Dışarıdan bakıldığında evliliğimiz neredeyse kusursuz görünüyordu
'İlk kez üç yıl önce ciddi biçimde şüphelendim. İki yıl önce artık emindim.' Başımı kaldırdım. 'İki yıldır biliyordun da hiçbir şey söylemedin mi?' 'Söyledim. Hatırlamıyor musun? Bir gün sana başka biri olup olmadığını sordum. Sen de benimle alay ettin. Sonra senden özür diledim.' Yüzüm yandı. 'İşte o gün bir daha sana gerçeği sordurmayacağıma karar verdim. Çünkü cevap vermek yerine beni kendi sezgilerimden şüphelendiriyordun.' Dosyanın ikinci bölümünü açtım. Karşıma banka tabloları, evin tapu fotokopisi, çocukların okul masrafları ve aile bütçemizin ayrıntıları çıktı. 'Bunlar ne?' 'Boşanmamız durumunda konuşmamız gereken konular.' Sanki mutfağın zemini ayaklarımın altından kaydı. 'Boşanmak mı istiyorsun?' 'Evet.' Tek kelimeydi. Ne bağırdı ne ağladı. Kararını çoktan vermiş birinin sakinliğiyle konuştu. 'Peki kafedeki adam?' 'Adı Rıfat. Aile hukuku alanında çalışan bir avukat. Geçen ay bir tanıdığımız aracılığıyla görüştük. Bugün çocukların düzeniyle ilgili seçenekleri konuşuyorduk.' 'Peki neden elini tuttu?' Feray derin bir nefes aldı. 'Çünkü Doruk'un geçen hafta bana sorduğu bir şeyi anlatırken ağladım.' 'Ne sordu?' 'Babam bizi sevmiyor mu, dedi. Sen yine geleceğine söz verdiğin okul gösterisine gelmemiştin.' O an söyleyebileceğim hiçbir söz bulamadım. Feray devam etti. 'Rıfat bana çocukların boşanmayı kendi suçları olarak görmemesi için nasıl konuşmamız gerektiğini anlatıyordu. Ağladım. O da teselli etmek için elime dokundu. Hepsi bu.' Sandalyeme yaslandım. Birkaç saat önce karımı aldatmakla suçlamıştım. Oysa o, benim yıllardır görmezden geldiğim aileyi mümkün olduğunca az yaralayarak nasıl ayakta tutacağını düşünüyordu. 'Beni artık sevmiyor musun?' diye sordum. 'Bir zamanlar çok sevdim. Sonra güvenimi kaybettim. Daha sonra sana duyduğum sevgiyi korumaya çalışırken kendime duyduğum saygıyı kaybettiğimi fark ettim.' 'Bunu düzeltebiliriz.' 'Nasıl?' 'İstersen terapiye gideriz. İşimi azaltırım. Her şeyi anlatırım.' 'Bunların hepsini daha önce de istemiştim Tarık. Ama o zaman beni kaybetme ihtimalini ciddiye almıyordun.' 'Şimdi alıyorum.' 'Biliyorum. Ama benim kararım senin bugün korkmuş olmana bağlı değil.' Ayağa kalkıp pencereden dışarı baktı. Sokak lambalarının altında yağmur yeniden başlamıştı. 'Bir süredir çocukların yanında tartışmamak için bekliyordum. Şimdi onlara uygun bir şekilde nasıl anlatacağımızı konuşabiliriz. Ama evliliğimizi sürdürmeyeceğim.' O gece uzun süre mutfakta oturduk. İlk kez Feray konuşurken sözünü kesmedim. Bana yıllardır hissettiği yalnızlığı, aile yemeklerinde telefonuma bakışımı, onun emeğini doğal bir görev sayışımı anlattı. Söylediklerinin çoğunu hatırlıyordum. Fakat aynı olayları bambaşka yaşamıştık. Sabaha karşı misafir odasına geçtim. Ertesi gün ajansa gittiğimde çalışma arkadaşlarım yüzümdeki değişikliği fark etti. Kimseye açıklama yapmadım. Bilgisayarı açıp takvime baktım. Önümüzdeki hafta üç akşam toplantısı, iki şehir dışı görüşme ve hafta sonu bir iş yemeği vardı. Dördünü iptal ettim, birini başka bir çalışana devrettim. Öğleden sonra Feray'a mesaj gönderdim: 'Çocukları okuldan ben alabilir miyim?' Cevabı kısa oldu: 'Alabilirsin. İpek'in resim kursu saat dörtte bitiyor. Doruk'un çantasında öğretmeninin verdiği form var.' Bunların hiçbirini bilmiyordum. Okulun önünde beklerken yıllardır başkalarına devrettiğim hayatın ne kadar yabancısı olduğumu anladım. Doruk beni görünce şaşırdı. 'Anne nerede?' 'Bugün ben geldim.' 'Bir şey mi oldu?' 'Hayır oğlum. Sizi almak istedim.' İpek sessizce arabaya bindi. Eve dönerken resim kursunda yaptığı çalışmayı gösterdi. Bir ev çizmişti. Pencerede üç kişi vardı. 'Dördüncü kişi nerede?' diye sordum. 