Üç Yıl Önce Boşandığım Eşim Bir Gece Eve Döndü
Bölüm 3 Aylin dosyayı elimden almadı. Ben de bir süre kapalı dosyaya bakarak oturdum. Aklımda tek bir soru vardı. “Ben o gün sana ne yaptım Aylin? Boşanmayı gerektirecek ne yaptım?” “Hiçbir şey yapmadın.” “Öyleyse neden bana söylemedin? Hasta olduğunu öğrenseydim seni bırakacağımı mı düşündün?” “Hayır. Tam tersini düşündüm.” “Neyi?” “Beni asla bırakmayacağını.” Bu cevap hiç beklediğim gibi değildi.Aylin biraz su içti. Bardağı yerine koyarken eli titriyordu. “Doktor ilk konuştuğunda çok korktum,” dedi. “Hastalığın bazen uzun süre sakin kalabileceğini, bazen de yeniden ağırlaşabileceğini anlattı. Nasıl bir hayatım olacağını bilmiyordum. Birkaç hafta boyunca kendimi toparlayamadım.” “Birlikte öğrenebilirdik.” “Biliyorum. Şimdi biliyorum. Ama o zaman başka türlü düşünüyordum.” “Neden?” “Çünkü sen zaten her şeyin sorumluluğunu üzerine alıyordun. Evde bir şey bozulsa sen, benim bir problemim olsa sen, atölyede iş yetişmese yine sen. Bir gün gerçekten bakıma ihtiyacım olursa kendi hayatını tamamen bırakacağından korktum.” Söylediklerinin bir kısmı doğruydu. Yıllarca çok çalışmıştım. Evin masraflarını, atölyenin işlerini, gündelik sorunlarımızı halletmek benim görevimmiş gibi davranıyordum. Aylin bazen yardım istemediği hâlde onun yerine bir şeyler yapardım. Sonra da niçin memnun olmadığını anlayamazdım. Ama başka bir gerçek daha vardı. “Aylin, benim sana nasıl davranacağımı düşünmüşsün. Kendin için ne istediğini düşünmüşsün. Peki benim ne istediğimi hiç merak ettin mi?” Başını kaldırdı. “Senin mutlu olmanı istedim.” “Ben de bunu soruyorum. Mutluluğumun ne olduğunu neden sen belirledin?” Bir şey söylemeye çalıştı, vazgeçti. “Üç yıl boyunca kendimde hata aradım,” diye devam ettim. “Sabah işe giderken, akşam eve dönerken düşündüm. Başka biriyle tanışmaya çalıştığımda bile aklımın bir köşesinde aynı soru vardı. Ben nerede yanlış yaptım?” Aylin’in gözleri doldu. “Özür dilerim.” “Özür dilemenle o üç yıl geri gelmiyor.” “Biliyorum.” “Bir de düğünden sonraki sabah var. Onu hiç anlamıyorum. Neden beni uyandırmadan gittin? Neden yüzüğünü bıraktın?” Aylin ellerini battaniyenin üzerine koydu. “Çünkü sabah çok korktum.” “Benden mi?” “Hayır. Yeniden birlikte olmak istemekten.” Bu kez acele etmedim. Konuşmasının devamını bekledim. “Gece seninle konuşurken eski evimizi, eski hayatımızı ne kadar özlediğimi fark ettim. Sabah uyandığımda yanımdaydın. Bir an hiçbir şey değişmemiş gibi geldi. Sonra ağrım başladı.” “Düğünde de ağrın vardı.” “Vardı. Bir süredir hastalığım yeniden hareketlenmişti. Doktorumla görüşüyordum ama kontrol altına alınacağını düşünüyordum.” “İyi olmadığını söylemek yerine yine gittin.” “Evet.” “Nereye?” “Sabah erkenden Eskişehir’e döndüm. Melike’yi aradım. Birkaç gün sonra biraz toparlandım. Sonra yeniden kötüleştim.” “Benim telefonlarıma neden cevap vermedin?” “Seni ararsam geri dönmek isteyecektim. Seninle yeniden birlikte olmak isteyecektim. Sonra aynı şeyleri yaşayacağımızdan korktum.” “Yüzük?” Aylin