Üç aydır benden on yaş büyük bir adamla birlikteyim

‘Bir yanım onu engelleyip hayatımdan çıkarmak istiyor.’ Telefonu elimde tutarken bu cümleyi defalarca düşündüm. Rüzgâr'dan yine bir mesaj geldi: ‘Sadece beş dakika konuşalım. Sonra karar verirsin.’ Üç aydır ne zaman üzülsem onu arardım. Şimdi beni üzen kişinin de o olması aklımı karıştırıyordu. Üniversitenin kütüphanesine girdim. Telefonu sessize alıp önüme boş bir defter koydum. Sayfanın bir yanına bana söylediklerini, diğer yanına yaptıklarını yazdım. ‘Seni seviyorum’ demişti. ‘Başka biriyle evleniyorum’ diye de kendisi yazmıştı. Bu iki gerçeğin arasına istediğim kadar bahane koyabilirdim, sonuç değişmiyordu. Öğleye doğru annem aradı. ‘Kızım, sabahtan beri aklım sendeydi. Sesin iyi gelmedi. İstersen gelip alayım.’ ‘Anne, sana bir şey anlatmam gerek,’ dedim. Sesim titredi. Eve dönünce mutfağa oturduk. İlk kez Rüzgâr'ın adını söyledim. Yaşını, üç aydır görüştüğümüzü, dün geceki itirafını anlattım. Annem önce şaşkınlıkla baktı, sonra elimi tuttu. ‘Bunu tek başına taşımana gerek yok. Ama ne yapacağını sen seçeceksin,’ dedi. ‘Beni yargılamayacak mısın?’ ‘Bilmediğin bir şeyi senden saklamış. Şimdi önemli olan kendine nasıl davranacağın.’ Ağladım. Saatlerce değil, içimde birikmiş korku boşalana kadar. Sonra ilk kez Rüzgâr'a cevap yazdım: ‘Nişanlı olduğun gerçeğini sakladın. Ben bunu kabul etmiyorum. Benimle yeniden iletişim kurma.’ Mesajı gönderdikten sonra engelledim. Beş dakika içinde bilinmeyen bir numara aradı. Açmadım. Ardından başka bir hesaptan ‘Bir kez dinlesen anlardın,’ yazısı geldi. O hesabı da engelledim. Ertesi gün ders çıkışında onu kampüs kapısının yanında gördüm. Elinde bir buket vardı. Uzaktan beni izleyip yaklaştı. ‘Lütfen. Beni böyle silemezsin.’ Durduğum yerde kaldım. Yanımda sınıf arkadaşım vardı. ‘Burada konuşmak istemiyorum. Git,’ dedim. ‘Evlenmek zorundayım. Aileler aylardır hazırlık yapıyor. Ama seni kaybetmek de istemiyorum.’
Copyright © 2015. All Rights Reserved.