BENİ SADECE KORKUTMAYA ÇALIŞTIĞINI SANDIM

‘Yardım isteseydin konuşurduk,’ dedim.

‘Artık yardım yetmez. Evi üzerime geçirirsen teminat gösteririm. Sonra hepsini geri toplarım.’

‘Benim yaşayacağım tek evi bir borç hesabının parçası yapamazsın.’

Tam o sırada Nilgün Hanım geldi. Selçuk ayağa fırladı. ‘Babamı bana karşı dolduruyorsunuz!’

Nilgün Hanım sakin kaldı. ‘Rıza Bey kararını kendisi veriyor. Ben yalnızca seçeneklerini açıklamak için buradayım.’

Üçümüz masaya oturduk. Önce eşimin ölümünden sonra düzenlediğim evrakları çıkardım. Tapu benim adıma kayıtlıydı. Banka hesaplarımda yalnızca benim imza yetkim bulunuyordu. Birkaç yıldır Selçuk'a kolaylık olsun diye verdiğim bazı otomatik ödeme bilgilerini de değiştirmeye karar verdim.

‘Bundan sonra hiçbir belgeyi baskıyla imzalamayacağım,’ dedim. ‘Mal varlığımla ilgili görüşmeleri avukatımın yanında yapacağım.’

Selçuk gülmeye çalıştı ama sesi titriyordu. ‘Öz oğlundan mı korkuyorsun?’

‘Dün benden korkmamı sen istedin. Bugün korkmak yerine tedbir alıyorum.’

Nilgün Hanım, tehditlerin tekrarlanması durumunda hukuki başvuru yapabileceğimi, ama buna benim karar vereceğimi anlattı. Bir yakınını huzurevine yerleştirmek için sırf yaşının büyük olmasının yeterli olmadığını da açıkça söyledi. Selçuk, hazırladığı kâğıdı çantasından çıkaramadı bile.

Birden telefonuna mesaj geldi. Ekrana bakınca rengi attı. ‘Bugün öğlene kadar ödeme yapmazsam kamyoneti alacaklar,’ dedi.

Çaresizliğini görüyordum. Yine de çaresiz olmak, başkasını ezme hakkı vermiyordu. ‘Sana para vermeden önce bütün borçlarını, şirket hesaplarını ve gerçek durumu öğrenmem gerekiyor.’

‘Beni sorguya mı çekeceksin?’

‘Hayır. Hayatını kurtarmak istiyorsan yalanlarınla yüzleşmeni isteyeceğim.’

O gün Selçuk öfkeyle evden çıktı. Akşam gelinim Şule aradı. İlk kez aramızdaki sessizliğin içinden dürüst bir ses duyuyordum. ‘Baba, olanları öğrendim,’ dedi. ‘Selçuk bana işlerin bu kadar kötü olduğunu söylememiş.’

Ertesi gün ikisi birlikte geldiler. Bu kez torunlarımı koz olarak kullanmadılar. Şule elinde borç dökümüyle oturdu. Selçuk başını eğip ‘Özür dilerim,’ dedi. ‘Dün seni kaybetmekten korktuğum için değil, paramı kaybetmekten korktuğum için konuştum.’

Bu söz ağırdı ama doğruydu. Ona sarılmadım. Önce konuşmamız gerekenleri konuştuk. Şirketin araçlarından birinin satılması, giderlerin azaltılması, alacaklılarla yeniden ödeme planı görüşülmesi konusunda bağımsız bir mali müşavirden yardım almalarını önerdim.

Bir miktar destek verebileceğimi söyledim; fakat bunu ancak yazılı, açık şartlarla ve kendi barınma güvencemi tehlikeye atmadan yapacaktım. Selçuk bu kez itiraz etmedi. Asıl ihtiyacının sınırsız para değil, sorumluluk almak olduğunu anlamış gibiydi.

Torunlarımı görmek için Şule'yle ayrıca konuştum. Çocukların yetişkinler arasındaki mali anlaşmazlığa karıştırılmaması konusunda hemfikirdik. Bir sonraki cumartesi ikisini de getirdi. Küçük torunum kapıdan girer girmez boynuma atıldı. O sarılmanın hiçbir tapuyla, hiçbir hesapla ölçülemeyeceğini düşündüm.

Haftalar sonra Selçuk da geldi. Elinde bir şirket dosyası vardı; ama bu defa imzamı istemiyordu. Alacaklılarla yaptığı görüşmeleri, satılan aracı ve yeni iş planını anlattı. Borçları henüz bitmemişti. Fakat artık saklamıyordu.

Nermin'in boş sandalyesine bakıp içimden ona seslendim: ‘Oğlumuzu yeniden tanımaya çalışıyorum. Bu sefer kendimi unutmadan.’

Selçuk çıkarken kapıda durdu. ‘Bir gün beni affedebilecek misin baba?’

‘Güveni yeniden kazanman zaman alacak,’ dedim. ‘Ama doğru yönde yürürsen kapım açık.’

Bir hafta sonra Nilgün Hanım'la banka şubesine gittim. Gişe görevlisi hesaplarımın güvenliği konusunda hangi işlemleri yapabileceğimi anlattı. Telefonuma gelen uyarıları kendim takip etmeyi, bankacılık şifrelerimi kimseyle paylaşmamayı ve önemli evrakların kopyalarını ayrı yerde saklamayı kararlaştırdım. Bunları yaparken kendimi paranoyak değil, hazırlıklı hissediyordum. O gün eve döndüğümde Nermin'in fotoğrafını silip tekrar çerçevesine koydum. Eşim sağ olsaydı bana herhalde 'İnsan bazen en çok sevdiğine hayır diyerek de iyilik yapar,' derdi.

Şule, çocuklarla ilişkimin kesilmeyeceğini söylemişti ama ilk ziyaret öncesinde yine de içim huzursuzdu. Torunum kapıyı açtığım anda, 'Dede, satranç tahtası duruyor mu?' diye sordu. Beraber taşları dizdik. Oyun sırasında Selçuk'un sözünü etmedim. Çocukların, yetişkinlerin yükünü taşımadan kendi çocukluklarını yaşamalarını istiyordum. Akşam giderlerken Şule'ye teşekkür ettim. 'Çocukların seni seviyor,' dedi. 'Bunu hiçbir hesap yüzünden değiştirmeyeceğim.' O gece uzun zamandır ilk kez rahat uyudum.

Selçuk'a da tek bir şart daha söyledim: Ne kadar zor durumda olursa olsun bana ansızın insan getirerek baskı kurmayacaktı. Bir şey konuşmak isterse önce telefon açacak, ben de neyi görüşeceğimizi bilecektim. Başını salladı. Daha önce bu kadar basit görünen bir saygı kuralını açıkça konuşmak zorunda kalacağımı hiç düşünmemiştim. Ama artık gerekliydi.

Kapıyı kapattıktan sonra mutfağa geçip iki kişilik değil, kendim için tek kişilik çay demledim. Yalnız değildim; sadece hayatımın yönetimini yeniden elime almıştım. O evde kalmaya, bağımsız yaşamaya ve sevgiyle baskıyı birbirinden ayırmaya karar verdim. Yetmiş sekiz yaşımda öğrendiğim en önemli şey buydu: Bir babanın sevgisi sonsuz olabilir, ama sınırları da olmalıdır.