Her Gün 40 Kilogram Et Alan 70 Yaşındaki Emekli Kadın
Kasap o gece uyuyamadı. Yaşlı kadının her gün taşıdığı poşetler, çocukların gözlerindeki minnet ve terk edilmiş evin duvarları arasında yankılanan kahkahalar aklından çıkmıyordu. Ertesi sabah dükkânını açtığında ilk yaptığı şey hesap defterini çıkarmak oldu. Kadın her gün kırk kilogram et alıyordu. Aylarca... Belki yıllarca... Ve bunu tek başına yapıyordu. Saat dokuzu biraz geçe yaşlı kadın yine dükkâna geldi. Her zamanki gibi gülümsedi. "Bugün de kırk kilo alacağım evladım." Kasap bu kez eti hazırlamadı. Tezgâhın altından bir zarf çıkardı. Kadın şaşkınlıkla baktı. "Bu da ne?" Kasap gülümsedi. "Dünden sonra artık bu çocuklar sadece sizin sorumluluğunuz değil." Kadın zarfı açtı. İçinde, o günün et ücretini gösteren fiş vardı. Tutarın karşısında ise tek bir kelime yazıyordu: ÖDENDİ. Kadının gözleri doldu. "Yapma evladım..." Kasap başını salladı. "Yıllardır tek başınıza taşıdığınız yükü biraz da biz taşıyalım." O günden sonra hikâye değişmeye başladı. Önce kasap destek oldu. Sonra manav. Ardından fırıncı. Bir öğretmen kullanılmayan kitaplarını getirdi. Bir doktor ayda bir kez çocukları ücretsiz muayene etmeye başladı. Köy halkı yıllardır önünden geçip gittiği o eski evi ilk kez gerçekten görmeye başladı. Ve fark ettiler ki bazen bir insanın yaptığı sessiz bir iyilik, yüzlerce insanın kalbini uyandırabiliyordu. Aylar sonra terk edilmiş ev yenilendi. Çatısı onarıldı. Odalar boyandı. Bahçeye salıncak kuruldu. Çocukların yüzündeki korkunun yerini umut aldı. Bir gün kasap yine yaşlı kadının yanında otururken ona sordu: "Bunca yıl bunu neden tek başınıza yaptınız?" Kadın uzaklara baktı. Gözlerinde hem hüzün hem huzur vardı. "Kırk yıl önce ben de aç bir çocuktum," dedi. "Bir gün hiç tanımadığım biri kapımı çaldı ve bana sıcak bir yemek verdi." Kasap sessizce dinledi. Kadın gülümsedi. "O gün kendime söz verdim. Eğer bir gün imkânım olursa, o iyiliği başkasına aktaracağım." Sonra çocukların bahçede oynayışını izledi. "Çünkü iyilik borcu para ile ödenmez evladım." Kasap başını eğdi. "Nasıl ödenir peki?" Yaşlı kadın gözlerini çocuklardan ayırmadan cevap verdi: "Başkasına verilerek." Yıllar sonra kadın bu dünyadan ayrıldığında cenazesine sadece köy halkı değil, büyüyüp meslek sahibi olmuş onlarca genç geldi. İçlerinden biri doktor olmuştu. Bir diğeri öğretmen. Bir başkası ise asker. Hepsi aynı şeyi söylüyordu: "Biz bugün hayattaysak, bir kadın her sabah kırk kilo et taşıdığı içindir." Ve o gün kasap anladı ki bazı insanlar sessiz yaşarlar. Gazetelere çıkmazlar. Adlarına heykeller dikilmez. Ama dokundukları hayatlar, onların gerçek mirası olur. Yaşlı kadın geride büyük bir servet bırakmamıştı. Ama onlarca kalpte hiç silinmeyecek bir iz bırakmıştı. Ve bazen bir insanın dünyayı değiştirmesi için gereken tek şey, her sabah eline aldığı bir poşet ve vazgeçmemeye karar vermesidir.