O gün İstanbul’un en işlek caddelerinden birinde, yağmur camlara vuruyor, otobüs tıklım tıklım doluydu. Selma, 8 aylık hamileydi ve ayakta durmakta zorlanıyordu. Elleriyle karnını kavramış, sarsıntılı yolculuğa dayanmaya çalışıyordu. Önündeki koltuklarda ise üç genç adam oturuyordu. Takım elbiseli, kravatlı ve son derece kendinden emin görünüyorlardı. Selma kibarca, “Rica etsem yer verebilir misiniz?” diye sordu. Gençlerden biri başını kaldırdı, kadının hamile karnına baktı ve sırıttı. “Hamile kalmadan önce taksi parasını hesaplasaydın, özel aracınla giderdin,” dedi. Diğerleri kahkahalarla güldü. “Bizim işimiz gücümüz var, Pazartesi günü ülkenin en büyük holdinginde başlıyoruz,” diye ekledi bir diğeri. “Rüya gibi bir kariyer bizi bekliyor, hamile kadınlarla uğraşacak vaktimiz yok.” Selma’nın gözleri doldu. Otobüsteki diğer yolcular sessizdi. Kimse sesini çıkarmadı. Kimse araya girmedi. Selma utanç içinde geri çekildi, gözyaşlarını saklamaya çalıştı. Gençler ise yeni işleriyle ilgili böbürlenmeye devam ettiler. “Maaşımız altı haneli olacak,” dedi biri. “Şirket arabası, özel sigorta, her şey var,” diye ekledi diğeri. O sırada otobüsün en arka koltuğunda oturan bir adam usulca ayağa kalktı. Sade giyimliydi, başında eski bir kasket vardı ve elinde gazetesini katlamıştı. Kimse ona dikkat etmemişti. Ama o, sakince öne doğru yürüdü. Hamile kadının yanına geldi, koluna nazikçe dokundu ve “Buyurun oturun,” dedi. Selma şaşkınlıkla oturduğu yere yerleşti. Adam döndü ve üç gencin tam tepesine dikildi. Gözleri soğuktu, sesi sakindi. Hiç bağırmadı, hiç tehdit etmedi. Sadece ceketinin iç cebinden altın yaldızlı bir kartvizit çıkardı ve küstah gencin cebine iliştirdi. Genç adam alaycı bir ifadeyle kartviziti aldı, okumak için gözlerini indirdi… Ve dondu kaldı. Kartvizitin üzerinde şu yazıyordu: “Ahmet Yıldırım – Yıldırım Holding Yönetim Kurulu Başkanı.” Genç adamın elleri titremeye başladı. Yanındaki arkadaşları merakla kartvizite baktı. Onlar da okudu. Üçünün de yüzü bembeyaz oldu. Çünkü Pazartesi günü işe başlayacakları holdingin patronu, tam karşılarında duruyordu. Ahmet Yıldırım sakin bir sesle, “Pazartesi günü işe başlayacağınız holding benim. Ama siz, bugün bir hamile kadına yaptığınız muamele ile karakterinizi gösterdiniz. Benim şirketimde, insanlıktan nasibini almamış kişilere yer yoktur. İş başvurularınız iptal edildi,” dedi. Gençlerden biri kekeledi, “Ama… ama biz mülakatları geçtik, sözleşmeler imzalandı…” Ahmet Yıldırım başını iki yana salladı. “Sözleşmeler, şirket etik kurallarına aykırı davranış durumunda feshedilebilir. Bu sabah güvenlik kameramıza yakalanan davranışlarınızı izledim. Sizin gibi vicdansız insanlarla çalışmam.” Selma, oturduğu yerden olanları izliyor, gözyaşları içinde gülümsüyordu. Ahmet Yıldırım ona döndü, “Kusura bakmayın, bu tür insanlar yüzünden böyle bir an yaşamak zorunda kaldınız. Adresinizi alabilir miyim? Size özel bir araç ve şoför tahsis edeceğim, doğum süreciniz boyunca sizin ve bebeğinizin rahat etmesi için.” Selma şaşkınlıkla başını salladı. Otobüs durağa yanaştı. Ahmet Yıldırım, gençlere son bir bakış fırlattı ve “Umarım bugünden ders alırsınız. İnsanlık, kariyerden önce gelir,” dedi ve otobüsten indi. Gençler öylece kalakaldı. Hayalleri saniyeler içinde yıkılmıştı. O rüya gibi iş, o altı haneli maaş, o şirket arabası hepsi yok olmuştu. Otobüsteki diğer yolcular ise sessizce olanları izledi ve içlerinden biri, “Hak yerini buldu,” diye mırıldandı. Selma, o günden sonra Ahmet Yıldırım’ın yardımıyla doğum yaptı ve sağlıklı bir bebek dünyaya getirdi. Gençler ise bir daha hiçbir holdingde iş bulamadı; çünkü Ahmet Yıldırım, sektördeki tüm büyük firmalara bu üç gencin davranışlarını anlatan bir rapor göndermişti.Otobüste yaşanan bu olay, insanlığın küçük bir jestle ne kadar büyük değişimlere yol açabileceğini gösterdi. Sessiz adam, sadece bir kartvizitle üç gencin hayatını yerle bir ederken, bir hamile kadına umut ve onur geri verdi. Unutmayın: Her davranış bir yankı yaratır ve adalet, en beklenmedik anda karşınıza çıkabilir.
