Kızımın düğün davetiyesi elime komşudan geldi
Kutuyu kapattım. Düğün yarındı. Yerde yuvarlanan domateslere baktım. Biri sandığın ayağına çarpıp durmuştu. Annem Meryem, yetmiş iki yıllık ömrünün bütün yorgunluğuyla yatağın kenarında öylece oturuyordu. Ne bir af diledi ne de kendini savunmaya kalktı. Çünkü bir anne, evladının canını kurtarmak için kendi torunundan vazgeçtiğinde, kelimelerin hiçbir anlamı kalmazdı. “Bana neden söylemedin anne?” dedim. Sesim çıkmadı, sadece dudaklarım kıpırdadı. “On beş yıl boyunca kızımın gözünde para için evladını satan bir anne oldum. Neden susup izledin?” Annem başını kaldırdı. Gözlerinin feri sönmüştü ama bakışları hâlâ dimdikti. “Söyleseydim ne yapacaktın Nazan?” dedi. “Gidip Kenan’ın kapısına dayanacaktın. O adam seni bir kere öldürmeye kalktı, ikincisinde yarım bırakmazdı. Kızın zaten annesiz kalacaktı, bari sen hayatta kal istedim. Benim günahım boynuma olsun dedim, sustum.” Elimdeki kadife kutuyu sıkıca kavradım. İçindeki o üç burma bilezik, on beş yıl boyunca annemin kilitli sandığında, kızımın bebeklik battaniyesine sarılı halde soğuk bir demir gibi yatmıştı. Kenan’ın o gün kapıda anneme uzattığı şey aslında bir satın alma bedeli değil, benim hayatımın fidyesiydi. Ve o cani adam, yıllarca kızıma “Annen seni üç bileziğe sattı” yalanını anlatarak, kendi işlediği suçu benim boynuma asmıştı. O gece uyumadım. Oteldeki işime gitmedim, ilk kez izin aldım. Sabaha kadar masanın başında oturdum. Önümde o pembe bebeklik battaniyesi, kadife kutu ve kenarları altın yaldızlı o düğün davetiyesi duruyordu.