Çantanın içindekileri gördüğüm anda dizlerim
Çantanın içindekileri gördüğüm anda dizlerimin bağı çözüldü. En üstte kalın lastiklerle tutturulmuş para desteleri vardı. Altlarında çocuk boy, parlak mavi bir prenses kostümü, kutusuna özenle yerleştirilmiş bir tıraş makinesi ve kahverengi bir zarfa sıkıştırılmış birkaç belge duruyordu. Zarfın üstünde titrek bir el yazısıyla yalnızca şu yazıyordu: 'Ev sahibine.' Parmaklarım uyuşmuş halde zarfı açtım. İçinden tek sayfalık bir mektup çıktı. Adam adının Nusret olduğunu yazmıştı. Mektubun ilk satırını okur okumaz boğazım düğümlendi. Nusret, beni üç yıl önce terk eden Ragıp'ın babasıydı. Ragıp'ın bizi bırakıp giderken yalnızca beni değil, kendi babasını da dolandırdığını, ondan da para alıp ortadan kaybolduğunu anlatıyordu. Ben Ragıp'ın ailesiyle hiç tanışmamıştım. Bana, oğlunun utancından yıllarca ortaya çıkamadığını, ama torunlarının yoksulluk içinde büyüdüğünü duydukça geceleri uyuyamadığını yazmıştı. Mektubun devamında, çantadaki paranın küçük bir tarla payını ve eski kamyonetini satarak topladığı para olduğunu söylüyordu. 'Bu bir sadaka değil,' diye yazmıştı. 'Bu, oğlumun sizden çaldığı hayatın küçük bir parçası.' Mavi prenses kostümünü en küçük kızım Masal için aldığını da eklemişti. Geçen hafta okuldan dönerken komşu çocuğuna 'Keşke benim de mavi prenses elbisem olsa' dediğini duymuş. Tıraş makinesi ise yıllarca ekmek kazandığı berberlik günlerinden kalmaymış. 'Bir gün oğlun Yankı büyür de el emeğinin kıymetini öğrenmek isterse sakla,' demişti. Mektubun sonunda bir adres vardı. Mahallenin biraz dışında, kapanmış bir berber dükkânının arkasındaki küçük depo. O an ne yapacağımı bilemedim. Paraya bakınca içimdeki korku başka bir şeye dönüştü. O para kiramı kapatır, elektrik borcumu öder, çocukların mutfak masasında sessizce duydukları her kavgayı bir süreliğine sustururdu. Ama o adam buz kesmiş haliyle kapımda titrerken bile gözlerinde taşıdığı ağırlık, bu çantadan çok daha büyüktü.