Hiç tartışmadan kalkıp gittim
Ertesi sabah avukatım Selim Bey beni aradı. “Fatma Hanım, bir konuyu sizinle görüşmemiz gerekiyor. Dün akşam gönderdiğiniz talimatları inceledik. Çekmeköy’deki ev hâlâ satışta değil. Ancak satın alma işlemini gerçekleştiren şirketin hukuki yapısını kullanarak mülkü devralmamız mümkün.” Bir an sustum. “Emin misiniz?” “Evet. Yeterli kaynağımız var. Üstelik bütün işlemler sizin kişisel kimliğiniz kamuya açıklanmadan yürütülebilir.” Pencereden dışarı baktım. Emre’nin çocuklarının okul servisini bekleyen anneler, ellerinde kahve bardaklarıyla sokaktan geçiyordu. Benim de bir zamanlar böyle telaşlarım vardı. Ama artık başka bir hayat istiyordum. “Selim Bey, o evi istiyorum.” “Anladım.” “Bir de lütfen satış işlemi tamamlanana kadar oğlumun bundan haberi olmasın.” Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu. “Tabii ki, Fatma Hanım.” Altı gün sonra Çekmeköy’deki o evin yeni sahibi oldum. 89 milyon doların küçük bir bölümünü kullanmıştım. Satın alma işlemi, yıllar önce kurduğum ve Emre’nin adını defalarca gördüğü ama hiçbir zaman merak etmediği yatırım şirketim üzerinden gerçekleştirilmişti. Şirketin adı Yılmaz Yatırım’dı. Emre bir keresinde bilgisayarımın ekranında bu ismi görmüştü. “Anne, bunlar ne biçim işler? Sen de internetteki şirketlere mi bakıyorsun artık?” diye gülmüştü. Ben de gülümsemiştim. Oysa o şirketin arkasında oğlunun hayal bile edemeyeceği bir servet vardı. Evi satın aldıktan sonra hemen taşınmadım. Önce tadilatını yaptırdım. Bahçedeki yaşlı ağaçlara dokunulmasını istemedim. Ön balkona iki ahşap sandalye koydurdum. Mutfakta geniş, sarı tonlarında bir alan hazırlattım. Mehmet’in eski evimizde sevdiği mutfağı hatırlatıyordu. Bir de küçük bir çalışma odası yaptırdım. Oraya Mehmet’in fotoğrafını koydum. Çünkü yeni hayatıma onun hatırasını da götürmek istiyordum. Bu sırada Ataşehir’deki evde her şey eskisi gibi devam ediyordu. Zeynep yine benden kahvaltı hazırlamamı istiyordu. Emre yine işten geldiğinde çocukların ödevlerini kontrol etmemi bekliyordu. Bir akşam Zeynep mutfakta telefonuyla konuşurken yanıma geldi. “Fatma Hanım, yarın misafirlerimiz gelecek. Biraz daha erken kalkıp börek yapabilir misiniz?” “Kimler gelecek?” “Annemlerle ablamlar.” “Kaç kişi?” “On iki kişi kadar.” Başımı salladım. Eskiden olsa hemen ne yapacağımı düşünmeye başlardım. Kaç tepsi börek yapacağımı… Salatayı kimin sevmediğini… Çocukların ne yiyeceğini… Bu kez sadece şunu sordum: “Peki, alışverişi kim yapacak?” Zeynep şaşkınlıkla bana baktı. “Nasıl yani?” “Malzemeleri kim alacak?” “Fatma Hanım, siz zaten evdesiniz. Bir markete gidip gelmek zor olmamalı.” Ona baktım. “Ben de bu evde yaşıyorum. Marketin ücretsiz çalışanı değilim.” Yüzündeki gülümseme kayboldu. “Ne demek istiyorsunuz şimdi?” “Tam olarak söylediğimi.” Bir şey söylemedi. Ama o gece Emre’nin kulağına mutlaka bir şeyler fısıldadığını biliyordum. Ertesi sabah Emre yanıma geldi. “Anne, Zeynep seninle biraz gerginlik yaşadığını söyledi.” “Öyle mi?” “Bak, evde huzur istiyoruz. Zaten herkesin kafası dolu.” Çayımı karıştırmaya devam ettim. “Emre, ben de huzur istiyorum.” “Öyleyse biraz daha anlayışlı ol.” Başımı kaldırdım. “Bana ne zaman anlayış göstereceksin oğlum?” Cevap vermedi. O gün ilk kez çocukları okuldan ben