Kocam Doğum Yaptıktan Hemen Sonra Beni Evden Kovdu

Alaz devam etti. 'Babam, annemin bu lekeden utandığını söylerdi. Süreyya'yı akrabaların yanına götürmek istemezmiş. Sonra bir gün kız ortadan kaybolmuş.' 'Nasıl kaybolmuş?' 'Annem herkese onun küçük yaşta öldüğünü söylemiş. Babam ise ölmediğini, başka bir aileye verildiğini öğrenmiş.' Perihan birden bağırdı. 'Baban hiçbir şey bilmiyordu!' O an Alaz'ın bile annesinin sözlerinden irkildiğini gördüm. 'Demek gerçekten verdin onu,' diye fısıldadı. Perihan cevap vermedi. Kucağımda uyuyan Defne'ye baktım. Yanağındaki koyu renkli leke hâlâ belirgindi. Birkaç gün önce onun minicik burnunu, dudaklarını, ellerini öperek saatler geçirmiştim. Benim için o leke de kızımın bir parçasıydı. 'Peki bunun benimle ne ilgisi var?' diye sordum. 'Siz geçmişte korkunç bir şey yaşamış olabilirsiniz. Ama Alaz neden kendi kızını reddetti?' Alaz ağlamaya başladı. 'Çünkü annem hastanede kulağıma, aynı lekenin ailemize yeniden uğursuzluk getireceğini söyledi. Babamın ölümünden önce anlattığı hikâye aklıma geldi. Panikledim.' Ona inanamayarak baktım. 'Sen eğitimli, yetişkin bir insansın Alaz. Kızını bir doğum lekesi yüzünden kapının önüne koydun!' 'Biliyorum.' 'Hayır, bilmiyorsun. Bilseydin bunu yapmazdın.' Perihan araya girdi. 'Biz sadece korktuk Nurseli.' 'Neyden korktunuz? Bebekten mi?' Kadın gözlerini kapattı. 'Süreyya'nın başına gelenlerin ortaya çıkmasından.' Bu cevap hepimizi susturdu. Perihan titreyen ellerini birbirine kenetledi. 'Onu başka bir aileye verdim. Kocamdan habersiz yaptım. Sonra geri almaya cesaret edemedim. Yıllar içinde herkes öldüğüne inandı.' 'Peki şimdi neden geldiniz?' diye sordum. Alaz telefonunu çıkardı. 'Dün gece babamın eski evraklarını aradım. Annemin yıllarca sakladığı bir dosya buldum.' Ekranda sararmış bir fotoğraf vardı. Yaklaşık üç yaşında, kıvırcık saçlı bir kız çocuğu kameraya bakıyordu. Yanağında Defne'ninkine çok benzeyen koyu renkli bir leke bulunuyordu. Fotoğrafın arkasında bir isim yazılıydı. Süreyya. Ardından Alaz başka bir belge gösterdi. Süreyya'nın bir aileye bırakılmasıyla ilgili yıllar önce tutulmuş bir sosyal hizmet kaydının fotokopisiydi. 'Babam bunu öğrenince aramaya başlamış. Ama annem adresi bildiği hâlde ona söylememiş.' Perihan'ın omuzları çöktü. 'Ben kızımı kaybetmek istemedim,' dedi. 'Onu zaten sen bırakmışsın!' diye karşılık verdim. Alaz belgeyi bana uzattı. 'Süreyya şimdi yaşıyor olabilir. Dün gece dosyada geçen eski adres üzerinden araştırmaya başladım. Bir avukatla görüştüm. Elimizdeki bilgilerle resmî yolları izleyerek ona ulaşabileceğimizi söyledi.' Gözlerimi kıstım. 'Ve bunun için Defne'yi görmek zorundasınız, öyle mi?' Alaz sustu. 'O zaman kapıda neden mahvolacağız dedin?' Perihan sandalyesine çöker gibi kapının yanındaki duvara yaslandı. 'Çünkü Süreyya bizi bulursa yaptıklarım ortaya çıkacak. Alaz da ailesinin nasıl bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenecek diye korktum.' 'Zaten öğrendim anne,' dedi Alaz. Onlara baktım. 'Kızımı görmek istemenizin sebebi pişmanlık değil. Onun yüzündeki leke size sakladığınız çocuğu hatırlattı. Kendi vicdanınızdan kaçamıyorsunuz.' Alaz itiraz etmedi. O sırada Defne uykusunda kıpırdandı. Küçük ağzını açıp yeniden uykuya daldı. Perihan ona doğru bir adım attı. 'Bir kere kucağıma alabilir miyim?' 'Hayır.' Sesim beklediğimden daha kararlı çıkmıştı. 'Kızımı gördüğünüz gün ona hayal kırıklığı dediniz. Şimdi geçmişinizi düzeltmek için onu kullanmanıza izin vermeyeceğim.' Alaz ayağa kalktı. 'Bana bir şans ver Nurseli.' 'Sen şansını doğumhanede kullandın.' Annem kapıyı gösterdi. 