Bir goril, en sevdiği bakıcısı karnını severken
Bir goril, en sevdiği bakıcısı karnını severken bir anda yere yığılınca yardım istercesine çığlık atmaya başladı.Mehmet, yöneticisinin telefonundan görüntüleri izlerken nefesini tuttu. Ekranda birkaç saat önce yaşanan o korkunç anlar vardı. Kendisi gorilin yanında oturuyor, her zamanki gibi onun karnını okşuyordu. Ardından bir anda başı öne düşüyor ve bedeni yere yığılıyordu. İlk başta goril ne olduğunu anlamamış gibi birkaç saniye hareketsiz kalmıştı. Sonra Mehmet'in yanına yaklaşmış, onu dürtmüş ve yüzüne bakmıştı. Mehmet görüntüyü izlerken gözleri doldu. Çünkü gorilin daha sonra yaptığı şey, hayatını kurtaran asıl hareketti. Hayvan onu kollarının arasına alıp kapıya doğru taşımış, ardından güvenliğe ulaşmak için var gücüyle bağırmıştı. Çalışanlar olay yerine geldiğinde goril geri çekilmiş ve Mehmet'in dışarı çıkarılmasına izin vermişti. Yöneticisi görüntüyü durdurdu. "Burada başka bir şey var," dedi. Mehmet şaşkınlıkla ekrana baktı. Yönetici görüntüyü birkaç saniye geriye sardı. Goril, Mehmet'i taşımadan hemen önce onun göğsüne kulağını dayamıştı. Sonra başını kaldırıp yüzüne bakmış ve tekrar göğsüne dokunmuştu."Bak," dedi yönetici. "Bunu birkaç kez yapıyor." Mehmet sessizce ekrana baktı. Gorilin o anda ne hissettiğini elbette bilemezdi. Fakat yıllardır onu tanıyan biri olarak, hayvanın davranışında alışılmadık bir telaş olduğunu açıkça görebiliyordu. Doktorlar Mehmet'e ciddi bir kalp krizi geçirdiğini söylemişti. Göğüs ağrısı ve kolundaki uyuşma, aslında saatler öncesinden başlayan tehlikenin işaretleriydi. Mehmet bunları acılı yemeğe bağlamış ve üzerinde durmamıştı. Eğer goril yardım istemeseydi, barınaktaki çalışanların onu ne zaman fark edeceği belli değildi. Doktor, "Birkaç dakika bile önemliydi," demişti. "Size zamanında müdahale edilmiş." Mehmet o gece hastane yatağında uzun süre uyuyamadı. Gözlerini kapattığında gorilin kendisine baktığı anı hatırlıyordu. Yıllardır o hayvanın bakımını yapmıştı. Onu beslemiş, yaralarını temizlemiş, korktuğu zamanlarda yanında durmuştu. Bazen günlerce kimseyle ilgilenmeyen goril, Mehmet'i gördüğünde hemen yanına gelir ve başını onun omzuna yaslardı. Mehmet bunun yalnızca alışkanlık olduğunu düşünmüştü. Oysa şimdi, o ilişkinin sandığından çok daha derin olduğunu hissediyordu. Ertesi sabah yöneticisi hastaneye geldi. "Bir şey söylemem gerekiyor," dedi. Mehmet doğrulup ona baktı."Goril dün gece seni bekledi." Mehmet'in kaşları çatıldı. "Nasıl yani?" "Sen götürüldükten sonra uzun süre kapının önünden ayrılmadı. Çalışanlar onu sakinleştirmeye çalıştı ama sürekli girişe bakıyordu." Mehmet'in gözleri doldu. "Onu görebilir miyim?" Doktorlar birkaç gün dinlenmesini istemişti. Ancak Mehmet iyileşmeye başladıktan sonra ilk düşündüğü şey gorili görmek oldu. Barınağa gittiği gün, eski çalışma arkadaşları onu kapıda karşıladı. Mehmet henüz içeri girmeden uzaktan bir ses duyuldu. Goril onu görmüştü. Bir anda ayağa kalktı ve kapıya doğru yaklaştı. Mehmet'in karşısına geldiğinde önce uzun uzun yüzüne baktı. Sonra parmaklarını parmaklıkların arasından uzattı. Mehmet titreyen eliyle onun elini tuttu....