Kocam, görme kaybım yüzünden sırrını yıllarca fark edemeyeceğimi sandı
Ameliyattan sonra İdil beni eve bıraktığında bir süre koridorda durdum. Salona düşen ışığın kenarlarını, duvarın rengini ve köpeğimin tüylerindeki açık çizgileri seçebiliyordum. Evin içi tanıdıktı. Yıllar sonra ilk kez odaları gözlerimle dolaşmak bambaşka bir şeydi. Tayfun o hafta iş gezisindeydi. Benim ameliyat olduğumu bilmiyordu. Yıllar önce başlayan göz hastalığım ilerlerken, görmemi gerektiren işleri üstlenmişti. Ona son zamanlarda duyduğum deneysel ameliyatı anlattığımda umutlanıp üzülmemden korktuğunu söyledi. Ben de İdil'le kliniğe gidip uzmanla görüştükten sonra kararımı verdim. İlk iki gün gördüğüm her şey buğuluydu. Üçüncü sabah tavandaki bir çizgiyi seçince uzun süre başımı kaldırıp baktım. Eve döndüğümde Tayfun'u aramayı düşündüm. Sonra onu geldiği gün karşılayıp yüzüne bakmayı istedim. Yıllardır görmediğim ışık dizisini salona asarsam, ikimiz için de güzel bir sürpriz olacaktı. O ışıkların garajda olduğunu sanıyordum. Tayfun, garajı hep alet ve kutularla dolu bir yer diye anlatırdı. Oraya bir şey almaya gittiğinde kapıyı arkasından kapatırdı. Birlikte rafları toplamayı önerdiğimde yerdeki eşyalara takılabileceğimi söylemişti. O gün evde olmadığı için kapıyı kendim açmaya karar verdim. Mutfaktan arka kapıya kadar yürüdüm. Parmaklarımı, yıllardır kullanmadığım mandalın üzerine koydum. Kapıyı araladığımda burnuma tanımadığım bir koku geldi. Duvardaki düğmeyi bulup ışığı yaktım.