Kocam üç yıldır Irak’ta inşaatta çalışıyor
Bölüm 2 Kapının eşiğinde ne kadar durduğumu bilmiyorum. Kayınvalidemin elindeki telefona, sonra komodinin üstündeki siyah kurdeleli fotoğrafa baktım. Üç yıldır her gece konuştuğum adamın sesi yoktu. Üç yıldır bana cevap yazan eller, şimdi karşımda titriyordu. “Ne zamandır?” dedim. Kayınvalidem başını kaldırdı. Yüzündeki bütün kan çekilmişti. “Selda…” “Ne zamandır ölü Engin?” Dudakları kıpırdadı ama ses çıkmadı. Bir adım içeri girdim, telefonu elinden aldım. Direnmedi. Ekranda benim gönderdiğim yüzlerce mesaj vardı. Ela’nın birinci sınıftaki ilk günü, Yusuf’un hastalandığı gece, evimizin çatısının aktığı kış… Hepsi okunmuştu. Hepsinin altında kayınvalidemin yazdığı birkaç kelime duruyordu. “İyiyiz, merak etme.” “Çocukları öpüyom.” “Yakında gelcem.” En sonuncusuna baktım. Daha geçen hafta yazılmıştı. “Baharın başında izne çıkcam.” Telefonu ona doğru çevirdim. “Bahar mı?” dedim. “Üç yıldır kaç bahar geçti, Sultan ana?” Kayınvalidem iki elini yüzüne kapattı. “Oğlumun çocukları babasız büyümesin istedim.” O cümleyi duyunca içimde bir şey koptu. “Babaları zaten yokmuş!” Sesim koridorda yankılandı. Kayınpederim İsmail’in odasının kapısı açıldı. Üzerinde pijaması vardı. Bizi görünce önce telefona, sonra karısına baktı. “Sultan,” dedi, “ne yaptın sen?” Kayınvalidem ilk kez kocasına karşı sesini yükseltti. “Ben mi yaptım İsmail? Ben mi?” Kayınpederim bir anda sustu. O susuş, ölüm haberinden daha korkunçtu. Telefonu avucumda sıktım. “Engin nerede gömülü?” İkisi de cevap vermedi. “Mezarı nerede?” Kayınvalidem ağlamaya başladı. Kayınpederim mutfağa doğru yürüdü. “Sabah konuşuruz.” Önüne geçtim. “Benim kocam üç yıldır toprak altında. Ben üç yıldır ona çorap örüyorum, mesaj gönderiyorum, kapıda bekliyorum. Sen bana sabah mı diyorsun?” Kayınpederim gözlerini kaçırdı. “Engin Erbil’de öldü,” dedi sonunda. “Şantiyede kaza oldu.” “Ne zaman?” “Üç yıl önce, kasımın on yedisinde.” Tarihi duyunca duvara tutundum. Kasımın on yedisi. O gün Yusuf ateşlenmişti. Hastaneye götürmüştüm. Engin’e yedi sesli mesaj bırakmış, gece yarısı cevap almıştım. “Geçmiş olsun oğluma. İlaçlarını ver, öpüyom.” Ben o mesajı okuyunca ağlamıştım. Kocam uzakta da olsa oğlunu düşündü diye sevinmiştim. Meğer o gece, Engin öleli saatler olmuş. “Cenazesini getirdiniz mi?” diye sordum. Kayınpederim gözünü yere indirdi. “Getirdik.” “Ben neredeydim?” “Çocuklarla hastanedeydin.” “Beni niye çağırmadınız?” Kayınvalidem dizlerine vurdu. “Sen o zaman hamileydin Selda! Yusuf’tan sonra bir daha düşük yapmıştın. Doktor üzülme demişti. Oğlumun haberiyle seni de kaybederiz sandım.” Bir an durdum. O sırada hamileydim. Evet. Ama o bebeği iki hafta sonra kaybetmiştim. Ağır kanamayla hastaneye kaldırıldığımda Engin’e defalarca yazmıştım. Kayınvalidem başucumda beklemiş, saçımı okşamıştı. O gece telefonuma şu mesaj gelmişti: “Üzülme, yine olur. Sen sağ ol yeter.” O mesajı yastığımın altında saklamıştım.