“Oğuz?”
Oğlum bir adım attı. Sonra bir adım daha.
Recai onun yüzüne bakıyordu. Sanki yirmi yıl boyunca büyüyen bir çocuğu tek bir bakışta tanımaya çalışıyordu.
“Oğlum…”
Oğuz koştu.
Babasına sarıldığında Recai’nin dizleri büküldü. İkisi de yere çöktüler.
Recai oğlunun saçlarına, sırtına dokunuyordu.
“Büyümüşsün,” diyordu. “Allah’ım, ne kadar büyümüşsün…”
Oğuz ağlayarak güldü.
“Yirmi dört yaşındayım baba.”
Recai’nin yüzü değişti.
“Bana baba dedin.”
“Başka ne diyecektim?”
“Bilmiyorum oğlum. Bir daha duyamayacağımı sanıyordum.”
Oğuz babasının ellerini tuttu.
“Ben seni aramaya geldim.”
Recai gözlerini kapattı.
“Ben de seni her gün bekledim.”
O anda ben bir adım öne çıktım.
Recai başını çevirdi.
Beni gördü.
Önce anlamadı.
Sonra yüzündeki bütün renk çekildi.
“Şengül?”
Dudaklarım titredi.
“Benim.”
Recai ayağa kalkmaya çalıştı. Cemil koluna girdi.
“Sen… ölmemiş miydin?”
“Hayır.”
Gözlerinde korkunç bir şaşkınlık vardı.
“Annen…”
“Biliyorum.”
Recai bir adım attı.
“Şengül, ben seni bırakıp gitmedim.”
“Biliyorum artık.”
“Ben geri döndüm. Yemin ederim döndüm. Kapınıza kadar geldim.”
“Biliyorum.”
“Bana evlendiğini söylediler. Oğlumun başka bir adama baba dediğini söylediler. Ben…”
Sesi kırıldı.
“Ben sana zarar vermemek için uzak durdum.”
Ağlayarak başımı salladım.
“Ama Recai, neden benimle yüz yüze konuşmadın? Neden annemin sözüne inandın?”
Başını eğdi.
“Çünkü korktum. Bir de gurur yaptım. Herkes senin beni istemediğini söyleyince kendi kendime, ‘Demek Şengül bensiz daha mutlu,’ dedim. Sonra yıllar geçti. Her geçen yıl kapını çalmak daha zor geldi.”
İlk kez sesimi yükselttim.
“Ben seni yirmi yıl bekledim!”
Recai gözlerini kaldırdı.
“Ne?”
“Ben evlenmedim! Ben seni unutmadım! Ben her pazar sabahı o kapıya baktım!”
Recai’nin yüzündeki ifade hayatım boyunca unutamayacağım bir ifadeydi.
Bir adamın kendi hayatının yalan olduğunu öğrenmesi böyle görünüyordu.
Yavaşça yanıma geldi.
“Şengül…”
“Ben sana kızgınım, Recai. Çok kızgınım. Çünkü sen de bir gün gelip kendi gözlerinle görmedin. Bir mektup yazdın ama cevabını benden istemedin.”
Gözlerinden yaşlar akıyordu.
“Haklısın.”
“İkimiz de başkasının sözünü birbirimizin yerine koyduk.”
“Haklısın.”
“Ve yirmi yılımız gitti.”
Recai elini uzattı.
Tutmadım.
Henüz tutamazdım.
Ama gitmedim de.
O gün akşama kadar konuştuk.
Recai bana Çanakkale’ye ilk gelişini anlattı. Üç günlük diye bindiği teknenin hava yüzünden gecikmesini, limandan yaptığı telefonları, annemin söylediklerini, geri döndüğünde kapımızın önünde yaşadıklarını.
Ben de ona Oğuz’un ilk okul gününü, kırılan kolunu, üniversite sınavını kazandığında nasıl sevinçten ağladığını anlattım.
Her hikâyenin sonunda Recai aynı şeyi söylüyordu:
“Orada olmalıydım.”
