Doktor Kocam Doğumda Beni Dinlemedi
Korkunç bir şeyin gerçekleştiğini anladım. Sesler giderek uzaklaştı. Birinin adımı söylediğini, başka birinin yardım çağırdığını duydum. Sonra dünyanın bütün renkleri koyu bir sisin içinde eridi. O anda düşündüğüm son şey oğlumun az önce duyduğum incecik ağlamasıydı. Gözlerimi açtığımda karşımdaki duvar beyazdı. Nerede olduğumu anlamam birkaç saniye sürdü. Boğazım kurumuştu, koluma bağlı cihazlar vardı. Yanımda kocam değil, hastanenin kıdemli hekimlerinden Nermin oturuyordu. Başucuma eğildi, elimi tuttu. 'Buradasın Aylin,' dedi. 'Zor bir gece geçirdin ama şimdi güvendesin.' İlk sorum oğlum oldu. Nermin yüzümdeki korkuyu görünce hemen yanıtladı: 'Bebeğin çocuk servisinde izleniyor. Nefesi iyi, doktorlar onu takip ediyor. Birazdan görmen için düzenleme yapacağız.' İçimde uzun süredir tuttuğum nefes nihayet dışarı çıktı. Erdem'i sordum. Nermin birkaç saniye sustu. 'O doğumdan sonra odanın kapısında fenalaştı. Kısa süreli bilincini kaybetmiş. Şimdi durumu iyi. Ama burada seninle ilgili konuşmamız gereken daha önemli şeyler var.' O sözlerin ağırlığını hemen hissettim. Anlattığına göre benim durumum kötüleştiğinde başka bir ekip devreye girmiş, uzun süren müdahalenin ardından beni yoğun bakıma almıştı. Nermin teknik ayrıntılara girmedi. Sadece zor bir döneme girdiğimizi ve toparlanmamın zaman alacağını söyledi.