On yıl boyunca çocuk sahibi olmaya çalıştık
'Ne söyledi?' Doktorun cevap vermesini beklerken kucağımdaki kızları biraz daha sıkı tuttum. İkisi de uyuyordu. Birinin minicik eli hastane önlüğümün kenarına takılmıştı. Hayatımın en güzel anında neden bu kadar korktuğumu anlayamıyordum. Doktor derin bir nefes aldı. 'Sarp Bey, çocukların babası olmadığını düşündüğünü söyledi. Ve buradan ayrılacağını...' Önce sözcüklerin anlamını kavrayamadım. Sonra boğazım düğümlendi. 'Bu imkânsız. Sarp böyle bir şey söylemez. On yıldır birlikte uğraştık biz!' 'Daha fazlasını onunla konuşmanız gerekiyor,' dedi doktor. 'Ben kendisine, böyle bir sonuca varsayımlarla ulaşamayacağını anlattım. Ama çok sarsılmıştı.' 'Peki neden böyle düşündü?' Doktor tereddüt etti. 'Bana eski bir tetkik sonucundan söz etti. Sizin bilmediğinizi söylediği bir sonuçtan. Bunun ayrıntısını eşinizin açıklaması doğru olur.' Kapı kapanınca odadaki bütün sesler uzaklaştı. On yıl boyunca iğnelerden korkmuş, başarısız denemelerden sonra banyoda gizlice ağlamıştım. Sarp her seferinde beni yerden kaldırmıştı. Şimdi ise iki kızımız doğmuştu ve o, beni en savunmasız anımda yalnız bırakmıştı. Telefonumu yeniden elime aldım. Bu kez mesaj yazdım. 'Kızlarımız iyi. Ben de hayattayım. Ne düşündüğünü bilmiyorum ama bunu bana söylemeden gidemezdin. Lütfen ara.' Mesaj iletildi. Cevap gelmedi. Akşama doğru ablam Ferda geldi. Yüzümü görünce elindeki çantayı yere bıraktı. 'Sarp nerede?' Her şeyi anlattım. Önce inanmadı. Sonra öfkeyle telefonunu çıkardı.