Bir yemek dağıtıcısıyım
“Mehmet, benimle çalışmak ister misin?” Valerie Hanım’ın sorusu havada asılı kaldı. Elimde Emir’in ilaçları vardı. Diğer elimde, hayatımı değiştirebilecek bir kartvizit. Ama ben hâlâ ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Ramazan Bey boğazını temizledi. “Valerie Hanım, sizi anlıyorum. Mehmet dürüst bir çocuk olabilir. Ama bir iş yerinde disiplin de önemlidir. Sürekli geç kalan birine nasıl güvenebilirsiniz?” Başımı kaldırdım. Az önce oğlumun hastalığını umursamayan adam, şimdi herkesin önünde bana ders veriyordu. Valerie Hanım ona döndü. “Geçen cuma Mehmet’in nerede olduğunu biliyor musunuz?” Ramazan Bey omuz silkti. “İşi başındaydı herhâlde.” “Hayır. Bebek’teki evime yemek getirmişti. Oğlunun ilaçlarını alacak parası olmadığı hâlde, bulduğu altın bilekliği bana geri verdi.” Lokantanın içinden bir uğultu yükseldi.Aşçılardan Hasan Usta tezgâhtan başını uzattı. “Yirmi bin dolarlık bileklik mi?” Valerie Hanım başını salladı.“Daha da değerli olabilir. Ama mesele bu değil.” Sonra Ramazan Bey’in gözlerinin içine baktı. “Mesele şu: Bu adamın cebinde dört yüz lira bile yokken, başkasının servetine dokunup tek kuruşunu almaması. Sizse kendi oğlunun hastalığı yüzünden geç kalan bir babayı kapının önüne koymakla tehdit ediyorsunuz.” Ramazan Bey’in yüzü kızardı. “Ben çalışanlarım arasında ayrım yapamam!” “Zaten yapmamanız gerekir. Ama insanlara insan gibi davranmak için özel bir sebebe de ihtiyacınız olmamalı.” Bu söz üzerine lokantada çıt çıkmadı. Ramazan Bey, arkasındaki çalışanlara baktı. Sanki birinin onu desteklemesini bekliyordu. Kimse konuşmadı. Sonra bana döndü. “Mehmet, sen de iki gündür ortalığı karıştırıyorsun. Madem bu kadar dürüstsün, neden daha önce gelip benden avans istemedin?” İçimden acı bir gülüş yükseldi.Avans mı? Geçen ay Emir’in ateşi çıktığında kendisinden beş yüz lira istemiştim. Bana ne demişti? “Burası yardım derneği değil, Mehmet.” O gün mutfakta üç kişi vardı. Şimdi hepsi oradaydı. “İstedim, Ramazan Bey,” dedim.Sesim beklediğimden daha güçlü çıktı. “Siz de bana burasının yardım derneği olmadığını söylediniz.” Ramazan Bey’in gözleri büyüdü. “Şimdi eski meseleleri açmanın sırası mı?” “Ben açmadım. Siz sordunuz.” Hasan Usta elindeki bıçağı tezgâha bıraktı. “Doğru söylüyor. Ben de oradaydım.” Bir başka çalışan başını salladı. “Ben de duydum.” Ramazan Bey’in yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu. Valerie Hanım dosyasını kolunun altına sıkıştırdı. “Güzel. Madem herkes konuşmaya başladı, ben de birkaç şey sorayım.” Dosyadan bir kâğıt çıkardı. “Ramazan Bey, şirketimiz sizin lokantanızdan aylardır düzenli yemek hizmeti alıyor. Her ay çalışan yemekleri için ödeme yapıyoruz. Ayrıca dağıtım personelinin ücretleri ve çalışma koşullarıyla ilgili sözleşmemizde açık hükümler var.” Ramazan Bey hemen toparlanmaya çalıştı. “Elbette. Bütün şartlara uyuyoruz.” Valerie Hanım kâğıdı önüne uzattı.“Öyleyse bunu açıklayabilir misiniz?” Ramazan Bey belgeye baktı. Sonra gözlerini kaçırdı. “Bu… muhasebenin işi.” “Öyle mi?” Kadın çantasından ikinci bir belge çıkardı. “Şirketimize gönderdiğiniz aylık yemek faturalarında, dağıtım personeli için ayrı bir hizmet bedeli bulunuyor. Fakat çalışanlarla yaptığımız görüşmelerde bu bedelin ücretlerine yansımadığını öğrendik.” İçimde bir şey koptu. Ben aylardır kilometrelerce yol yapıyordum.Yağmurda ıslanıyor, soğukta ellerim uyuşuyor, bazen kendi yemeğimi bile almadan sipariş taşıyordum. Ramazan Bey her seferinde aynı şeyi söylüyordu: “İşler kötü, Mehmet. Biraz daha sabret.” Valerie Hanım devam etti. “Geçen haftaki denetim için bazı çalışanlarla görüştük. Sözleşme kayıtlarıyla bordrolar arasında da farklar gördük. Mali işler ekibimiz bunları incelemeye başladı.” Ramazan Bey’in dudakları titredi. “Bunların hepsi açıklanabilir.” “Öyleyse açıklarsınız. Belgeleri bağımsız incelemeye gönderdik.” Bir an durdu. “Bu sabah sözleşmenizi askıya aldık. İnceleme tamamlanana kadar şirketimizden yeni sipariş alamayacaksınız.”Ramazan Bey’in yüzündeki kan çekildi. “Valerie Hanım, yapmayın. Burada on iki kişi çalışıyor. İnsanların ekmeğiyle oynuyorsunuz.” Bu sözleri duyunca içim acıdı.