Öteki masalardan birden ses kesildi
Fotoğrafta, sağlık ekibinin ön sırasında duruyordum. Yüzümü bugünkü hâlimle yan yana koysanız ilk bakışta çıkaramayabilirdiniz. Ama yakamdaki kuş oradaydı. Genç çavuş fotoğrafa baktıktan sonra başını hızla çevirdi. Ziyaretçi kartımın geçerliliğini kontrol etmek istediğini söyleyip işin üstünü kapatabileceğini düşündü. Kartımı gösterdim. Yine de yemekhane tutanağına izinsiz girdiğimi yazmaya kalktı. Yakın masada oturan genç bir er, konuşmayı başından beri duyduğunu söyleyerek hem yerimi hem de çavuşun kullandığı sözleri kayda geçirdi. O anda bana asıl yardım eden şey fotoğraf değil, bu tanıklıktı. Arşivde ilk inceleme yapıldığında adıma rastlamadılar. Eski hemşirelik görevlendirmelerim başka bir birimin dosyaları arasında tutulmuştu. Birkaç kişi bu eksikliğin, anlattıklarımın yanlış olduğunu gösterdiğini düşündü. Evde sakladığım belgeleri topladım. İmzalı görevlendirme kâğıdıyla eski fotoğrafın kayıt bilgilerini dosyaya ekledim. Bir görüşmede önüme, izinsiz girdiğimi kabul edersem nizamiyedeki işaretin kaldırılacağını söyleyen bir belge koydular. Okudum ve geri uzattım. İtiraz etmek istiyorsam ilk yapmam gereken şey, yaşanmayan bir olayı kendi imzamla tutanağa sokmamaktı. Genç er de tuttuğu notları başçavuşun bürosuna teslim etti. Sonunda arşivdeki kayıtlar bulundu. Uçuş hemşiresi olarak görev yaptığım dönem sisteme işlendi. Teğmen ya da komutan olduğumu iddia etmem gerekmiyordu. Yıllar önce yaptığım işin kaydı ve o gün elimde bulunan ziyaretçi kartı yeterliydi. Çavuş hakkında disiplin işlemi yapıldı. Genç erin doğruyu kayda geçirmesi ise takdir edildi. Benden ayrıca şikâyetçi olup olmayacağımı sorduklarında disiplin sürecini birliğin yürütmesini istedim. Bir gün aynı masada yeniden yemek yerken çavuş yanıma gelip özür diledi. Ona, başkasının masasının başında konuşmadan önce oturup bir dakika dinlemesini söyledim. Fasulye soğumadan kaşığımı aldım. Ceketim sandalye arkalığındaydı. Yıllardır yerinden hiç çıkarmadığım rozet, yine yakasındaydı. Fasulyemden aldığım ilk kaşıkla birlikte, salonun o eski, metalik çatal bıçak sesleri yeniden kulaklarıma doldu. Özür dilerken yüzündeki o gergin ifade, sadece bir hatanın değil, gençliğin getirdiği aceleciliğin de bir yansımasıydı. İnsan, yaşı ilerledikçe anlıyor; asıl mesele haklı çıkmak değil, hakikatin kendi kendine yolunu bulmasını sessizce bekleyebilmekmiş. Çavuş masadan uzaklaşırken ceketimin arkalığında sallanan rozetime baktım. Mavisi solmuştu solmasına ama taşıdığı sorumluluk zerre kadar eksilmemişti. Yıllar önce o bulutların üstünde, can pazarında görev yaparken de bugün bu yemekhanede adımı ararken de aynı sakinliği korumuştum. Evin o uzun, sessiz Salı günleri belki yine beni bekliyordu ama artık o sessizlik eskisi kadar yalnız hissettirmeyecekti. Çantamı topladım, tepsiyi bıraktım ve nizamiyeden çıkarken güvenliğe hafifçe başımı sallayarak gülümserdim. Gökyüzü dışarıda her zamanki gibi mavisini koruyordu.