Kocam, Altı Aylık Üçüzlerimizle Beni Evde Bırakıp

Murat’ın bakışları mutfak masasındaki adama kilitlendi. Gelen kişi benim babam Kemal Bey değildi, annem de değildi. Masanın başında, Murat’ın yıllardır büyük saygı duyduğu eski patronu ve aynı zamanda aile dostumuz olan Selim Bey oturuyordu. Yanında ise dosyalar, faturalar ve birkaç evrak vardı. Murat şaşkınlığını gizleyemedi. “Selim Bey… Siz burada ne yapıyorsunuz?” Selim Bey sakin bir ifadeyle ayağa kalktı. “Önce hoş geldin Murat. Umarım tatilin güzel geçmiştir. Çünkü bu evde kalan insanların son altı ayı seninki kadar rahat geçmedi.” Murat bana baktı. “Sen bunu mu planladın?” Başımı salladım. “Evet. Çünkü benim söylediklerime kulak vermedin. Belki senden saygı gördüğünü düşündüğün biri konuşursa dinlersin diye düşündüm.” Murat sinirlenmeye başladı. “Bu aile meselesi. Kimseyi karıştırmaya hakkın yok.” Selim Bey masadaki dosyayı açtı. “Asıl aile meselesi tam da bu yüzden buradayım.” Dosyanın içinden tek tek belgeler çıkardı. Son altı ay boyunca tuttuğum notlar… Üçüzlerin beslenme saatleri, doktor kontrolleri, geceleri kaç kez uyandıkları, market fişleri, elektrik ve doğal gaz faturaları, ev için yaptığım tüm harcamalar… Murat şaşkınlıkla evraklara baktı. “Bu da ne?” Selim Bey gülümsedi. “Ben yıllarca şirket yönettim. İş yükü hesabı yapmayı iyi bilirim. Sen eşinin bütün gün evde oturduğunu sanıyorsun. Oysa onun yaptığı işi ücretli insanlar yapsaydı kaç kişi çalıştırman gerekirdi, biliyor musun?” Sessizlik oldu. “Bir çocuk bakıcısı. Bir gece bakıcısı. Bir temizlik görevlisi. Bir aşçı. Bir çamaşır görevlisi. Üstelik burada üç bebek var.” Murat ilk kez cevap veremedi. Selim Bey devam etti. “Bu hesaplamaları yaptım. Eşinin yaptığı işlerin piyasa karşılığı aylık maaşı senin kazandığından bile fazla.” Murat’ın yüzündeki ifade değişmeye başladı. Ben ilk kez sakin bir sesle konuştum. “Ben senden para istemedim Murat. Sadece eşim olmanı istedim.” Murat başını eğdi ama hâlâ gururu buna engel oluyordu.

Diğer Tarifler