'Babayı çizmedim. Sen hep iştesin ya.' Arabanın direksiyonunu sıkıca tuttum. İçimdeki acıyı kızımın üzerine yüklememek için yalnızca resmindeki renkleri sordum. O hafta Feray ayrı bir eve taşınma hazırlıklarına başladı. Çocukların okullarına yakın bir daire bulmuştu. Kira ve diğer giderler için kendi birikimi vardı. Yıllardır evden yürüttüğü muhasebe işini de büyütmüş, düzenli müşteriler edinmişti. Bunu duyduğumda şaşırdım. 'Bana neden söylemedin?' 'Söyledim. Geçen yıl iki büyük müşteriyle anlaşınca anlatmıştım. Sen telefonla konuşuyordun.' Hatırlamıyordum. Bir sonraki hafta kendi avukatımla görüştüm. İlk başta ev ve çocuklar konusunda nasıl daha avantajlı çıkabileceğimi düşündüm. Avukatım beklentilerimi dinledikten sonra, boşanma koşullarının tarafların hakları ve çocukların yararı gözetilerek değerlendirilmesi gerektiğini anlattı. Ofisten çıktığımda Feray'ı aradım. 'Rıfat'la birlikte ortak bir görüşme ayarlayabilir miyiz? Çocukların düzenini konuşmak istiyorum.' 'Olur,' dedi. Görüşmede çocukların eğitim masraflarını, barınmalarını, bakım sorumluluklarını ve benim onlarla geçireceğim zamanı konuştuk. Feray çocukların ağırlıklı olarak kendisiyle kalmasını istiyordu. Ben de hayatlarına düzenli biçimde katılmak istiyordum. Önerilen programı görünce haftanın hangi günlerinde çocuklarla ilgileneceğimi gerçekten bilip bilmediğimi sorguladım. Avukatımın önündeki takvimi kendime çektim. 'Cumartesileri çocuklarla ben ilgilenebilirim. Ayrıca hafta içinde belirleyeceğimiz bir akşamı da onlara ayıracağım. İşimi buna göre düzenleyeceğim.' Feray yüzüme baktı. 'Bunu gerçekten sürdürebilecek misin?' 'Bunu söyleyerek değil, yaparak göstermem gerektiğini biliyorum.' Sonraki haftalarda bir psikologla görüşmeye başladım. İlk seanslarda sürekli Feray'ın beni neden affetmediğini anlattım. Psikolog her defasında benim davranışlarıma döndü. Bir görüşmede, 'Aldatmayı bırakmaya neden şimdi karar verdiniz?' diye sordu. 'Evliliğim bitiyor çünkü.' 'Peki evliliğiniz bitmeseydi?' Uzun süre sustum. Cevabımın ne kadar kötü olduğunu anlamam için kimsenin açıklama yapmasına gerek yoktu. Feray'ın ayrılma kararını beni değiştirmek için verilmiş bir uyarı gibi görüyordum. Oysa değişmem, onun geri dönme ihtimaline bağlı olmamalıydı. Ayrılık sürecinde görüştüğüm kadınlarla ilişkilerimi sonlandırdım. Onlara verdiğim sözlerin de çoğunun yalan olduğunu kabul ettim. Kimseyi suçlamadım, mazeret üretmedim. Bir akşam İpek odama geldi. 'Anne başka eve mi taşınacak?' 'Evet, kızım. Bir süre sonra ayrı evlerde yaşayacağız.' 'Biz ne olacağız?' Yanına oturdum. 'İkinizin de annesi ve babası olmaya devam edeceğiz.' 'Siz birbirinizi sevmiyor musunuz?' Düşündüm. Çocuklara yetişkinlerin sorunlarını anlatmak istemiyordum. Ama yalan da söylememeliydim. 'Annenle evliliğimizde ciddi sorunlar yaşadık. Bu sorunlardan bazılarında benim büyük hatalarım var. Ama bunların hiçbiri senin ya da kardeşinin yüzünden değil.' 'Barışmayacak mısınız?' 'Anneyle baba olarak her zaman konuşacağız. Ama yeniden evli olacağımızı söyleyemem.' İpek bir süre sessiz kaldı. Sonra başını omzuma yasladı. 'Yine resim sergime gelir misin?' 'Geleceğim.' Bu kez sözümün ağırlığını biliyordum. İki ay sonra Feray yeni evine taşındı. Çocukların odalarını birlikte düzenledik. Doruk oyuncak arabalarını iki eve paylaştırmak istedi. İpek ise sevdiği kitapların bazılarını benim evimde bıraktı. İlk birkaç hafta zordu. Çocukları annelerine bırakırken Doruk bazen ağlıyordu. Feray ve ben ona zaman tanıdık. Okulun rehber öğretmeniyle görüştük ve çocukların duygularını daha rahat anlatabilmeleri için destek aldık. Bu süreçte Feray'la iletişimimiz yalnızca çocuklardan ibaret değildi, ama geçmişteki evliliğimizi tartışmayı bırakmıştık. Karşılıklı saygıyı yeniden öğreniyorduk. Bir gün çocukları almaya gittiğimde Feray kapıda beni durdurdu. 