uzun süre konuşmadı. “Boşandığımız gün onu çıkarıp bir kutuya koymuştum,” dedi sonunda. “Ama atamadım. Düğüne gelirken yanıma aldım. Belki konuşuruz diye düşündüm.” “Konuşsaydık ne değişecekti?” “Bilmiyorum. O gece evde kalacağımı da düşünmemiştim.” “Yüzüğü yastığıma özellikle mi bıraktın?” “Evet. Yeniden bir söz vermişim gibi düşünmeni istemedim. Senin beklemeni istemedim.” “Ben beklemiyordum Aylin. Sen ortaya çıkana kadar hayatıma devam etmeye çalışıyordum.” “Biliyorum.” “Sonra o yüzüğü görünce ne yapacağımı şaşırdım. Bir gecede bana hem geri dönüp hem yeniden gitmiş oldun.” Aylin ağlamaya başladı. Elini tutmak istedim. Sonra durdum. Çünkü o anda neye ihtiyacı olduğunu gerçekten bilmiyordum. “Biraz yalnız kalmak ister misin?” diye sordum. Başını iki yana salladı. “Kalmanı istiyorum. Ama böyle konuşmak da zor.” “Benim için de zor.” Bir süre sonra kalkıp pencereyi açtım. Odaya biraz hava girdi. Aylin yastığını düzeltmeye çalışırken yardım isteyip istemediğini sordum. Kendi yapabileceğini söyledi. Sandalyeme geri oturdum. O sabah ilk kez onun yerine bir şeyi hemen düzeltmeye çalışmadım. Bir saat kadar sonra kapı çalındı. İçeri Aylin’in ablası Melike girdi. Elinde temiz kıyafetlerin bulunduğu küçük bir çanta vardı. Beni görünce şaşırdı. “Murat? Gelmişsin.” “Evet. Hastaneden aradılar.” Melike çantayı dolaba bıraktı. Aylin’e baktı. “Konuşabildiniz mi?” Aylin başını salladı. O anda Melike’nin hastalığı bildiğini anladım. “Melike abla, sen ne zamandır biliyorsun?” Melike sandalyesini çekmeden önce kardeşine baktı. “İlk teşhis konduğundan beri.” “Benim bilmediğim şeyi sen üç yıldır biliyorsun.” “Evet.” “Bir kere bile aramayı düşünmedin mi?” “Düşündüm Murat. Hem de çok.” “Neden aramadın?” “Aylin istemedi. Sana söylememem için söz verdirdi.” “Ben onun kocasıydım.” “Biliyorum. O zaman da bunun doğru olmadığını söyledim. Ama hastalık onun hastalığıydı. Sana anlatma kararını onun yerine vermek istemedim.” Melike’nin söylediklerine hemen cevap veremedim. Çünkü o da bütünüyle haksız değildi. Aylin’in sağlık durumunu paylaşma hakkı öncelikle kendisine aitti. Ama bununla birlikte evliliğimizin geleceğine ilişkin kararı, gerçek sebebini saklayarak ikimiz adına vermişti. “Boşanmasına karşı çıktın mı?” diye sordum. “Çıktım. Bir süre bizim yanımızda kalabileceğini, tedavisine burada devam edebileceğini söyledim. Ayrılmakta kararlı olduğunu söyledi.” Aylin araya girdi. “Abla, bunları şimdi konuşmasak…” “Konuşmamız gerekiyor,” dedi Melike. “Murat da buraya kadar gelmiş. Yıllardır hepimiz başka başka şeyler söyleyip duruyoruz.” Sonra bana döndü. “Aylin’in seninle konuşması gerektiğini çok söyledim. Ama bu meseleyi ben çözemezdim.” Melike’nin sesinde suçlama yoktu. Yorgunluk vardı. “Hastaneye kaldırılmadan önce haberin var mıydı?” diye sordum. “Rahatsızlığının arttığını biliyordum. Doktoruna gidiyordu. Buraya gelmeden önce de görüştük. Ama bu kadar ağırlaşacağını düşünmemiştik.” “Acil durumda beni arayacaklarını biliyor muydun?” “Biliyordum. Hatta numaranın hâlâ kayıtlı