'Artık gitmeniz gerekiyor.' İkisi de ayrıldı. Kapı kapandığında ilk kez rahatça nefes alabildim. O gün Defne'yi çocuk doktoruna götürdük. Yüzündeki lekeyi de gösterdim. Doktor bunun doğuştan gelen damarsal bir leke olabileceğini, kesin değerlendirme ve gerektiğinde takip için çocuk dermatolojisine başvurmamız gerektiğini anlattı. Kontrollerimizi planladık. Defne'nin genel muayenesinde endişe verici bir durum saptanmamıştı. İlk kez içimdeki korkunun bir kısmı dağıldı. Sonraki günlerde Alaz aradı. Defalarca mesaj gönderdi. Özür diledi, kızının masraflarını karşılamak istediğini söyledi. Ama ben kararımı vermiştim. Bir aile hukuku avukatına başvurdum. Boşanma, velayet ve Defne'nin bakımına ilişkin yasal haklarımızı öğrenmek istiyordum. Alaz'ın baba olarak yükümlülükleri vardı. Bunları yerine getirmesi, evliliğimize geri döneceğim anlamına gelmiyordu. Üç hafta sonra beklemediğim bir haber aldım. Alaz, Süreyya'ya ulaşmıştı. Kadın kırk yaşını geçmişti. Başka bir şehirde yaşıyor, iki çocuk büyütüyordu. Kendisine doğum ailesine ilişkin belgeler gösterilmiş, kimlik bilgileri resmî kayıtlarla doğrulanmıştı. Alaz bana bir mesaj gönderdi. 'Süreyya her şeyi öğrenmiş. Seninle konuşmak istiyor. Ama istemezsen ona numaranı vermeyeceğim.' Uzun süre düşündüm. Sonunda onunla görüşmeyi kabul ettim. Birkaç gün sonra annemin evine geldi. Kapıyı açtığımda karşımda sakin bakışlı, kısa saçlı bir kadın duruyordu. Yüzündeki leke hemen dikkatimi çekti. Defne'ninkine gerçekten benziyordu. Süreyya içeri girdiğinde beşiğe yaklaştı. Bebeğin yüzüne baktıktan sonra gözleri doldu. 'Benimle aynı yerde,' dedi usulca. 'Bunu görünce ne hissettin?' diye sordum. 'Çocukken yüzümden utanmam gerektiğini düşünürdüm. Bazı insanlar öyle hissettirirdi. Ama beni büyüten annem her sabah yanağımdan öperdi. Bir insanın yüzünde utanılacak bir şey olmadığını bana o öğretti.' Sesi titredi. 'Doğum annemin beni bu yüzden bırakmış olabileceğini öğrenmek kolay değildi.' Yanına oturdum. 'Perihan'la görüşecek misin?' 'Şimdilik hayır. Önce kendi ailemle konuşmam gerekiyor. Geçmişimi öğrenmek istiyorum ama kimse beni acele ettiremez.' Haklıydı. O gün uzun uzun konuştuk. Süreyya'nın büyüdüğü evde sevildiğini, üniversiteye gittiğini, evlendiğini öğrendim. Doğum ailesinin yıllarca kendisini aramadığını bilmek canını yakmıştı. Ama bunun kendi değerini değiştirmediğinin farkındaydı. Gitmeden önce Defne'nin küçük elini nazikçe tuttu. 'Büyüdüğünde ona benim hikâyemi anlatabilirsin,' dedi. 'Ama üzülerek değil. Kendi yüzünü sevmesi gerektiğini bilsin.' Birkaç ay sonra Alaz'la boşanma sürecimiz resmen başladı. Perihan bir kez daha görüşmek istedi. Kabul etmedim. Süreyya da annesiyle görüşmeye hazır olmadığını bildirmişti. Alaz ise Defne'yle ilişki kurmak için düzenli ve sorumlu davranması gerektiğini nihayet anlamaya başlamıştı. Kızının ihtiyaçlarını karşılamaya başladı. Görüşmelerimizde avukatımın önerdiği düzeni ve bebeğin ihtiyaçlarını esas aldık. Ona duyduğum güven geri gelmemişti. Belki hiçbir zaman gelmeyecekti. Defne altı aylık olduğunda bir sabah kucağımda gülümseyerek uyandı. Yüzündeki leke hâlâ oradaydı. Parmağımla yanağına hafifçe dokundum. Altı yıl boyunca bu çocuğun hayalini kurmuştum. Onu ilk gördüğüm anda koşulsuz sevmiştim. Hayatımın en korkunç gününde eşimi ve kurduğumu sandığım aileyi kaybetmiştim. Ama o günlerde başka bir gerçeği de öğrenmiştim. Bir çocuğun değerini yüzündeki bir iz değil, ona nasıl davranıldığı belirliyordu. Defne'yi öptüm, üzerini örttüm ve birlikte mutfağa geçtik. Annem kahvaltıyı hazırlıyordu. Bahçeden güneş giriyordu. Kızım neşeyle gülümsedi. Ben de ona gülümsedim. Artık geleceğimizden eskisi kadar korkmuyordum.