'İpek'in öğretmeni seninle konuşmuş. Duydum.' 'Evet. Matematikte zorlandığı bir konu varmış. Birlikte çalışıyoruz.' 'İyi yapmışsın.' Sonra ilk kez uzun zamandır yüzüme öfkesiz baktı. 'Tarık, çocuklarla daha fazla ilgilenmene seviniyorum.' Bu cümlenin ardından yeniden bir araya gelmemizi teklif etmek istedim. Fakat etmedim. Çünkü onun nezaketini bir davet olarak yorumlamak, yine yalnızca kendi istediğimi görmek olurdu. Boşanma sürecimiz karşılıklı görüşmelerle ilerledi. Çocukların yararını gözeten, sorumluluklarımızı açıkça belirleyen bir anlaşmaya vardık. Mahkemenin uygun bulduğu düzenlemelerle evliliğimiz resmen sona erdi. Adliyeden çıktığımızda hava güneşliydi. Feray merdivenlerin başında durdu. 'Bir şey söylemek istiyorum,' dedi. Dinledim. 'Senden nefret ederek ayrılmak istemedim. Çok öfkeliydim, hâlâ kırgınım. Ama hayatımın geri kalanını bu öfkeyle geçirmek istemiyorum.' 'Ben de sana bir şey söyleyebilir miyim?' Başını salladı. 'Senden özür dilerim. Sadece aldattığım için değil. Seni yalnız bıraktığım, sözlerini küçümsediğim ve kendinden şüphe etmeni sağladığım için. Beni affetmeni beklemiyorum.' Gözleri doldu. 'Bunu daha önce duymak isterdim,' dedi. Sonra vedalaşıp ayrı yönlere yürüdük. Aradan bir yıl geçti. Bir cumartesi sabahı Doruk'la mutfakta krep hazırlıyorduk. İpek masanın başında resim yapıyordu. Doruk unu tezgâha dökmüş, ikimiz de gülmeye başlamıştık. İpek çizimini bitirince yanıma getirdi. Kâğıtta iki ev vardı. Birinin önünde ben, diğerinin önünde Feray duruyorduk. Ortada ise İpek ve Doruk el ele tutuşmuştu. Evlerin arasında rengârenk bir yol uzanıyordu. 'Bu yol ne?' diye sordum. 'İki ev arasında gidip geliyoruz ya. O yüzden.' 'Peki neden bu kadar renkli?' 'Çünkü ikisinde de mutlu şeyler oluyor.' Resmi buzdolabına astım. O akşam çocuklar annelerine döndükten sonra mutfak çekmecesini açtım. İçinde Feray'ın bana bıraktığı kalın dosyanın bir kopyası duruyordu. Uzun zamandır açmamıştım. Sayfaları yeniden çevirdim. Artık o belgelere yakalanmış bir adamın korkusuyla değil, yaptıklarının sonuçlarını kabul eden bir insanın gözleriyle bakabiliyordum. Dosyanın en arkasında Feray'ın yıllar önce yazdığı, daha önce fark etmediğim kısa bir not vardı. 'Bir gün gerçeği kendisine söylemek zorunda kalacağımı biliyorum. Umarım o gün geldiğinde en azından çocuklarına karşı dürüst olmayı seçer.' Kâğıdı uzun süre elimde tuttum. Sonra dosyayı kapatıp kaldırdım. Geçmişi değiştiremeyecektim. Feray'ın kaybettiği yılları geri veremeyecek, yaptığım yanlışların üzerini birkaç doğru davranışla örtemeyecektim. Ama bundan sonraki hayatımda nasıl bir baba ve nasıl bir insan olacağımı seçebilirdim. Ertesi sabah İpek'in resim sergisi vardı. Erkenden uyandım, temiz bir gömlek giydim ve hazırladığım küçük çiçek buketini aldım. Okula vardığımda İpek beni kapıda karşıladı. Feray da birkaç adım gerisindeydi. Kızım sevinçle elimi tuttu. 'Baba, bu sefer en başından geldin!' Gülümsedim. 'Evet kızım. Bu sefer en başından buradayım.' Feray da gülümsedi. Kısa, sakin ve içten bir gülümsemeydi. İçinde barışma sözü yoktu. Ama artık aramızda çocuklarımızın huzurunu koruyabileceğimiz bir saygı vardı. Sergi salonuna birlikte girdik. Bir zamanlar mükemmel bir aile görüntüsünün arkasına saklanmıştım. Şimdi ise kusurlarını kabul etmiş, değişmiş bir ailenin içinde yerimi öğreniyordum. Ve sonunda şunu anlamıştım: Bir insanın affedilmesi kendi elinde değildi. Ama aynı hataları yeniden yapmamak, verdiği sözlerin arkasında durmak ve sevdiği insanlara gerçekten zaman ayırmak kendi seçimiydi. Benim için gerçek değişim, Feray'ın beni geri almasıyla değil, artık kimseyi kandırmadan yaşayabilmemle başlamıştı.