olduğunu duyunca değiştirmesini ya da seninle konuşmasını söyledim.” Aylin yüzünü çevirdi. Melike de fazla uzatmadı. Kardeşinin yanına gidip saçlarını düzeltti, ardından kıyafetlerini yerleştirmeye başladı. O sırada ilk kez meseleyi yalnızca bizim boşanmamız olarak görmediğimi fark ettim. Aylin, benden ayrılarak hastalığının ortadan kalkmasını sağlayamamıştı. Yalnızca hayatındaki yükü başka türlü taşımaya çalışmıştı. Ablası yanında olmuştu. Doktorlarına gitmiş, tedavilerini sürdürmüştü. Bazen tek başına idare etmişti. Ben ise bütün bu yıllar boyunca onun başka bir hayat kurduğunu düşünmüştüm. Melike dışarı çıkınca Aylin’e döndüm. “Bir şey daha soracağım. Hastanedeki izin belgesini neden imzaladın?” “Boşandıktan sonra da adını acil durumda aranacak kişi olarak bıraktım. Daha sonra bilgileri yenilediklerinde seni listeden çıkarmadım.” “Üç yıldır konuşmadığın bir adamı neden hâlâ arayacak kişi olarak tutuyorsun?” “Herkese anlatamadığım şeyleri sana anlatabileceğimi düşünüyordum.” “Ama anlatmadın.” “Anlatamadım.” “Arasında fark var.” Aylin başını eğdi. “Biliyorum. Bunu değiştirmem gerekiyor.” O gün akşama kadar hastanede kaldım. Doktor Aylin’in tedaviye cevap verdiğini, takip edilmesi gereken değerlerinin olduğunu söyledi. Durumunun ciddiye alınması gerektiğini ama yalnızca o günkü tabloya bakarak gelecekle ilgili kesin bir şey söylenemeyeceğini anlattı. Aylin’in düzenli kontrollere devam etmesi önemliydi. Benden herhangi bir karar vermem istenmedi. Aylin bilinci açık, kendi tedavisi konusunda karar verebilecek durumdaydı. Doktor çıktığında bana baktı. “Şimdi Bursa’ya dönebilirsin Murat. Atölyende işlerin vardır.” “Var.” “Ben iyiyim. Melike de burada.” “İyi olmadığın belli. Ama haklısın, işim de var.” Sözlerime şaşırdı. Eskiden olsa işlerin hepsini iptal eder, günlerce yanında kalmaya çalışırdım. Sonra ne kadar yorulduğumu gizleyemez, Aylin’in de bunu kendisine yük ettiğini düşünürdüm. Bu kez başka türlü davranmak istedim. “Yarın teslim etmem gereken iki dolap var,” dedim. “Onları halledeceğim. Sonra tekrar geleceğim. Tabii gelmemi istiyorsan.” “İstiyorum.” “Doktorunla ilgili bir şeye ihtiyacın olursa haber ver. Ama sen istemeden işlerine karışmayacağım.” Aylin birkaç saniye yüzüme baktı. “Bunu yapabilir misin?” “Görmemiz gerekecek.” O da hafifçe gülümsedi. Hastaneden ayrılırken bana tekrar seslendi. “Murat.” “Duyuyorum.” “Boşandıktan sonra başka biriyle gerçekten mutlu oldun mu?” Kapının yanında durdum. “Hayatıma devam etmeye çalıştım. İki kişiyle tanıştım. Ama ciddi olmadı.” Aylin başını salladı. “Bilmeye hakkım olmadığını biliyorum. Yine de merak ettim.” “Merak edebilirsin. Ama artık birbirimizden ne istediğimizi konuşmamız gerekiyor.” “Ben seninle yeniden konuşmak istiyorum.” “Ben de. Yalnız bugün burada olduğum için her şeyin eskisi gibi olacağını düşünme.” “Düşünmüyorum.” Bunu söylerken yüzündeki ifadeyi ilk kez rahatlamış gördüm. Bursa’ya dönerken yol boyunca düşündüm. Aylin’i hâlâ seviyordum. Bundan kaçmanın anlamı yoktu. Ama onu seviyor