Ve ben her seferinde:
“Evet,” diyordum.
Çünkü bazı pişmanlıkları hafifletmek için yalan söylemeye gerek yoktu.
Akşam olduğunda Oğuz, Zeynep’le birlikte limanda yürüyüşe çıktı. İki kardeş birbirlerine gösterecek fotoğraflar bulmuşlardı bile.
Recai’yle çay ocağında yalnız kaldık.
“Şengül,” dedi, “ben sana bir şey göstereceğim.”
Cebinden eski bir cüzdan çıkardı.
İçinde sararmış bir fotoğraf vardı.
Düğün fotoğrafımız.
Ben beyaz gelinliğimle gülümsüyordum. Recai’nin saçları simsiyahtı. Arkamızda Akçaabat’ın denizi görünüyordu.
“Bunu hep taşıdın mı?”
“Her gün.”
Sonra cüzdanından küçük bir kâğıt çıkardı.
Kenarları defalarca katlanmaktan parçalanmıştı.
Bir otobüs biletiydi.
Trabzon, 12 Mayıs 2009.
“Bu ne?” dedim.
“Son kez sizi görmeye geldiğim günün bileti.”
“Neden gelmedin?”
“Geldim. Sokağın başında bekledim. Seni gördüm.”
Nefesim kesildi.
“Nerede?”
“Oğuz’un elinden tutmuş, okuldan dönüyordun. Yanında bir adam vardı. Elindeki poşetleri taşıyordu. Sen ona gülümsedin.”
Hatırlamaya çalıştım.
2009 yılı. Oğuz yedi yaşında. Okuldan dönüş. Poşetler.
Sonra hatırladım.
“Komşumuz Halil ağabeydi,” dedim. “Karısı yeni doğum yapmıştı. Biz de bebeğe hediye almıştık. Poşetleri taşımama yardım ediyordu.”
Recai başını eğdi.
“Ben onu kocan sandım.”
Bir an gülecek gibi oldum. Sonra ağladım.
Yirmi yıllık ayrılığın bir kısmı, sokakta taşınan iki poşetin içine bile sığmıştı.
“Keşke seslenseydin,” dedim.
“Keşke.”
Uzun süre sustuk.
Sonra Recai:
“Benimle yeniden evlenir misin?” diye sordu.
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
“Recai, biz hâlâ evliyiz.”
Başını eğerek güldü.
“Doğru.”
“Üstelik ben seni daha yeni buldum. Bir günde yirmi yılı silemem.”
“Biliyorum.”
“Önce birbirimizi yeniden tanımamız gerekiyor.”
Recai başını salladı.
“Ne kadar zaman istersen.”
O gece bana Çanakkale’de kalmam için Zeynep’in odasını teklif etti. Kabul etmedim. Oğuz’la küçük bir pansiyona yerleştik.
Çünkü bu kez bir kararı başkasının değil, kendi kalbimin vermesini istiyordum.
Üç gün sonra Akçaabat’a döndük.
Annem bizi kapıda bekliyordu.
Yüzü çökmüştü. Sofrayı hazırlamış, sevdiğim yemekleri yapmıştı. Her zamanki gibi beni bir tabak sıcak yemekle yumuşatabileceğini düşünmüştü.
“Recai nasıl?” diye sordu.
“Yaşıyor,” dedim. “Tıpkı senin bildiğin gibi.”
Annem önlüğünün ucunu buruşturdu.
“Ben senin iyiliğin için…”
“Hayır anne.”
Sözünü ilk kez bu kadar sakin kestim.
“Sen benim iyiliğimi değil, kendi istediğin hayatı seçtin.”
“Ben seni fakirlikten kurtarmaya çalıştım.”
“Ben fakir değildim. Kocam vardı, çocuğum vardı, küçük bir evim vardı. Sen hepsinin içinden kocamı çekip aldın.”
Annem ağlamaya başladı.
“Ben bir hata yaptım.”
