Üç Yıl Önce Boşandığım Eşim Bir Gece Eve Döndü
"Aldığımız günden beri atmanı bekliyorum." "Gördüğün gibi hâlâ çalışıyor." Güldü. Uzun zamandır duymadığım bir kahkahaydı. Sonra makinenin üzerindeki düğmeye parmağıyla dokundu. Bir anda sustu. "Aylin?" "Bu evi çok özledim," dedi. Oturup konuşmaya başladık. Önce kolay şeylerden söz ettik. Sonra boşanmamıza geldik. Ben onun beni artık istemediğine inandığımı söyledim. O da yıllarca aynı evin içinde kendini giderek daha yalnız hissettiğini anlattı. Bazı cümleleri kurmak ikimize de zor geldi. O gece yıllardır söyleyemediğimiz şeylerin bir kısmını söyledik. Ağladık, birbirimize sarıldık. Sonrasında yeniden yakınlaştık. Sabah uyandığımda yanım boştu. Aylin'in çantası ve ayakkabıları gitmişti. Yastığımın üzerinde nikâh yüzüğü duruyordu. Yüzüğü avucuma aldım. Neden yanında taşıdığını bile bilmiyordum. Boşandığımızdan beri yüzüğünü sakladığını hiç söylememişti. Evde seslendim. Telefonunu aradım.Açmadı. Mesaj gönderdim. "Aylin, nereye gittin? İyi misin? Neden haber vermedin?" Üç gün cevap bekledim. Sonunda kısa bir mesaj geldi: "Lütfen bunu daha da zorlaştırma Murat. Mutlu olmanı istiyorum. Hep bunu istedim." Tekrar aradım ama telefonuna ulaşamadım. İlk boşanma konuşmamızda söylediği cümlenin neredeyse aynısını yazmıştı. Canım çok yandı. Bir süre sonra kendime, o gecenin belki de ikimiz için son bir vedadan ibaret olduğunu söylemeye başladım. Bir daha aramadım. Tam iki hafta sonra, sabah altıyı kırk geçe telefonum çaldı. Ekranda Eskişehir'den bir numara vardı. "Buyurun?" "Murat Aydın'la mı görüşüyorum?" "Evet." "Ben Eskişehir Şehir Hastanesi'nden hemşire Dilek. Aylin Hanım sizi acil durumda aranacak kişi olarak kaydetmiş." Sandalyeden kalktım. "Aylin'e ne oldu?" "Şu anda durumu dengede.Ancak hastaneye yatırıldı. Gelebilir misiniz?" "Bilinci açık mı?" "Evet." "O zaman neden kendisi aramadı?" Hemşire birkaç saniye sustu. "Sanırım bunu onunla konuşmanız daha doğru olur." Atölyeyi açmadan arabaya bindim. Eskişehir'e nasıl vardığımı hâlâ tam hatırlamıyorum. Hastanede asansörlerin yanında bir hemşire beni karşıladı. "Murat Bey? Ben Dilek. Telefonda görüşmüştük." Elindeki dosyaya baktı. "Aylin Hanım'ın eşi siz misiniz?" "Eski eşiyim. Üç yıl önce boşandık." Başını kaldırdı. "Eski eşi misiniz?" "Evet. Bir sorun mu var?" Dosyanın birkaç sayfasını çevirdi. Sonra daha ciddi bir sesle konuştu. "Murat Bey, Aylin Hanım sağlık durumuyla ilgili bilgilerin sizinle paylaşılabilmesi için özel bir izin belgesi imzalamış. Bir gün buraya gelmeniz durumunda sizinle görüşebilmemiz için."Söylediklerini anlamaya çalıştım. "Bir gün buraya gelirsem mi?"Bölüm 2 "Bu izin ne zaman verilmiş?" diye sordum. Dilek Hemşire dosyayı yeniden kontrol etti. "Bir süredir kayıtlarımızda var. Ayrıntıları Aylin Hanım'la görüşmeniz daha doğru olur. Şu anda bilinci açık, sizi görebilir." "Önce bir şey söyleyin. Hayati tehlikesi var mı?" "Şu anda durumu kontrol altında. Doktoru gereken açıklamayı yapacaktır." Koridorun sonunda bir odaya götürdü beni. Kapıyı açtığımda Aylin yatağın başını biraz yükseltmiş, pencereye bakıyordu. Kolunda damar yolu vardı. Yüzü düğündekinden bile solgun görünüyordu. Beni görünce doğrulmaya çalıştı. "Murat?" "Aradılar. Geldim." "Gelmeni beklemiyordum." "Telefonla hastaneye kaldırıldığını söyleyince ne yapmamı bekliyordun?" Cevap vermedi. Yanındaki sandalyeyi çekip oturdum."Ne olduğunu anlatır mısın?" "Bağırsaklarımla ilgili bir hastalığım var." "Nasıl bir hastalık?" "Crohn hastalığı. Kronik bir iltihaplanma. Bazen uzun süre sakin gidiyor, bazen de böyle ağırlaşıyor." Bir süre konuşamadım. "Ne zamandır?" Aylin gözlerini ellerine indirdi. "Yıllardır." "Kaç yıl?" "Boşanmadan önce teşhis konmuştu." Sandalyede biraz geriye yaslandım. Düğünde neden zayıfladığını, neden yemek yiyemediğini, dans ederken niçin titrediğini