olmam üç yıl önce yaşananları önemsiz hâle getirmiyordu. İkimiz de o evliliğin içinde bazı şeyleri yanlış yapmıştık. Ben dinlemek yerine çözmeye çalışmıştım. O ise konuşmak yerine gitmişti. Bunların aynı ağırlıkta olmadığını da biliyordum. Yine de bir daha birlikte olacaksak her iki alışkanlığın değişmesi gerekiyordu. Eve geldiğimde mutfağa girdim. Aylin’in yüzüğü, düğünden döndüğümüz geceden beri komodinin çekmecesindeydi. Çıkardım. Avucumda biraz tuttum. Sonra atölyeye götürüp küçük bir kutuya koydum. Ertesi sabah atölyeyi açtım. Bir müşterim dolap kapaklarının neden hazır olmadığını sordu. Ölçülerde yanlışlık yaptığımı söyledim. Aslında yanlış ölçmemiştim, hastaneye gittiğim gün çalışamamıştım. Her şeyi müşteriye anlatmak istemedim. İki teslimatı tamamlayıp ertesi gün yeniden Eskişehir’e gittim. Aylin beni görünce bu kez şaşırmadı. “Kahve ister misin?” diye sordu. “Buradaki kahveler pek iyi değil.” “Ben de içemiyorum zaten. Sana sordum.” İkimiz de güldük. Sonra yanında getirdiğim birkaç kitabı uzattım. Eskiden sevdiği yazarlardan seçmiştim. “Bunları istersin diye düşündüm.” “İyi düşünmüşsün.” Bir kitabı eline aldı, arkasını okudu. “Murat, sana bir şey söylemem lazım.” “Söyle.” “Ben iyileşinceye kadar burada kalıp her şeyi halletmeni istemiyorum.” “Öyle bir planım yok.” “Eskiden olurdu.” “Evet, olurdu.” “Ben de eskiden sana hiçbir şey söylemeyip sonra kızardım.” “Onu da biliyorum.” Aylin kitabı kapattı. “Belki birbirimize alıştığımız kadar iyi tanımıyormuşuz.” “Olabilir.” O gün ilk kez konuşmamız yalnızca geçmişle ilgili değildi. Aylin, tedavi sürecini nasıl devam ettirmek istediğini anlattı. Eskişehir’de kalacaktı. Doktorlarına ve ablasına yakın olmak onun için daha kolaydı. Küçük bir kiralık dairesi vardı. Günlük işlerini çoğu zaman kendisi halledebiliyordu. Hastalığının ağırlaştığı dönemlerde Melike yardım ediyordu. Benim Bursa’daki atölyemi bırakıp Eskişehir’e taşınmamı istemiyordu. Ben de istemiyordum. Bunu açıkça söyledim. “Bak Aylin, bu sefer bir şeyleri saklamayalım. Atölyeyi kapatıp buraya gelemem. Hem geçimimi oradan sağlıyorum hem de orası benim hayatımın bir parçası.” “Zaten senden bunu istemiyorum.” “Ama yanında olmak istiyorum. Bazen buraya gelirim. Sen iyi olduğunda Bursa’ya gelirsin. Beraber vakit geçiririz.” “Nasıl yani?” “Henüz bilmiyorum. Birbirimizi yeniden tanımayı deneyebiliriz.” Aylin düşünceli bir şekilde başını salladı. “Ya yine olmazsa?” “O zaman bunu da konuşuruz. Ama birbirimizin yerine karar vermeyiz.” Bir süre sonra elini uzattı. Bu kez ben tereddüt etmeden tuttum. Aylin birkaç gün sonra taburcu edildi. Melike onu evine götürdü. Ben de Bursa’ya döndüm. İlk hafta neredeyse her gün konuştuk. Bazen doktor randevularından söz etti. Bazen yeni aldığı bir kitaptan. Bazen de eski komşularımızı sordu. Bir akşam telefon açtığında sesi yorgun geliyordu. “İyi misin?” dedim. “Biraz ağrım var.” “Doktoruna haber verdin mi?” “Verdim. Söylediklerini uyguluyorum.” “Gelmemi ister misin?” “Hayır, gerek yok. Sadece seninle konuşmak