Kocam Antalya’dan bana mesaj attı
Elif kolunu çekmeye çalıştı. Murat’ın bırakması bir saniye sürdü. Bir saniye fazla. Elif hızla uzaklaştı ve derin nefesler aldı. — Bana Ayşe’nin deli olduğunu söylemiştin — dedi. — Seni kontrol ettiğini, paranı aldığını, mutlu olmana izin vermediğini… Sonra bana baktı. — Özür dilerim. Bu kelimeyle ne yapacağımı bilemedim. O benim arkadaşım değildi. Tamamen masum da değildi. Ama asıl düşman da o değildi. — Elindeki bütün kanıtları sakla — dedim. — Mesajlar, ödemeler, fotoğraflar… Hepsini. İhtiyacın olacak. Murat küçümseyerek güldü. — Şimdi müttefik mi oldunuz? — Hayır — dedim. — Sadece ben çıkmaya çalıştığım yangının içine başka bir kadının gözleri kapalı şekilde girmesine izin verecek kadar kötü biri değilim. Nermin Hanım ağlamaya başladı. — Benim oğlum suçlu değil. Tam o anda, hayatın tuhaf bir mizah anlayışı varmış gibi, köşeden bir polis aracı döndü. Sabah gelen aynı ekipti. Yaşlı polis memuru arabadan inerken yüzündeki ifade her şeyi anlatıyordu: “Geri döneceğimi biliyordum.” — Ayşe Hanım — dedi. — Her şey yolunda mı? — Şimdilik. Murat yüksek sesle konuştu: — Memur bey, bu kadın beni kendi evime sokmuyor! Polis derin bir iç çekti. — Beyefendi, bunu daha önce inceledik. Mülk tamamen hanımefendinin adına kayıtlı. — Ama ben onun kocasıyım! Polis başını hafifçe eğdi. — Gönderdiğiniz mesaja bakılırsa, aynı zamanda başka biriyle de yeni evlenmişsiniz. Genç polis memuru bu kez kahkahasını tutamadı. Gülüşünü gizlemek için öksürdü. Nermin Hanım’ın yüzü kıpkırmızı kesildi. — Ne büyük saygısızlık! Yaşlı polis memuru Murat’a baktı. — Eşyalarınızı sakin bir şekilde alın. Eve girmeyin. Tehdit etmeyin. Kimseye dokunmayın. Hukuki bir anlaşmazlık varsa avukatlar ilgilensin. Murat yumruklarını sıktı. — Bu iş burada bitmedi. Polis kaşını kaldırdı. — Bu bir tehdit gibi geldi. İsterseniz rapora daha açık bir şekilde geçirelim. Murat sustu. Ne güzel kelimeydi şu “rapor”. Bazı insanları sevgiden daha hızlı terbiye ediyordu. Yaklaşık yirmi dakika boyunca kutuları taşıdılar. Nermin Hanım her gömleğin üzerinde ağlıyor, sanki oğlunu toprağa veriyormuş gibi davranıyordu. Selin oyun konsolunu ve spor ayakkabıları taşıdı. Elif ise yardım etmedi. Kaldırımın kenarında yüzüksüz şekilde durmuş, telefonuna bakıyordu. Muhtemelen eski mesajları artık bambaşka gözlerle okuyordu. Murat son kutuyu aldığında bana yaklaştı. — Ayşe. — Hayır. — Sadece beni dinle. — Hayır. — Aptallık ettim. — Evet. Gözlerini kırpıştırdı. Sanırım yumuşayacağımı düşündü.Yanıldı. — Ama altı yıl böyle çöpe atılmaz. — Sen onları Antalya’da çöpe attın. Ben sadece ardından temizliği yaptım. Yüzü anında değişti. — Demek ki beni hiç sevmedin. Eskiden bu söz canımı yakardı. Ama o gün bunun son numarası olduğunu anladım. Beni onu terk ettiğim için suçlu hissettiremezse, yeterince sevmediğim için suçlu hissettirmeye çalışacaktı. — Seni o kadar çok sevdim ki, seni sürekli ayakta tutmayı evlilik sandım. — Elif beni anlıyor. Kaldırımın kenarında duran Elif başını kaldırdı. — Beni bu işe karıştırma. Onu ilk kez bu kadar kararlı gördüm. Murat donup kaldı. — Ne? — Beni karıştırma. Bana da yalan söyledin. Nermin Hanım öfkeyle araya girdi. — Bak sen şu işe! Elif gözlerini kaçırmadı. — Evet hanımefendi. Tam olarak öyle. Selin mırıldandı: — İşte şimdi ilginçleşti. Genç polis yine öksürdü. Murat kutularını kiralık bir kamyonete yüklemeye başladı. Onları nasıl yerleştireceğini bile bilmiyordu. Kendi kıyafetleriyle mücadele edişini izlemek bana garip bir hüzün verdi. Yıllarca bunları da ben yapmıştım. Valizleri hazırlamak. Seyahatleri planlamak. Faturaları ödemek. Randevuları ayarlamak. Annesine hediye almak. Araç sigortasını yenilemek. Doğum günlerini hatırlamak. Kredi kartlarını elinden alınca, geriye sadece düzgün kapatılmamış kutularla uğraşan bir adam kalmıştı. Herkes gittikten sonra Elif kaldı. Garajdan ona baktım. — Bir şey mi istiyorsun? Kollarını kendine sardı. — Gidecek bir yerim yok. Acı bir gülümsemeyle güldüm. — Bu konuda sana yardımcı olamam. — Yardım istemiyorum. Sadece… bana ekran görüntülerini gönderebilir misin? Evlilik kayıtlarını, kartlarla ilgili olanları… Ne kadar kötü bir durumda olduğumu anlamam gerekiyor.