Kapının önünde duran genç en fazla 20 yaşındaydı
Eli titremeye başladı. Bir an gözleri doldu ama çevirdi yüzünü. Carmen fark etti. — Emir… ne oldu? Genç koluyla yüzünü sildi. — Oğlum… Gael… 5 aylık. Carmen’in nefesi kesildi. — Özel mama lazım. Nebülizatör aparatı var. Gece nefessiz kalıyor bazen. 300 liraydı… tam 300. Parayı sıkı sıkı tuttu. — Altı ev gezdim. Biri kovdu, biri “dövmen var hırsızsın” dedi. Ben dilenmeye gelmedim abla… eve gidip oğluma “başardım” demek istedim. Carmen’in içinde ağır bir utanç çöktü. O da az kalsın kapıyı kapatacaktı. O da dövmeleri görmüştü önce. — O zaman git oğluna — dedi titreyen sesle — Ama şunu unutma: Bir iş 300 lira değilse, kimseye kendini küçültme. Emir zorla gülümsedi. — Sağ ol abla… Hızlıca ayrıldı. Carmen kapıda uzun süre kaldı. Ama ertesi sabah kapıyı açtığında demir parmaklıklara sıkıştırılmış bir zarf buldu. İçinde 1700 lira vardı. Ve titrek bir yazı: “Abla Carmen, 300’ü bırakıyorum. Onu hak ettim. Diğerini alamam. Gael için teşekkür ederim. — Emir” Carmen mektubu göğsüne bastırdı. Ama henüz bilmiyordu… O zarf, bütün mahallede saklanan çok daha büyük bir gerçeği ortaya çıkaracaktı. Bölüm 2 Carmen Yılmaz, o sabah zarfı elinde uzun süre öylece kaldı. 1700 lira… Ama onun için para değildi artık bu. O, Emir’in gururuydu. O, bir babanın “ben dilenci değilim” diye hayata direnişiydi. Mektubu tekrar tekrar okudu. Her satırda aynı şey vardı: kırılmış ama eğilmemiş bir genç adam. Tam zarfı masaya bırakacakken, dışarıdan bir ses duydu. Kapının önünde iki kadın konuşuyordu. — “O dövmeli çocuk yine gelmiş galiba…” — “Ben demiştim zaten, o tiplerden hayır gelmez.” Carmen’in eli sıkıldı. Dün onu şikâyet eden sesler, bugün yine kapısının önündeydi. Ve o an Carmen bir şey fark etti. Bu sadece Emir’in hikâyesi değildi. Bu, bütün mahallenin hikâyesiydi. O gün Carmen dışarı çıktı. Uzun zamandır ilk kez sadece “yaşlı bir kadın” gibi değil… bir öğretmen gibi yürüyordu. Refika Hanım kapının önündeydi. — “Carmen, o çocuk yine mi geldi sana? Dikkat et, millete bulaşıyor böyleleri…” Carmen’in sesi sakin ama keskindi. — “Bulaşan o değil Refika Hanım.” Kadın şaşırdı. — “Ne demek o?” Carmen parmaklarıyla sokaktaki evleri işaret etti. — “Bu sokakta kimse kimseyi gerçekten görmüyor.” Sessizlik oldu. Carmen devam etti. — “Dün o çocuğu hırsız sandım. Bugün onun oğlunun nefes alamadığını öğrendim. Yarın senin oğlun olsaydı, kim kapıyı kapatacaktı?” Refika Hanım bir şey diyemedi. Ama mahalledeki ilk çatlak o anda başladı. Öğleden sonra Carmen belediyeye gitti. Dosya açtırmak istedi. Emir’in adıyla değil… ama onun yaşadığı adaletsizlikle. — “Bu çocuk hakkında şikâyet mi var?” dedi memur. — “Hayır,” dedi Carmen. “Şikâyet sizde.” Memur kaşlarını kaldırdı. Carmen dosyayı masaya bıraktı. — “Sokakta ‘çevreye rahatsızlık’ diye yaşlıları uyarıyorsunuz. Ama asıl rahatsızlık, insanların birbirini insan olarak görmemesi.” O gün kimse onu ciddiye almadı. Ama hikâye artık başlamıştı. Üç gün sonra… Emir geri geldi. Ama bu sefer elinde çim makinesi yoktu. Yüzü daha solgundu. Kapıyı çaldığında Carmen hemen açtı. — “Emir…” Genç zorla gülümsedi. — “Abla… rahatsız etmeyeyim dedim ama…” Durdu. Nefes aldı. — “Oğlum hastaneye yattı.” Carmen’in dünyası bir an durdu. — “Ne oldu?” — “Ciğerleri… enfeksiyon… cihaz yetmiyor.” Carmen hiç düşünmeden içeri aldı onu. Ama Emir bu sefer farklıydı. Gururu daha ağırdı. — “Ben senden para istemeye gelmedim abla.” Carmen başını salladı. — “Biliyorum.” Masaya bir kâğıt koydu. Bir liste. Eczane, hastane, cihazlar, ilaçlar… Toplam rakam: çok büyüktü. Emir fısıldadı: — “Ben bunu ödeyemem.” Carmen gözlerini kısarak listeye baktı. Sonra tek bir şey söyledi: — “Sen tek başına ödemeyeceksin.” O gece Carmen telefonunu aldı. Eski öğrencilerini aradı. Bazıları artık doktordu, bazıları öğretmen, bazıları mühendis. Sabaha kadar konuştu. Sabaha kadar anlattı. Bir çocuk için değil… bir insan için. Ertesi gün mahallede bir şey oldu. Refika Hanım ilk kez kapıyı çaldı. Elinde bir poşet vardı. — “Ben… bebek bezi getirdim.” Sonra başka biri geldi. Sonra bir başkası. Mahalle, ilk defa dedikodu için değil… yardım için hareket ediyordu. Bir hafta sonra hastanede Gael’in odasında küçük bir cihaz çalışıyordu. Emir sandalyede oturuyordu, gözleri doluydu. — “Abla… ben bunu nasıl öderim?” Carmen elini onun omzuna koydu. — “Ödemen gerekmiyor.” — “Neden?” Carmen hafifçe gülümsedi. — “Çünkü bu sokakta ilk kez biri sadece ‘dövmelerini’ görmedi.” Emir başını eğdi. — “Ben sadece çalışmak istedim…” — “Biliyorum,” dedi Carmen. “Ve bu yüzden kazandın.” Aylar geçti. Gael iyileşti. Mahalle değişti. Ama en çok değişen Carmen’di. Bir gün kapısına küçük bir tabela asıldı: “Komşu Dayanışma Atölyesi” Altında bir isim vardı: Emir & Carmen Emir artık sadece “dövmeli çocuk” değildi. Mahallenin ustasıydı. Carmen ise artık sadece yaşlı bir kadın değil… bir başlangıcın tanığıydı. Ve bir akşam, Carmen kapısının önünde otururken Emir yanına geldi. — “Abla…” — “Hı?” Emir gülümsedi. — “İyi ki 300 lira istemişim.” Carmen hafifçe güldü. — “Hayır Emir…” Kısa bir sessizlik oldu. Sonra ekledi: — “İyi ki ben 300 lira vermemişim.” İkisi de güldü. Sokak sessizdi. Ama artık o sokakta kimse kimseyi sadece gördüğüyle yargılamıyordu. Ve hikâye orada kapandı. Ama mahallenin hikâyesi… yeni başlamıştı.