“Hayır. Bir hata yirmi yıl sürmez. Her yıl gelen kartpostalı saklamak ayrı bir karardı. Her telefonunu kapatmak ayrı bir karardı. Oğuz’a babasının onu istemediğini söylemek ayrı bir karardı. Üç yıl önce Çanakkale’ye gidip benim öldüğümü söylemek ise başka bir karardı.”
Annemin gözleri büyüdü.
“Onu da mı öğrendin?”
“Her şeyi öğrendim.”
Oğuz yanımıza geldi.
“Anneanne, ben sana bir daha babaannem gibi davranamam.”
Annem oğluma uzandı.
“Oğuz, yavrum, ben seni büyüttüm.”
Oğuz başını salladı.
“Evet. Beni büyüttün. Ama babamın beni sevmediğine inandırarak büyüttün. Ben bununla yaşadım. Şimdi sen de yaptığın şeyin sonuçlarıyla yaşayacaksın.”
Annem dizlerinin üzerine çökecek gibi oldu. Oğuz onu kolundan tuttu, sandalyeye oturttu.
Sonra bana baktı.
“Anne, ben eşyalarımı alıyorum.”
Oğuz o akşam evden ayrıldı. Uzun zamandır planladığı gibi kendi evine çıktı. Anahtarını alırken bana sarıldı.
“Sen de artık kendi hayatını yaşa anne,” dedi.
O gittikten sonra annemin karşısına oturdum.
“Anne, seni sokağa atmayacağım. Ama artık benimle yaşamayacaksın. Senin kendi evin var. Oraya döneceksin.”
“Beni affetmeyecek misin?”
“Şu anda hayır. Belki bir gün seni anlayacak kadar sakinleşirim. Ama yaptığını hiçbir zaman doğru bulmayacağım.”
Annem başını eğdi.
Bir hafta sonra eşyalarını topladı.
Çıkarken kapının yanında durdu.
“Şengül, ben seni kaybetmekten korktum.”
“Ve korktuğun şeyi kendi ellerinle yaptın anne.”
O gün annem gitti.
Arkasından koşmadım.
Altı ay sonra, 9 Mart sabahı, Çanakkale’deydim.
Oğuz’un yirmi beşinci yaş günüydü.
Recai küçük evinin bahçesinde mangal yakıyordu. Zeynep mutfakta pasta hazırlıyordu. Oğuz babasına balık temizlemeyi öğretmediği için takılıyordu.
“Yirmi yıldır balıkçısın baba, hâlâ benim kadar hızlı değilsin!”
Recai gülüyordu.
Ben kapının eşiğinde durmuş onları seyrediyordum.
Altı ay boyunca Recai’yle yeniden tanışmıştık.
İlk ay yalnızca telefonla konuştuk. Sonra birbirimizi ziyaret ettik. Akçaabat’a geldiğinde yıllardır uğramadığı sahilde yürüdük. Birlikte sustuk, bazen tartıştık. Ona hâlâ kırgın olduğum günler oldu. O da beni dinledi.
En önemlisi, birbirimize artık hiçbir şeyi saklamayacağımıza söz verdik.
Annemi ise iki kez ziyaret etmiştim. İlaçlarını alıyor, sağlığına dikkat ediyordu. Bana her seferinde özür diliyordu. Ben hâlâ affettiğimi söylemiyordum.
Ama artık o konu hayatımın merkezinde değildi.
Zeynep kapıdan seslendi:
“Şengül anne, tabakları getirir misin?”
İlk duyduğumda şaşırmıştım bu hitaba. Ona beni böyle çağırmak zorunda olmadığını söylemiştim.
“Biliyorum,” demişti. “Ama babam seni seviyor. Sen de bana hep iyi davrandın. İçimden öyle geliyor.”
Ben de itiraz etmemiştim.
Masaya oturduğumuzda Oğuz pastanın mumlarını üfledi.
Recai cebinden küçük bir zarf çıkardı.
“Oğlum, sana bir şey vereceğim.”
Zarfın içinde yirmi kartpostal vardı.
Ama bunlar benim annemin sakladıkları değildi.
Bunlar yeni kartpostallardı.