istedim.” Normalde o anda arabaya atlayıp Eskişehir’e gitmeyi düşünürdüm. O akşam gitmedim. Oturup konuştuk. Havadan sudan, atölyedeki bir müşteriden, garajın yanındaki gülden söz ettik. Ağrısının geçmesini ben sağlayamazdım. Ama telefonda konuşmak istiyorsa onu dinleyebilirdim. Konuşmanın sonunda Aylin, “İyi geldi,” dedi. Ben de başka bir şey söylemeden iyi geceler diledim. Her şeyin kolaylaşmaya başladığını sandığım sırada ilk ciddi tartışmamızı yaşadık. Hastaneden çıkalı yaklaşık üç hafta olmuştu. Bir cumartesi Eskişehir’e gittim. Aylin için marketten bazı şeyler almıştım. Evine girdiğimde poşetleri mutfağa taşıdım. “Doktorun söylediklerine uygun olur diye birkaç şey getirdim,” dedim. Aylin poşetlere baktı. “Sen bunları neden aldın?” “Biraz yardımcı olayım istedim.” “Ama ben senden alışveriş yapmanı istemedim.” “Ne var bunda Aylin? Marketten bir şey aldım.” “Mesele aldıkların değil.” O an sinirlendim. “Yine mi aynı yere geldik? Ben sana hiçbir şey yapamayacak mıyım?” Aylin sandalyesine oturdu. “Yapabilirsin. Ama önce sorabilirsin.” “Her şey için izin mi almam gerekiyor?” “İzin değil Murat. Birbirimizle konuşmak istiyoruz ya, bunu söylüyorum.” Poşetleri açmayı bıraktım. Bir süre sonra yanına oturdum. “Haklısın. Sana ne lazım diye sormalıydım.” “O kadar da kötü bir şey yapmadın,” dedi. “Ama ben de hemen sinirlendim. Üç yıldır her şeyimi kendim planlıyorum. Birinin yeniden hayatıma girmesine alışmam kolay değil.” “Bana da kolay gelmiyor.” “Neden?” “Çünkü yanında olduğumda bir şey yapmam gerekiyormuş gibi hissediyorum. Oturup durunca sana yardımcı olmuyormuşum gibi geliyor.” Aylin başını salladı. “Ben bazen sadece oturmanı istiyorum.” “İşte bunu daha önce söyleyebilirdin.” “Sen de daha önce sorabilirdin.” Birbirimize baktık. Sonra ikimiz de güldük. O gün alışveriş poşetlerini birlikte yerleştirdik. Aylin ihtiyaç duymadığı bazı şeyleri Melike’ye vereceğini söyledi. Hiç itiraz etmedim. Sonra mutfakta oturup öğle yemeği yedik. Eski evliliğimizde böyle küçük meselelerden bile kırgınlık çıkarabiliyorduk. Bu kez konuşma biraz sert geçmişti ama ikimiz de küsüp başka odaya gitmemiştik. Bu benim için önemliydi. Sonraki haftalarda görüşmeye devam ettik. Bazen ben Eskişehir’e gittim. Bazen Aylin kendisini iyi hissettiğinde Bursa’ya geldi. İlk gelişinde eve girerken uzun süre kapının önünde durdu. “İstersen başka bir yerde buluşabiliriz,” dedim. “Hayır. Buraya gelmek istedim.” Bahçeyi dolaştı. Garajın yanındaki gülü gördü. “Bunu gerçekten iyi bakmışsın.” “Zor bir gül. Kolay kolay kurumuyor.” “Benim diktiğim şeyi sonunda sen büyüttün.” “Sen de yıllarca benim yaptığım dolapların yamuk kapaklarına katlandın.” “Onlar hâlâ yamuk mu?” “İki tanesini düzelttim.” “Yirmi beş yılda iyi ilerleme.” Gülüştük. Sonra verandada oturduk. Burası yıllar önce boşanmak istediğini söylediği yerdi. İkimiz de bunu biliyorduk ama başlangıçta dile getirmedik. Bir süre bahçeyi izledikten sonra Aylin konuştu. “Ben sana o gün her şeyi anlatsaydım sence boşanır mıydık?” Biraz düşündüm. “Bilmiyorum.” “Beni