Kocam beni merdivenlerden aşağı itti
“Merdivenin karşısındaki kamerayı söktüler ama kayıt cihazındaki yedeği unuttular. Korkuyorum. Lütfen beni koruyun.” Notun altındaki isim evimizin yardımcı çalışanı Şermin’di. Şermin, dört yıldır bizimleydi. Nehir hastalandığında başında bekler, bazen benim bile fark etmediğim üzüntülerimi anlardı. Olaydan sonra bir kez olsun aramamasına kırılmıştım. Meğer sustuğu için değil, konuşmanın yolunu aradığı için kaybolmuştu.O an babamın gücünün korkutucu telefonlardan değil, yıllarca korumaya çalıştığı ilkelerden geldiğini anladım. Ertesi sabah Turgay Bey beklenmedik bir haberle geldi. Şermin ifade vermeyi kabul etmişti. Yalnızca merdivendeki olayı değil, evde birkaç gün önce duyduğu konuşmayı da anlatacaktı. Baran’ın ailesi boşanma öncesinde beni “dengesiz” göstermek için doktor randevularımı ve mesajlarımı bağlamından kopararak dosyalıyordu. Üstelik kayınpederim, şirket hesabından yapılan bazı şüpheli ödemeleri benim imzamla ilişkilendirmeye çalışmıştı. Turgay Bey belgeleri ilgili makamlara iletti. Babam hiçbir soruşturmayı kendisi yönetmiyordu; buna özellikle dikkat ediyordu.İki gün sonra, polis eşliğinde düzenlenen teslim sürecinin ardından Nehir hastaneye getirildi. Kapıdan girer girmez üzerime koşmak istedi ama kaburgalarım yüzünden eğilemedim. Yanıma dikkatle oturdu, küçük eliyle yanağıma dokundu. “Anne, sen ölmedin değil mi?” Boğazımdaki düğüm yüzünden bir süre konuşamadım. “Hayır, canım. Buradayım.” “Babam kimseye söylemememi istedi. Senin düştüğünü söyledi. Ama ben gördüm.” Kızıma ne söyleyeceğimi bilemedim. Onu yetişkinlerin kavgasına çekmek istemiyordum.“Gördüklerin senin suçun değil,” dedim. “Babanın yaptıkları için sen sorumlu değilsin. Artık güvende olman için uğraşıyoruz.” Nehir başını omzuma yasladı. O an zafer kazanmış gibi değil, yeniden nefes alabiliyormuş gibi hissettim. Duruşmadan üç gün önce kapımızın altından isimsiz bir kâğıt atıldı. Üzerinde yalnızca şu cümle yazıyordu: “Şermin konuşursa herkes kaybeder.” Kâğıdı elimde tutarken mideme bir ağrı saplandı. Kızım o sırada odasında resim yapıyordu. Onun yeniden korkmasını istemiyordum. Babam kâğıdı görünce hemen polisi haberdar etmemizi söyledi. Ben ise ilk kez ona karşı çıktım.