almadım. İlk kez akşam yemeğini ben hazırlamadım. İlk kez çamaşır makinesinin düğmesine basmadan odama çekildim. Zeynep’in bundan hoşlanmadığını anlamak zor değildi. Ama artık başkalarının rahatlığı uğruna kendi varlığımı yok saymayacaktım. Bir hafta sonra, Çekmeköy’deki evin anahtarları elime ulaştı. Emlak danışmanım anahtarı uzatırken gülümsedi. “Güle güle oturun Fatma Hanım. Gerçekten çok güzel bir ev.” Anahtarı avucumda sıktım. “Teşekkür ederim.” O gün eve tek başıma gittim. Kapıyı açtım. İçeri girdim. Ev sessizdi. Ama bu sessizlik, Ataşehir’deki evin sessizliğine benzemiyordu. Orada konuşmamam beklenirdi. Burada ise kimse benden susmamı istemiyordu. Balkona çıktım. Ağaçların arasından hafif bir rüzgâr geçiyordu. Bir süre gözlerimi kapattım. Mehmet yaşasaydı bu evi çok severdi. İçimden ona seslendim. “Bak Mehmet… Kendime yeniden bir yuva buldum.” O sırada telefonum çaldı. Arayan Selim Bey’di. “Fatma Hanım, bir gelişme var. Çekmeköy’deki evin önceki alıcılarıyla ilgili bir konu ortaya çıktı.” “Ne olmuş?” “Evi satın almak isteyen kişi oğlunuz Emre Beymiş. Bankadan kredi başvurusu yapmışlar. Fakat kredi onaylanmamış. Satıcı nakit teklif veren şirketimizi tercih etmiş.” Bir an gözlerimi kapattım. “Peki?” “Satışın sizin şirketiniz tarafından yapıldığını henüz bilmiyorlar.” Telefonu kapattıktan sonra uzun süre düşündüm. Demek ki Emre o evi gerçekten çok istiyordu. Ama benim orada yaşamamı istemiyordu. Kendi ailesine geniş bir ev hayal ederken annesinin başını sokacak bir yeri olmasını bile fazla görmüştü. O akşam eve döndüğümde Zeynep salonda telefonuyla konuşuyordu. Beni görünce telefonu kapattı. “Fatma Hanım, Emre sizinle konuşmak istiyor.” Oğlum mutfaktan çıktı. “Anne, hafta sonu Çekmeköy’e gideceğiz.” “Hayırdır?” “Evi tekrar göreceğiz. Satıcıyla konuşmak istiyoruz. Belki bir çözüm bulunur.” İçimden hafifçe gülümsedim. “Satılmış diye duymuştum.” “Evet, ama belki yeni sahibiyle konuşabiliriz.” Zeynep hemen araya girdi. “Zaten o evi bizim kadar kimse istemez. Yeni sahibi neden satmasın ki?” Emre başını salladı. “Bir de çocukların okullarına yakın. Bize çok uygun.” Çay bardağımı masaya bıraktım. “Yeni sahibinin satmak istemediğini nereden biliyorsunuz?” Zeynep omuz silkti. “İnsan konuşur, anlaşır. Para her kapıyı açar.” Ona dikkatlice baktım. “Her kapıyı açmaz Zeynep.” Yüzüme tuhaf tuhaf baktı. “Ne demek istiyorsunuz?” “Hiçbir şey.” O gece odama çekildim. Çekmeceden yeni evimin tapusunu çıkardım. Üzerinde şirketimin adı yazıyordu. Ardından telefonumu açıp avukatımın gönderdiği belgeleri kontrol ettim. Her şey hazırdı. Ertesi gün Selim Bey’i aradım. “Bana bir ricam var.” “Buyurun Fatma Hanım.” “Emre Bey ve ailesi evi tekrar görmek isterse randevu verin.” “Tabii.” “Ben de orada olacağım.” Selim Bey kısa bir sessizliğin ardından sordu: “Kimliğinizi açıklayacak mısınız?” Tapuya bir kez daha baktım. “Evet. Ama önce onların bana nasıl davranacağını görmek istiyorum.” Cumartesi sabahı Emre, Zeynep ve çocuklar arabaya bindiler. Ben de yanlarına oturdum. Yol boyunca Zeynep heyecanla konuştu. “Emre, bu kez evi kaçırmayacağız. Yeni sahibiyle güzelce konuşuruz.” Emre gülümsedi. “Belki biraz daha fazla teklif ederiz.” Sonra bana döndü. “Anne, sen de evi beğenmiştin değil mi?” “Evet.” “Bak, belki buraya taşınırsın.