vazgeçirirdin herhâlde.” “Belki vazgeçirmeye çalışırdım. Ama sen zaten uzun zamandır mutsuzdun. Hasta olduğunu söylemen bütün sorunlarımızı kendiliğinden çözmezdi.” “Doğru.” “Yine de başka bir şansımız olurdu.” Aylin sandalyesinde doğruldu. “Sence şimdi var mı?” “Bir şansımız olduğunu düşünüyorum. Ama üç yıl önce kaldığımız yerden devam edemeyiz.” “Neden?” “Çünkü ben artık senin hiçbir şey söylemeden gittiğin bir evliliğe dönmek istemiyorum. Sen de benim her soruna müdahale ettiğim bir hayata dönmek istemiyorsun.” Aylin sessizce dinledi. “Bir daha hastalığın ağırlaşırsa bana söylemeni istiyorum,” dedim. “Her şeyi bilmek zorunda değilim. Ama iyi değilken iyiymiş gibi davranıp sonra ortadan kaybolmanı kabul edemem.” “Söyleyeceğim.” “Bunu beni üzmemek için değil, bana güvenebildiğin için yapmanı istiyorum.” “Biliyorum.” “Bir de başka bir şey var.” “Nedir?” “Bana söylemediğin bütün bu yıllar yüzünden sana hemen eskisi gibi güvenemem. Bunu saklamak istemiyorum.” Aylin’in yüzü ciddileşti. “Anlıyorum.” “Senin de benim değişebileceğime hemen güvenmediğini biliyorum.” “Öyle.” “O zaman acele etmeyelim.” Başını salladı. “Ben de acele etmek istemiyorum.” O gün birbirimize yeniden evlenme sözü vermedik. Birlikte yaşamaya da karar vermedik. Yalnızca görüşmeye devam edecektik. Zorlandığımızda konuyu kapatıp uzaklaşmak yerine konuşmaya çalışacaktık. Bunun ne kadarını başaracağımızı bilmiyorduk. Ama ilk kez ikimiz de aynı kararı, birbirimizin ne düşündüğünü bilerek veriyorduk. Aylin Eskişehir’e dönmeden önce atölyeye uğradık. Yapmakta olduğum bir yemek masasını gösterdim. Üzerinde son kat vernik henüz bitmemişti. “Bu güzel olmuş,” dedi. “Bir aile için yapıyorum. Eski masalarını değiştireceklermiş.” Bizim mutfaktaki masayı düşündü. “Bizimki de eskidi.” “Eskidi ama hâlâ sağlam.” “Güzel şeyleri değiştirmemek gibi bir huyun var.” “Hep öyle sanıyordum.” Aylin raflardaki küçük kutuları incelerken ben çekmecemi açtım. Nikâh yüzüğü hâlâ oradaydı. Kutuyu çıkarıp tezgâhın üzerine koydum. “Bu senin.” Aylin kapağını açtı. Yüzüğü görünce bir süre konuşmadı. “Atmadın mı?” “Atmadım.” “Neden?” “Ne yapmak istediğime karar veremedim. Bir süre bakamadım bile.” Yüzüğü aldı, parmaklarının arasında çevirdi. “Ben bunu bıraktığım gün doğru bir şey yaptığımı düşünüyordum,” dedi. “Artık seni bekletmeye hakkım olmadığını düşündüm.” “Bir yüzük bırakmak yerine benimle konuşabilirdin.” “Evet. Konuşabilirdim.” Kutuyu kapatmadı. “Şimdi geri almamı mı istiyorsun?” “Senin eşyan. Ama bunu yeniden takmanı istemek için vermiyorum.” Aylin yüzüğe bir kez daha baktı. “Ben de bugün takmaya hazır değilim.” “Ben de değilim.” Biraz durduktan sonra kutuyu çantasına koydu. “Yine de saklamak istiyorum.” “Tamam.” O gün giderken sarıldık. Kapının önünde uzun uzun vedalaşmadık. Melike’ye uğrayacağını, sonra evine geçeceğini söyledi. Ben de ertesi gün işe erken başlayacağımı anlattım. Birkaç ay önce bu kadar sıradan bir vedanın mümkün olacağını düşünmezdim. Aradan iki ay daha geçti. Aylin’in tedavisi