Her birinin önünde Çanakkale’den bir manzara vardı. Arkalarında Recai’nin el yazısıyla kısa notlar.
Oğuz ilkini okudu.
“Beş yaşında olduğun yıl… Seni bisiklete bindirmeyi öğretmek isterdim.”
İkinci kart:
“Altı yaşında olduğun yıl… İlk okul çantanı ben taşımak isterdim.”
Üçüncü:
“Yedi yaşında olduğun yıl… Düştüğünde dizine pansuman yapmak isterdim.”
Oğuz okumayı bıraktı.
“Baba, bunları ne zaman yazdın?”
“Son altı ayda. Kaçırdığım doğum günlerinin her biri için.”
Oğuz’un gözlerinden yaşlar akıyordu.
Son kartı açtı.
Üzerinde bugünün tarihi vardı.
9 Mart 2027.
Arkasında tek cümle yazıyordu:
“Yirmi beşinci doğum gününde artık büyüdün mü diye sormuyorum oğlum. Çünkü bugün yanında oturuyorum.”
Oğuz ayağa kalkıp babasına sarıldı.
Zeynep ağlıyordu.
Ben de.
Ama bu kez gözyaşlarımızın içinde yirmi yıllık bekleyiş değil, yan yana olabilmenin sevinci vardı.
Akşam herkes dağıldıktan sonra Recai’yle bahçede oturduk.
Denizden hafif bir rüzgâr esiyordu.
Recai elimi tuttu.
“Şengül, Akçaabat’taki evi ne yapacağız?”
“Satmayacağım,” dedim. “O evde oğlumun çocukluğu var. Benim hayatım var.”
“Peki sen nerede yaşayacaksın?”
Ona baktım.
“Bir süre burada, bir süre orada. Ama bundan sonra nerede yaşarsam yaşayayım, kararını ben vereceğim.”
Gülümsedi.
“Benim yanımda yaşamanı isterim.”
“Biliyorum.”
“Peki sen istiyor musun?”
Elini sıktım.
“Evet, Recai. İstiyorum.”
Gözleri doldu.
“Bir daha senden habersiz hiçbir yere gitmeyeceğim,” dedi.
Güldüm.
“Ekmek almaya bile mi?”
O da güldü.
“Ekmek almaya bile.”
Ertesi sabah erkenden uyandım. Mutfağa girdiğimde masanın üzerinde bir not buldum.
“Şengül, ekmek almaya gidiyorum. On dakikaya dönerim. Telefonum yanımda. Recai.”
Notu okurken bir an kalbim sıkıştı.
Sonra kapı açıldı.
Recai içeri girdi.
Elinde sıcak ekmek, iki simit ve küçük bir demet sarı çiçek vardı.
“Geldim,” dedi.
Yirmi yıl önce duymayı beklediğim kelimeydi bu.
Ona baktım. Beyaz saçlarına, yaşlanmış ellerine, gözlerinin kenarındaki çizgilere.
Sonra kapıya yürüdüm.
Recai bir şey söylememe fırsat kalmadan sarıldım ona.
“Hoş geldin,” dedim.
“Hoş bulduk, Şengül.”
O sabah ekmekleri birlikte kestik. Çayı birlikte demledik. Oğuz ile Zeynep birazdan kahvaltıya gelecekti.
Pencerenin önündeki masada iki tabak vardı.
Yirmi yıl boyunca ben o masaya hep eksik bir tabak koymuştum.
Artık eksik değildi.
Ve anladım ki bazı insanlar kaybettikleri yılları geri alamaz. Ama kalan yıllarını başkalarının yalanlarına teslim etmek zorunda da değildir.
Annem bana bir zamanlar şöyle demişti:
“Kendi giden adam aranmaz.”
Yirmi yıl sonra ona vereceğim cevabı bulmuştum:
“Bazen insan kendi gitmez anne. Bazen birileri kapıyı iki taraftan da kilitler. Ama o kapının anahtarını sonunda yine gerçeğin kendisi getirir.”
SON.