçlardan da ayrıca 15 yıl hapis cezası verildi. Karar açıklandığında sevinç çığlığı atmadım. Hatta gülümsemedim bile. Gözlerimi kapattım. Ve uzun zamandır ilk kez omuzlarımdaki ağırlığın biraz hafiflediğini hissettim. Defne elimi tuttu. “Anne, artık eve gidebilir miyiz?” Ona baktım. “Evet kızım.” Ama kastettiği evin Sapanca’daki büyük ev olmadığını ikimiz de biliyorduk. Aradan bir yıl geçti. Sapanca’daki evimizi geride bıraktık. Artık İzmit’te, güneş alan küçük bir apartman dairesinde yaşıyoruz. Eski evimizin büyük bahçesi, gösterişli salonu ve misafir odaları vardı. Yeni evimizde yalnızca iki yatak odası, küçük bir mutfak ve balkon var. Ama burada huzurla uyuyabiliyoruz. Bu benim için her şeyden değerli. Sabahları işe gitmeden önce kahvaltı hazırlıyorum. Defne tost makinesinin başında durup: “Anne, yine ekmekleri fazla kızarttın!” diye söyleniyor. Ben de gülüyorum. Bazen böyle sıradan bir anın içinde durup onu seyrediyorum. Çünkü bir zamanlar sıradan sandığım hayatın ne kadar değerli olduğunu artık biliyorum. İkimiz de psikolojik destek aldık. İlk görüşmeler kolay değildi. Defne uzun süre geceleri tek başına uyumak istemedi. Ben ise biri bana çay hazırladığında bile huzursuz oluyordum. Terapistimiz Pınar Hanım, yaşadığımız korkuların zamanla hafifleyebileceğini ama bunun sabır gerektirdiğini anlattı. Haklıydı. İyileşmek bir sabah uyanıp her şeyi unutmak değildi. Bazen geceleri yeniden korkmak, bazen aniden ağlamak, bazen de uzun zamandır yapamadığın bir şeye yeniden cesaret etmekti. Defne yavaş yavaş eski neşesine kavuştu. Arkadaşlarıyla dışarı çıkıyor, okuldan heyecanla dönüyor, bazen odasında yüksek sesle müzik dinliyor. Geçenlerde bana psikoloji okumak istediğini söyledi. “Neden?” diye sordum. “İnsanların korktuklarında neden bazen konuşamadığını anlamak istiyorum,” dedi. Ona sarıldım. “Ne olmak istersen ol kızım. Yeter ki kendi hayatını yaşa.” Ben de belediye kütüphanesindeki işime döndüm. Kitapları raflara yerleştirmek, okuyuculara yardımcı olmak, öğle arasında çay içmek… Bir zamanlar sıkıcı bulduğum günlük alışkanlıklar bana yeniden iyi gelmeye başladı. Birkaç ay sonra Melis akşam yemeğine geldi. Elinde bazı belgeler vardı. Levent’in mal varlığıyla ilgili işlemlerin ve mali soruşturma kapsamında yapılan geri ödeme sürecinin önemli bölümü tamamlanmıştı. Bana ait olduğu belirlenen paraların bir kısmı iade edilecekti. Bu para bizi zengin yapmayacaktı. Ama Defne’nin eğitimi ve geleceği için güvenli bir başlangıç sağlayacaktı. Melis belgeleri masaya bıraktı. “Artık biraz olsun geleceğe bakabilirsiniz,” dedi. Mutfakta hazırladığım yemekleri masaya getirdim. Defne tabakları yerleştirdi. Üçümüz uzun uzun sohbet ettik. Bir ara Melis bardağını kaldırdı. “İkinizin yeni hayatına.” Ben de bardağımı kaldırdım. “Ve bize inandığın için sana teşekkürler.” Melis gülümsedi. “Asıl Defne’ye teşekkür etmeliyiz.” Kızım utandı. “Ben sadece annemi korumak istedim.” Ona baktım. “Biliyorum canım.” Sonra ekledim: “Ama bundan sonra anneni korumak zorunda değilsin. Ben senin annenim. Ben seni koruyacağım.” Defne başını omzuma yasladı. O an hiçbir şey söylemedi. Zaten bazen insanın duymaya ihtiyacı olan en önemli cümleler cevap beklemez. Geçen hafta yatak odamdaki çekmeceleri düzenliyordum. Eski fotoğrafların ve belgelerin arasında küçük, katlanmış bir kâğıt buldum. Kenarları buruşmuştu. Üzerindeki yazı biraz silinmişti. Ama hâlâ okunuyordu. “Anne, lütfen hasta numarası yap ve hemen buradan çık.” Yatağın kenarına oturdum. Kâğıdı avuçlarımın içinde tuttum. O geceyi düşündüm. Misafirlerin kahkahalarını. Levent’in yüzündeki gülümsemeyi. Defne’nin titreyen ellerini. Kapının dışarıdan kilitlendiği anı. Ve kızımın bana dönüp: “Anne, koş!” diye seslenişini. Eskiden o notu her gördüğümde korkardım. Şimdi ise başka bir şey hissediyorum. Minnettarlık. Kızımın beni ne kadar sevdiğini biliyordum. Ama o gece onun ne kadar dikkatli, ne kadar kararlı olabileceğini gördüm. Yine de keşke bunların hiçbirini yaşamak zorunda kalmasaydı. Kâğıdı küçük bir ahşap kutuya koydum. Kutuyu komodinimin üzerine bıraktım. Tam o sırada Defne kapıda belirdi. “Anne, ne yapıyorsun?” “Eski şeyleri düzenliyorum.” Elimdeki kutuyu görünce anladı. Yanıma geldi. “Notumu hâlâ saklıyor musun?” Gülümsedim. “Sanırım ömrüm boyunca saklayacağım.” Bir süre yanımda oturdu. Sonra başını omzuma yasladı. “Anne, artık korkmuyorum.” Gözlerim doldu. “Ben de eskisi kadar korkmuyorum kızım.” Pencereden içeri güneş ışığı giriyordu. Dışarıda çocukların sesleri duyuluyordu. Mutfakta sabah hazırladığım çayın kokusu vardı. Artık çaydan korkmadan oturabildiğim bir evim vardı. Ve hayatımda ilk kez, bir evin değerinin ne kadar büyük olduğuyla ya da içinde kaç eşya bulunduğuyla ölçülmediğini bu kadar iyi anlıyordum. Benim için gerçek zenginlik, sabah uyandığımda kızımın diğer odada güven içinde uyuduğunu bilmekti. Levent bana yıllarca hatırlamak istemeyeceğim anılar bırakmıştı. Ama kızım bana bir gelecek bırakmıştı. Ve ben artık geçmişin korkularıyla değil, o geleceğin umuduyla yaşamak istiyordum. Şimdi size bir şey sormak istiyorum: Benim yerimde olsaydınız, on dört yaşındaki kızınızın kocanız hakkında anlattığı böylesine korkunç bir şeye hemen inanır mıydınız? Yoksa yıllardır sevdiğiniz insanı suçlamadan önce kesin kanıt aramayı mı tercih ederdiniz? Bir de şu var: Sizce insanı gerçek anlamda koruyan şey, sevdiği kişiye duyduğu güven midir, yoksa bazen en yakınındaki insanı bile sorgulayabilme cesareti mi?