devam ediyordu. Kontrollerinde bazı sonuçları daha iyi çıkıyordu, bazı sorunları ise hâlâ dikkat gerektiriyordu. Hastalığı ortadan kalkmamıştı. Doktorunun söylediklerine uyması ve kendi durumunu takip etmesi gerekiyordu. Bazen kendisini iyi hissediyor, bazen günlük planlarını değiştirmek zorunda kalıyordu. Ben bu duruma alışmayı öğreniyordum. Aylin de kötü hissettiği günleri benden saklamamaya çalışıyordu. Bir akşam bana mesaj attı: “Bugün biraz kötüyüm. Doktorla görüştüm, şimdilik evde dinleneceğim. Merak etme diye değil, bilmeni istediğim için yazıyorum.” Mesajı birkaç kez okudum. Sonra cevap verdim: “Haber verdiğin iyi oldu. Bir şeye ihtiyacın olursa söyle. Akşam arayayım mı?” “Olur.” Eskiden böyle bir mesaj alsaydım hemen ne yapması gerektiğini anlatırdım. Artık yalnızca gerçekten yardımcı olabileceğim zamanlarda bir şey yapmaya çalışıyordum. Aylin de benim ne zaman yoğun olduğumu soruyordu. Önceden bütün işlerimi onun için bırakmamı beklediğini söyleyemem. Ama kendisini yük gibi gördüğü için ihtiyaçlarını çoğu zaman gizlemişti. Şimdi ikimiz de birbirimize açık davranmanın bazen hoşumuza gitmeyen cevaplar duymak anlamına geldiğini kabul ediyorduk. Bir cumartesi gelemediğimde Aylin üzüldü. Bunu söyledi. Ben de işi bitirmem gerektiğini anlattım. Kırıldı ama telefonunu kapatıp kaybolmadı. Ertesi gün yeniden konuştuk. Bir seferinde onun doktor randevusunu yanlış hatırladım. Bana bütün gün sitem etmedi ama bunu önemsemesini beklediğini açıkça söyledi. Takvimime not ettim. Her şey kusursuz gitmiyordu. Fakat artık küçük kırgınlıkların günlerce büyümesine izin vermiyorduk. Sevil’le de bir kez konuştum. İdil’in düğününde bizi yan yana oturtmasından söz açtı. “Bak, o kadar kızdın ama işe yaradı,” dedi. “Sevil, biraz daha bekleyelim. Henüz ne olacağını biz bile bilmiyoruz.” “Ben sizi yeniden bir arada görmek isterim.” “Biliyorum. Ama bu kez ikimizin karar vermesi gerekiyor.” Sevil bu kez itiraz etmedi. Aylin’in hastalığına ilişkin ayrıntıları anlatmadım. Bunları paylaşmak istiyorsa kendisi paylaşırdı. O da sonradan Sevil’le konuştuğunu söyledi. Ne kadarını anlattığını sormadım. Birkaç hafta sonra Aylin yeniden Bursa’ya geldi. Bu kez iki gece kalacaktı. Sabah mutfağa girdiğimde eski kahve makinesine bakıyordu. “Şu makineyi gerçekten değiştirmeyecek misin?” diye sordu. “Artık değiştirebiliriz.” “Yıllarca söyledim. Bir türlü ikna edemedim.” “Eskiden bozulmadığı sürece değiştirmeye gerek yok sanıyordum.” “Ama ben sevmediğimi söylüyordum.” “Haklısın. Bu kadar basit bir şeyi neden dinlemediğimi bilmiyorum.” Aylin makinenin üzerindeki düğmeye bastı. “Güzel. O zaman bugün birlikte yenisini seçelim.” O gün alışverişe çıktık. Ne pahalı bir makine aldık ne de büyük bir kutlama yaptık. İkimizin de işini görecek basit bir model seçtik. Eve döndüğümüzde kutuyu birlikte açtık. Aylin mutfak tezgâhında yer hazırladı. Ben eski makineyi kaldırdım. “Onu ne yapacaksın?” diye sordu. “Atölyeye götürürüm. Orada işime yarar.” “Sen hiçbir şeyi kolay kolay atmıyorsun.” “Gerekiyorsa