Cenazesinin ertesi günü o adam ellerimi tutup şöyle dedi

‘Ne sakladı?’ diye fısıldadım. Vedat, annemin gümüş madalyonunu avucuma bıraktı. Metal soğuktu. Üzerindeki küçük çizik hemen dikkatimi çekti; çocukken açmaya çalışırken benim yaptığım çizikti bu. Yirmi yıl önce kaybolan şeyin aslında hiç kaybolmadığını anladım. ‘Önce arabaya oturup konuşalım,’ dedi. Geri çekildim. ‘Hayır. Annem daha dün toprağa verildi. Bana burada söyle.’ Vedat bakışlarını indirdi. Siyah cipin kendisine ait olmadığını, onu almaya gelen eski bir arkadaşının kullandığını anlattı. Barınaktaki eşyalarını ise birkaç gün önce depoya taşımıştı. ‘Annenle tanıştığımızda ben sokakta değildim,’ diye başladı. ‘Bir inşaat şirketinde muhasebeciydim. Babanın çalıştığı şantiyenin hesaplarına bakıyordum.’ Babam ben altı yaşındayken bir iş kazasında ölmüştü. Annem o günden sonra geçmişten çok az söz etmişti. Vedat cebinden sararmış bir fotoğraf çıkardı. Babam, annem ve Vedat bir piknik masasında gülüyordu. Üçünün de genç haliydi. Babamın kolu annemin omzundaydı; Vedat masanın kenarında kameraya bakıyordu. Fotoğrafın arkasında babamın el yazısıyla bir tarih vardı. ‘Kazadan önce bazı ödemelerin kayıtlara yanlış geçirildiğini fark ettik,’ dedi Vedat. ‘Baban buna itiraz etti. Sonra şantiyede güvenlik önlemlerinin alınmadığına ilişkin raporları buldu. İşini kaybetmeyi göze almıştı.’ Derin nefes aldı. ‘Kazasıyla bu belgeler arasında doğrudan bağlantı kuramıyorum. Ama ölümünden sonra şirketten bazıları anneni susması için korkuttu.’ ‘Polise gitmediniz mi?’ diye sordum. ‘Gittik. Dosya açıldı. Fakat elimizde kalan belgelerin bir kısmı kayıptı, tanıklar geri çekildi. Ben de yanlışlıkla şirket kasasından para aktarmakla suçlandım. Soruşturma sonunda hakkımda dava açılmadı ama iş bulamadım. Bir süre sonra evimi kaybettim.’ Bir anda öfkem kabardı. ‘Peki neden bizim arka bahçemizde kaldın? Neden annem sana üç öğün yemek verdi? Beni aç bıraktığımız günler oldu!’ Vedat başını kaldırdı. Gözlerinin içindeki keder beni durdurdu ama sorumu geri almadım. ‘Annen beni yalnız bırakmak istemedi,’ dedi. ‘Bana defalarca belediyenin barınma hizmetlerine başvurmamı söyledi. Ben kabul etmedim. O yıllarda ağır bir depresyon yaşıyordum; kimseye güvenmiyordum. Annen de sınırı doğru koyamadı. Sana yapılan haksızlığı biliyorum.’ Son cümlesi, beklemediğim bir dürüstlüktü.
Copyright © 2015. All Rights Reserved.