Kocam Tansu'yla sekiz yıldır birlikteyiz
'Bu çocuk benim değil,' dedi. Bir an gerçekten yanlış duyduğumu sandım. Doğumun yorgunluğu, serumun ağırlığı, odadaki parlak beyaz ışık... Hepsi başımı döndürüyordu. Ama Tansu'nun yüzündeki donuk ifade, duyduğum şeyin gerçek olduğunu anlamama yetti. 'Ne dedin sen?' diye fısıldadım. Hemşire, kucağındaki bebeğe ve yüzüme sırayla baktı. O anda odadaki hava bir anda keskinleşmişti. Dört kızımız da yatağın çevresindeydi. En büyük kızımız gözlerini babasına dikmişti; diğerleri ne olduğunu tam anlamasa da ses tonundaki soğukluğu sezmişti. Tansu, bebeği hemşireye geri uzattı. 'Koridorda konuşalım,' dedi sertçe. 'Odamdan çıkıp da ne konuşacaksın?' dedim. 'Az önce oğlunu kucağına aldın.' 'O benim oğlum olmayabilir.' Bu kez sesi daha yüksekti. Boğazım düğümlendi. 'Kızların önünde bunu söylemeye utanmıyor musun?' En büyük kızım, yatağın yanına biraz daha yaklaşıp ürkekçe, 'Anne?' dedi. Yüzümün ifadesini toparlamaya çalıştım. 'Bir şey yok kuzum,' dedim, ama sesim titriyordu. Hemşire, çocukları dışarıdaki bekleme alanına götürmek için nazikçe devreye girdi. Ablam da tam o sırada odaya girmişti; bir bakışta bir şeylerin çok ters gittiğini anladı. Kızları yanına aldı. Kapı kapandığında Tansu bana öyle bir baktı ki sanki sekiz yıllık evliliğimiz bir anda kül olmuştu.