Kocam Misafirlerin Önünde Bana Canım Karım Diye Seslenirken
Babam, her ay ona 22 bin lira göndermeyi bıraktığım için mühendislik kariyerimi mahvetti ve “Kızımın ruh sağlığı yerinde değil,” dedi. Ailem tam 10 yıl boyunca işsiz olduğumu ve insanlardan saklanarak yaşadığımı anlattı. Ta ki kız kardeşim arabamı 62 katlı bir plazaya kadar takip edene dek… Ama asıl şok, önümde duran siyah dosyanın içinde bulduğu şeydi Babamın sesinin toplantı salonunda yankılanışını hâlâ dün gibi hatırlıyorum. “Kızımın ruh sağlığı yerinde değil. Yerinizde olsam ona önemli bir projeyi emanet etmezdim.” Henüz 24 yaşındaydım. İstanbul’un en saygın mühendislik firmalarından birinde inşaat mühendisi olarak ilk işime yeni başlamıştım. Burslarla okumuş, ucuz kahveyle karnımı doyurduğum aylar geçirmiş, orada olmayı hak ettiğimi kanıtlamak için geceleri yalnızca dört saat uyuyarak çalışmıştım. Babam Mehmet Yılmaz, bir salı sabahı saat 10.20’de ofisime geldi. Üzerinde lacivert bir takım elbise vardı. Saçları kusursuz biçimde taranmıştı. Yüzünde, gören herkesi inandırabilecek kadar endişeli bir baba ifadesi taşıyordu. Ama beni kandıramazdı. Çünkü neden orada olduğunu biliyordum. Yaklaşık üç yıldır her ay babamın hesabına 22 bin lira yatırıyordum. Bana, beni büyütürken yaptığı bütün masrafları geri ödemenin “evlatlık görevim” olduğunu söylüyordu. Kendi kiramı ödemem ve artık kendi hayatımı kurmaya başlamam gerektiği için bu ödemeleri sürdüremeyeceğimi söylediğimde benimle tartışmadı. Doğrudan çalıştığım ofise gitti. Ziyaretinden iki saat sonra İnsan Kaynakları beni görüşmeye çağırdı. Saat 17.00 olduğunda eşyalarımı bir karton kutuya yerleştiriyordum. Kimse, babamın söyledikleri yüzünden işten çıkarıldığımı açıkça dile getirmedi. Bunun yerine “risklerden”, “sorumluluklardan” ve “müşteri güveninden” söz ettiler. Ama ben gerçeği çok iyi anlamıştım. O akşam, işimi kaybetmekten çok daha acı bir şey öğrendim. Ailem bağımsız olmamı istemiyordu. Onlar için yalnızca işe yaradığım sürece bir değerim vardı. Annem Ayşe, Mehmet’in anlattıklarını destekledi. Küçük kız kardeşim Elif de öyle. O haftanın sonuna gelmeden akrabalarımız, komşularımız ve tanıdıklarımız arasında benim duygusal sorunları yüzünden işini kaybetmiş, ruhsal açıdan dengesiz genç bir kadın olduğuma dair hikâyeler dolaşmaya başlamıştı. Kimseye kendimi açıklamaya çalışmadım. Ortadan kayboldum. Telefon numaramı değiştirdim. Doğum günlerine, bayram ziyaretlerine ve aile toplantılarına gitmeyi bıraktım. Nerede çalıştığımı, ne kadar kazandığımı ya da nerede yaşadığımı bir daha asla öğrenemediler. Sonradan duyduğuma göre, takip eden on yıl boyunca ailem benim utanç içinde yaşadığımı, insanlardan saklandığımı ve doğru düzgün bir iş bile bulamadığımı anlatıp durmuştu. Ben de konuşmalarına izin verdim. Geçen hafta bir hata yaptılar. Beni bulması için Elif’i gönderdiler. O akşam İstanbul’un Levent semtinde düzenlenen bir iş dünyası galasına katılmıştım. Gecenin sonunda arabamla yola çıktığımda gri bir otomobilin beni takip ettiğini fark ettim. Aracı tanımam, sürücüsünü tanımamdan daha uzun sürmedi. Kız kardeşimdi. Elif aramızda üç araçlık mesafe bırakıyor, ben her yavaşladığımda telefonunu kaldırıyordu. Gülümsedim. Rotamı değiştirmedim. Doğrudan Maslak’a doğru sürdüm. Altmış kattan fazla yüksekliğe sahip, cam cepheli bir plazanın özel otoparkına girdim ve siyah kartımı okuyucuya tuttum. Bariyer açıldı. Elif otoparka giremedi. Arabasını dışarıda bırakıp plazanın girişine doğru yürüdü. Ben özel asansörle yukarı çıktım. Ofisimden güvenlik kameralarını açıp onu izlemeye başladım. Döner kapılardan içeri girdiğini gördüm. Merakla etrafına bakınıyor, bakışlarında ise küçümseyici bir ifade taşıyordu. Muhtemelen beni bir resepsiyon görevlisi olarak çalışırken ya da ofisleri temizlerken bulmayı bekliyordu. Sonra başını kaldırıp resepsiyonun arkasındaki devasa taş duvara baktı. Duvarın üzerinde metal harflerle şu yazıyordu: YILMAZ MÜHENDİSLİK VE KÜRESEL YATIRIMLAR. Elif olduğu yerde donup kaldı. Yılmaz bizim soyadımızdı. Yine de bunun bir tesadüf olduğuna kendini inandırmaya çalıştı. Ardından hemen altındaki plakaya baktı. Zeynep Yılmaz. Kurucu. Genel Müdür. Yönetim Kurulu Başkanı. Bacaklarının titrediğini kameradan bile görebiliyordum. Ayakta kalabilmek için resepsiyon bankosuna tutundu. Titreyen elleriyle telefonunu çıkardı ve annemi aradı. “Anne?” Bir süre sessizlik oldu. “Derhal İstanbul’a gelmen gerekiyor.” Başını yeniden kaldırıp ismimi okudu. Sesi titreyerek kırıldı. “Zeynep bu… Anne, her şey Zeynep’in. Bütün bu şirket onun!” kattaki ofisimde kahvemi elimde tutarak camın ardından İstanbul’u seyrettim. On yıl sonra ilk kez ailem, aslında hiçbir zaman ortadan kaybolmadığımı öğrenmişti. Ben yalnızca bir şeyler inşa ediyordum. Ve önümde duran siyah dosyanın içinde neler sakladığımı hâlâ bilmiyorlardı.