anlamaya başlamıştım. Ama başka bir şey daha vardı. "Evliliğimiz devam ederken hasta olduğunu biliyor muydun?" "Evet." "Peki ben neden bilmiyordum?" "Sana nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum." "Yirmi iki yıl evli kaldık Aylin. Her şeyi konuşmamız gerekmiyor muydu?" "Biliyorum." "Bilmiyordum demek daha doğru. Ben hiçbir şey bilmiyordum." Aylin gözlerini kapattı. "Şimdi kavga etmek istemiyorum." "Ben de istemiyorum. Ama üç yıl önce anlamadığım şeyleri bugün de anlamadan çıkıp gidemem." O sırada hemşire içeri girdi. Aylin'in serumunu kontrol etti, tansiyonunu ölçtü. Gün içinde doktorunun geleceğini söyledi. Ben yerimden kalkmadım. Biraz sonra Aylin yeniden konuştu. "İlk belirtiler başladığında sıradan bir rahatsızlık sandım. Sonra tetkikler yapıldı. Doktor hastalığın uzun süre takip gerektirebileceğini anlattı. Ağrılarım vardı, çok yoruluyordum." "Bana neden söylemedin?" "Senin nasıl davranacağını düşündüm." "Nasıl davranırdım?" "İşini bırakırdın. Sürekli yanımda olurdun. Doktorları araştırır, bütün randevularımı takip ederdin. Ben istemesem bile her şeyimi halletmeye çalışırdın." "Bu kötü bir şey mi?" "Her zaman değil. Ama o günlerde ben kendimi bile tanıyamıyordum. Senin hayatının da yalnızca hastalığımdan ibaret olmasını istemedim." Başımı salladım. "Bunun kararını tek başına vermen gerektiğini kim söyledi?""Kimse." "O zaman neden benim adıma da karar verdin?" Yine sustu. Bu kez susmasının sebebini anlamaya çalıştım. Yüzündeki ifade, boşanmak istediği gün verandada gördüğüm ifadeyle aynıydı. "Ben seni mutlu edemediğimi düşündüm," dedim. "Benden bıktığını düşündüm. Yıllarca bunu böyle kabul etmeye çalıştım." Aylin'in gözlerinden yaşlar süzüldü. "Senden bıkmadım Murat." "O zaman ne oldu?" "Gerçekten uzaklaşmıştık. Bunu sen de biliyorsun. Ama hastalığı öğrenince daha da korktum. O evde kalırsam bir süre sonra senin eşin değil, sürekli ilgilenmek zorunda olduğun biri olacağımı düşündüm." "Sana böyle hissettiren bir şey mi yaptım?" "Belki istemeden. Ben yoruldum dediğimde hemen ne yapacağımızı söylüyordun. Bazen sadece beni dinlemeni istiyordum." Bu sözleri duyunca eski günlerimizi düşündüm. Aylin bir sorun anlattığında çoğu kez çözüm bulmaya çalıştığım doğruydu. Onun sadece yanında oturmama ihtiyaç duyabileceği hiç aklıma gelmemişti. Ama bu, hastalığını saklamasını açıklasa bile boşanma kararımızı haklı çıkarmıyordu. "Üç yıl boyunca bir kere bile söylemeyi düşünmedin mi?" diye sordum. "Çok düşündüm."Öyleyse neden?" "Her seferinde artık çok geç kaldığımı düşündüm." Tam o sırada doktor geldi. Aylin, sağlık durumunu benimle konuşabileceğini açıkça söyledi. Doktor, mevcut atağın tedaviye cevap verdiğini, sıvı kaybı ve kansızlığın da takip edildiğini anlattı. Hastalığın düzenli kontroller gerektirdiğini, fakat hastanede olmasının mutlaka kalıcı bir kötüleşme anlamına gelmediğini özellikle belirtti. Aylin'in eve çıkmasının birkaç gün alabileceğini söyledi. Doktor gittikten sonra komodinin üzerindeki dosyaya baktım. "Sonuçlarına bakabilir miyim?" diye sordum. Aylin dosyayı bana uzattı. İçinde eski ve yeni tetkikler, doktor notları, ilaç listeleri vardı. Tıbbi terimlerin çoğunu anlamıyordum. Anlamak için birkaç satırı tekrar tekrar okudum. Sonra ilk teşhis raporunun tarihini gördüm. Takvimi zihnimden geçirdim. Bir kez daha baktım. Rapor, Aylin'in verandada elimi tutup boşanmak istediğini söylemesinden altı hafta önce düzenlenmişti. Başımı kaldırdım. "Aylin, boşanmak istediğini söylediğin gün bu teşhisi çoktan öğrenmişsin." "Evet," dedi. Dosyayı yavaşça kapattım. Demek o gün karşıma oturup evliliğimizi bitirmek istediğini söyleyen kadın, benden artık sevgisi kalmadığı için ayrılmamıştı. Hayatının geri kalanında beni yanında tutmanın bana haksızlık olacağına kendi başına karar vermişti. Ve bunu üç yıl boyunca benden saklamıştı.