Gelin ise nikah masasına varmadan durdu

Saadet, nikâh salonunun arka sırasında otururken elbisesinin koluna takılmış ince bir ipliği çekiştiriyordu. Önünde oturan iki kadın damadın annesinin kim olduğunu konuşuyordu. Seslerini biraz daha kıssalar hiçbirini duymayacaktı. Efe’yi okutmak için yıllarca pazarda sebze satmıştı. Halden kasaları almaya giderken sokak lambaları henüz yanardı. Oğlu büyüyüp işe başladığında sabahın o saatinde telefonunu sessize alabilir olmuştu ama yılların alışkanlığıyla yine erkenden uyanırdı. Nikâha giymek için çarşıda birkaç elbiseye bakmış, sonra dolabının dibindeki yeşil elbiseyi çıkarmıştı. O elbiseyi Efe doğduğunda ve yıllar sonra diplomasını almaya gittiğinde giymişti. Göğsündeki nakış hâlâ sağlamdı. Yalnız kumaşın rengi omuzlarında biraz açılmıştı. Defne salona girince herkes ayağa kalktı. Saadet koridorun karşısından gelinliği görmeye çalışırken Defne birden yön değiştirdi. Yanına geldi, elbisenin nakışına baktı ve ellerini tuttu. “Saadet anne, Efe doğduğunda giydiğin elbise bu mu?” Saadet daha yanıt veremeden Defne nikâh memuruna döndü. “Başlamadan önce göstermek istediğim bir şey var.”
Copyright © 2015. All Rights Reserved.