Annem 73 yaşında
Ön kapının yanında durup annemi izledim. Elindeki çay fincanından yükselen buhar pencereye doğru süzülüyordu. Defteri yine önündeydi ama bu kez rakamlar ya da harcamalar değil, küçük bir not yazıyordu. Merak edip sordum: — Ne yazıyorsun? Gülümsedi. — Unutmamam gereken bir şeyi. Defteri bana doğru çevirdi. Sayfanın ortasında sadece tek bir cümle vardı: "Nezaket borç değildir." Bir an sustum. Sonra başımı salladım. Çünkü yaşananların özeti tam olarak buydu. O günlerde videonun etkisi yavaş yavaş azaldı. İnsanlar yeni konular buldu, yeni tartışmalara geçti. Ama mahallede bir şey değişmişti. Artık kimse anneme sadece "yaşlı komşu" gözüyle bakmıyordu. Onun yıllarca emek vermiş, sözünün arkasında durmuş ve gerektiğinde hakkını aramayı bilen bir kadın olduğunu görmüşlerdi. Bir sabah marketten dönerken genç bir kadın annemin yanına yaklaştı. — Sizi videodan tanıdım, dedi. Size teşekkür etmek istedim. Annem şaşkınlıkla gülümsedi. — Neden? — Çünkü ben de uzun zamandır insanların beni kullanmasına izin veriyordum. Sizi izledikten sonra ilk kez "hayır" demeyi öğrendim. Kadın uzaklaştığında annem uzun süre arkasından baktı. O akşam bana şunu söyledi: — Biliyor musun, en çok buna sevindim. — Neye? — Parayı geri aldığıma değil. Birilerinin kendisini değersiz hissetmemesi için küçük de olsa bir şey yapabilmiş olmama. İşte o an, bu hikâyenin hiçbir zaman para hakkında olmadığını anladım. Bu hikâye saygı hakkındaydı. Bir insanın yaşı kaç olursa olsun, zamanının değerli olduğunu bilmek hakkındaydı. Ve bazen en sessiz insanların bile duyulmayı hak ettiğini hatırlamak hakkındaydı. Annem ertesi sabah yine saat 06.00'da uyandı. Yüz kremini sürdü. Çayını demledi. Defterini açtı. Ama bu kez sayfanın köşesinde küçük bir not daha vardı: "Kimse görünmez değildir." Sanırım bu hikâyenin gerçek sonu da tam olarak buydu. Çünkü bazen adalet mahkeme salonlarında değil, insanların sonunda gerçeği görmeye başlamasında gerçekleşir. Ve o gün, annem sadece hakkı olan parayı değil, yıllardır hak ettiği saygıyı da geri almıştı.