atıyorum.” “Göreceğiz.” Yeni makinenin ilk kahvesini Aylin hazırladı. İki fincan çıkardı. Sonra masaya oturduk. Bir süre hiçbir şey konuşmadan kahvemizi içtik. Bu sessizlik eskisi gibi rahatsız edici değildi. Çünkü artık konuşamadığımız için susmuyorduk. Söylemek istediğimiz şeyleri söyleyebildiğimiz için bazen sessizce oturabiliyorduk. Aylin bir süre sonra bana döndü. “Murat, sana bir şey soracağım.” “Sor.” “Bir gün yeniden evlenmeyi düşünür müsün?” Fincanımı bıraktım. “Seninle mi?” “Gülme. Ciddiyim.” Üç yıl önce verandada yaptığımız konuşma aklıma geldi. Bu kez gülmedim. “Düşünürüm,” dedim. “Ama hemen değil.” “Ben de hemen istemiyorum.” “Önce gerçekten birlikte yaşayabiliyor muyuz, bunu görmemiz lazım.” Aylin başını salladı. “Bir de Eskişehir meselesi var,” dedi. “Doktorum orada. Melike de yakın. Şimdilik taşınmak istemiyorum.” “Ben de atölyeyi bırakmak istemiyorum.” “Demek çözmemiz gereken şeyler var.” “Var. Ama bunları konuşmak için üç yıl daha beklememize gerek yok.” Gülümsedi. “Yok. Beklemeyelim.” O gece Aylin misafir odasında kaldı. Bunu kendisi istemişti. Ben de itiraz etmedim. Sabah kahvaltıda yeniden buluştuk. Eskişehir’e dönmeden önce gelecek hafta hangi gün görüşebileceğimizi konuştuk. Aylin pazar günü gelebileceğini söyledi. Benim de yetiştirmem gereken bir işim vardı. Cumartesi akşamını uygun bulduk. Kalkarken çantasını topladı. Bu kez nereye gittiğini biliyordum. Ne zaman döneceğini de. Üstelik bunları tahmin etmek zorunda kalmamıştım. Kendisi söylemişti. Kapıda bana sarıldı. “Akşam eve varınca ararım,” dedi. “Tamam. Dikkatli git.” Arabasına bindi, el salladı ve yola çıktı. Ben içeri döndüm. Mutfaktaki iki fincandan birini lavaboya koydum. Diğerini yıkamak üzere aldığımda masanın üzerinde Aylin’in küçük not defterini gördüm. Unutmuştu. Telefonumu çıkarıp fotoğrafını gönderdim. “Defterini bırakmışsın. Haftaya geldiğinde veririm.” Birkaç dakika sonra cevap geldi. “Tamam. Sakla. Bu arada cumartesi akşamı için sözleştik, unutma.” Takvimimi açıp not ettim. Sonra defteri masanın kenarına koydum. Üç yıl önce aynı evde yaşarken bile birbirimize söyleyemediğimiz şeyler vardı. Şimdi ayrı şehirlerde yaşıyorduk ama ilk kez ikimiz de ne istediğimizi açıkça konuşmaya çalışıyorduk. Yirmi iki yıllık evliliğimizin sona erdiği gerçeği değişmemişti. Kaybettiğimiz üç yılı da geri alamazdık. Aylin’in hastalığı devam ediyordu. Benim işim, onun Eskişehir’deki hayatı, ikimizin de yıllardır sürdürdüğü alışkanlıklar hâlâ yerindeydi. Yeniden evlenip evlenmeyeceğimizi bilmiyordum. Ama o sabah artık bildiğim bir şey vardı. Aylin gitmişti, çünkü kendi evine dönmesi gerekiyordu. Gelecek hafta da görüşecektik. Bir şey değişirse birbirimize haber verecektik. Mutfaktaki eski boş sandalyeye baktım. Bu kez boş kalmasının sebebini biliyordum. Ve bir sonraki gelişinde Aylin’in kahvesini kendi istediği gibi hazırlayabileceği bir makinemiz vardı. Sence Murat, Aylin’in yıllarca sakladığı gerçeği öğrendikten sonra onunla yeniden bir hayat kurmayı denemekte haklı mıydı?