Boşanma belgeleri omzuma çarptıktan sonra yeni doğan kızımızın üzerini örten hastane battaniyesinin üzerine kaydı. Sadece iki saat önce ona Lale adını vermiştim. Şimdi kocam yatağın yanında duruyor, onun küçücük yüzüne bakıyor ve hiçbir anlamı yokmuş gibi onu reddediyordu. “Benim bir oğula ihtiyacım var,” dedi Kaan, gömleğinin manşetlerini sakin bir şekilde düzeltirken. “Pembe kıyafetler içindeki yeni bir sorumluluğa değil.” Doğumun ardından bütün vücudum hâlâ titriyordu. Lale göğsümde huzurla uyuyordu. Babasının, gözlerini onu tanıyacak kadar bile açamadan kendisini reddettiğinden habersizdi. Kaan’ın arkasında annesi Vildan, her zamanki kibirli tavrıyla çenesini yukarı kaldırmış şekilde duruyordu. “Ailemizin bir erkek toruna ihtiyacı var,” dedi. “Neyse ki başka bir kadın, senin başarısız olduğun şeyi başardı.” Hastane odasının kapısı açıldı. Kaan’ın asistanı Selin, üzerine oturan bir elbiseyle içeri girdi. Bir elini gururla hafifçe belirginleşen karnının üzerine koymuştu. Zafer kazanmış gibi gülümsemesi, daha konuşmadan gerçeği anlamama yetti. “Erkek,” diye açıkladı. “On iki haftalık hamileyim.” Bir anlığına oda altımda eğiliyormuş gibi hissettim. Ama ağlamayı reddettim. Yalvarmayı reddettim. En önemlisi, görmeye geldikleri duygusal çöküşü onlara yaşatmayı reddettim. Kaan yatağımın yanındaki hareketli tepsinin üzerine bir kalem bıraktı. “Boşanma belgelerini imzala,” diye emretti. “Dairede üç ay daha kalmana izin vereceğim. Minnettar olmalısın.” Belgelere baktım. Sonra altı yıl önce evlendiğim adamı inceledim. O zamanlar yalnızca düzgün bir takım elbisesi vardı ve hesaplayamayacağı kadar borcu bulunuyordu. Kaan artık başarılı şirketin, lüks çatı katı dairesinin, pahalı arabaların ve üzerinde kendi adının yazdığı seçkin davetiyelerin kendi zekâsının kanıtı olduğuna inanıyordu. Onun için bütün kapıları kimin açtığını unutmuştu. “Üç ay mı?” diye sessizce sordum. Vildan gülümsedi.“Bir kız çocuğunu tek başına büyüten kadın alçakgönüllü olmayı öğrenmeli.” Eğilip Lale’nin alnından öptüm. Sonra yalnızca belgeleri teslim aldığımı doğrulayan sayfayı imzaladım. Kaan, şartlarının hiçbirini kabul etmediğimi fark etmedi. Güldü, gözümün önünde Selin’i öptü ve Vildan da hemen arkasından onu takip ederek odadan çıktı. Kapı kapanır kapanmaz hemşire çağrı düğmesine bastım. Yirmi dakika sonra ağabeyim Deniz odaya girdi. O yalnızca ağabeyim değildi. Aynı zamanda aile vakfımı ve Kaan’ın yanlışlıkla kendisine ait olduğunu düşündüğü bütün ticari kuruluşları yapılandıran Mercan Hukuk Bürosunun kıdemli dava ortağıydı. Deniz belgeleri dikkatle okudu. “Kişisel boşanma davasını hazırlamak için şirketin hukuk danışmanlarını kullanmış,” dedi. “Fark ettim.” “Bu ciddi bir çıkar çatışması oluşturur.” “Biliyorum.” Deniz başka bir sayfayı çevirdi. “Ayrıca çatı katı dairesini, şirket hisselerini ve göl evini evlilik malı olarak talep ediyor.” Lale’nin parmağıma dolanan minicik parmaklarına baktım. “Onlar evlilik malı değil.” Deniz’in ifadesi sertleşti. “Ne yapmamı istiyorsun?” “Henüz dramatik hiçbir şey yapma,” dedim. “Kazandığını düşünmesine izin ver.” Üç gün sonra Kaan, Selin’le nişanlandığını sosyal medyada duyurdu. Vildan mavi balonların, pahalı bebek hediyelerinin ve süslenmiş çocuk odasının fotoğraflarını paylaştı. Açıklamasında Selin’in doğmamış çocuğundan “Yalçın ailesinin gerçek varisi” olarak bahsetti. Paylaşımı, annemin misafir evinde kalırken gün doğmadan hemen önce Lale’yi beslediğim sırada gördüm. Kaan, görünüşe göre Lale’nin doğurganlık tedavisi sırasında oluşturduğumuz son dondurulmuş embriyo kullanılarak dünyaya geldiğini unutmuştu. O sabahın ilerleyen saatlerinde eski kliniğimizden bir e-posta geldi. Kaan’ın tıbbi kayıtlarıyla ilgili rutin bir hatırlatmaydı. Ekte, Selin’in çocuğa hamile kaldığını iddia etmesinden on dört ay önce Kaan’ın geçirdiği kalıcı işlemin doğrulaması bulunuyordu. Tarihi iki kez okudum. Sonra gülümsedim. Kaan yalnızca karısına ihanet edip kızını reddetmemişti. Tüm geleceğini, kendisine ait olması mümkün olmayan bir çocuk üzerine kurmayı seçmişti. Ve bu yalan, onun yanında duran herkesi yok etme gücüne sahipti.
