Oğlum Hayatımız Boyunca Biriktirdiğimiz Tüm Parayı Çalıp Ortadan Kayboldu
Dört karton kutu, metal bir dosya dolabı ve koyu yeşil renkli bir çelik kasa vardı. Bir süre kapının önünde öylece durdum. Yirmi beş yıl boyunca oğlumun adını duyduğumda hissettiğim öfkeyi taşıyarak yaşamıştım. Şimdi onun ölümünden altı hafta sonra, karşıma çıkardığı son sırra bakıyordum. Elif yanıma geldi. “Hangisini açmak istersiniz?” “Önce kutuları.” İlk karton kutunun kapağını kaldırdım. İçinde eski banka ekstreleri, sararmış faturalar, şirket sözleşmeleri ve zarflara ayrılmış belgeler vardı. Her şey dikkatlice dosyalanmıştı. Muhasebecilik yaptığım yıllardan kalma alışkanlığımla belgeleri tarih sırasına göre dizmeye başladım. İkinci sayfada gözlerim bir rakama takıldı. 247.800 dolar. Nefesim kesildi. Bizim kaybolan paramızın tam miktarıydı. “Bu ne?” diye sordum. Elif yanıma oturdu. “Babamın hazırladığı hesap dökümü.” Sayfayı çevirdim. Westline Delivery’nin banka hesaplarına ait işlemler sıralanmıştı. Tarihler, transferler, ödenen borçlar… Bir satırın yanına kırmızı kalemle not düşülmüştü. Bennett ailesinden alınan para. Altında başka bir not vardı. Colin Mercer’ın kişisel çekimleri. Parmaklarım titremeye başladı. “Bu belgeleri kim hazırladı?” “Babam. Ama bazıları bankadan alınmış resmî kayıtlar.” Dosyayı masaya bıraktım. “Bana oğlunun masum olduğunu söylemeye çalışma, Elif.” “Öyle bir şey söylemiyorum.” “Çünkü masum değildi! Kasamızın şifresini biliyordu. Parayı aldı. Babanın ölümüne sebep olan şeyin başlangıcı buydu!” Elif gözlerini indirdi. “Biliyorum. Babam da bunu biliyordu.” Bu cevap beni susturdu. İkinci kutudan kalın bir zarf çıkardım. Üzerinde kendi adım yazıyordu. Margaret Bennett’e. El yazısını tanıdım. Andrew’un el yazısıydı. Zarfın kenarları yıpranmıştı. Üzerinde pul yoktu. Postaya verilmemişti. İçinden bir mektup çıkardım. İlk satırı okuduğumda boğazım düğümlendi. Anne, Bunu sana kaçıncı kez yazdığımı hatırlamıyorum. Belki yüzüncü kez. Belki daha fazla. Benden nefret ettiğini biliyorum. Bunu hak ettiğimi de biliyorum. Mektubu masaya bıraktım. “Yirmi beş yıl boyunca bunları saklamış.” Elif başını salladı. “Evet.” “Peki neden göndermemiş?” “Göndermeye çalışmış.” Bu kez ona döndüm. “Nereden biliyorsun?” Elif dosya dolabını gösterdi. “Alt çekmeceye bakın.” Çekmeceyi açtım. İçinde onlarca zarf vardı. Bazılarının üzerinde adresim yazıyordu. Bazıları açılmış, bazıları ise iade damgası taşıyordu. Birinin üzerinde kendi eski adresimi gördüm. Restoranı sattıktan sonra taşındığım ilk evin adresiydi. Zarfın üzerinde büyük harflerle şu yazıyordu: ADRESİNDE BULUNAMADI. Elimdeki zarfı sıkıca tuttum. “Beni bulmak bu kadar zor muydu?” Elif cevap vermedi. Sonra üçüncü kutudan küçük bir dosya çıkardı. “Bunu da görmeniz gerekiyor.” Dosyanın içinden Colin Mercer’ın 2014 yılında imzaladığı noter onaylı bir ifade çıktı. Sayfaları okumaya başladım.