Kocam Misafirlerin Önünde Bana Canım Karım Diye Seslenirken
Bölüm 2 Bir saat sonra Mehmet ve Ayşe lobiye girdiler. Babam, on yıl önce bıraktığı yerden tam olarak aynı şekilde başladı. Bağırarak. “Kızım nerede? Bu binadan sorumlu kişiyle konuşmak istiyorum!” Güvenlik müdürümüz Murat’ın yüz ifadesi bile değişmedi. “Mehmet Bey, özel mülkte bulunuyorsunuz. Sesinizi alçaltmanızı tavsiye ederim.” Mehmet elini bankoya sertçe vurdu. “Benim kim olduğumu biliyor musun?” Murat hiç tereddüt etmeden cevap verdi. “Kim olduğunuzu çok iyi biliyorum.” Ofisimden dahili haberleşme sisteminin düğmesine bastım. “Bırakın, yukarı çıksınlar.” Özel asansör yükselmeye başladı. Kat numaraları arttıkça güvenlik kamerasının kayıtlarını izledim: 30, 40, 50, 60… Annemin sesi kesildi. Elif gözlerini yerden kaldırmıyordu. Babam hâlâ hiçbir şeyden etkilenmemiş gibi davranıyordu. Ama asansörün kapıları açılmadan önce gömleğinin yakasını üç kez düzeltti. Kapılar açıldığında Murat onları yönetim kurulu toplantı salonuna götürdü. Ben, arkamda İstanbul’un uçsuz bucaksız manzarası uzanırken devasa toplantı masasının başında oturuyordum. Mehmet olduğu yerde durdu. Ayşe dudaklarını hafifçe araladı. Elif sanki yer yarılsa da içine girseydi. Ayağa kalkmadım. “Zavallı hayatıma hoş geldiniz.” Birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı. Sonra, çok iyi tanıdığım o ifade ortaya çıktı. Açgözlülük. Babam ofisime, manzaraya ve masaya göz gezdirdi. Ardından gülümsedi. “Senin yetenekli olduğunu her zaman biliyordum.” Neredeyse kahkaha atacaktım. “Gerçekten mi?” “Elbette. Sana yaptıklarım disiplin içindi. Mücadele etmeyi öğrenmen gerekiyordu.” Annem hemen söze girdi. “Kızım, seninle her zaman gurur duyduk.” Elif hiçbir şey söylemeden bana baktı. Mehmet iki elini masaya dayadı. “Artık iyi durumda olduğunu bildiğimize göre birçok şeyi düzeltebiliriz. Benim şirketim zor bir dönemden geçiyor. Belki işlerimizi birleştirebiliriz. Yönetim kurulunda sana yardımcı olabilirim.” Siyah dosyayı çıkardım. Tam önüne bıraktım. Dosyanın masaya çarpan tok sesiyle herkes başını çevirdi. “On yıl önce, sana her ay 22 bin lira göndermeyi bıraktığım için işimi kaybetmeme neden oldun.” Gülümsemesi silindi. “Aradan çok zaman geçti.” “Senin için.” Dosyayı açtım. “Altı ay önce şirketler grubumuz, yüksek riskli ticari alacak portföylerini satın almak üzere yeni bir bölüm kurdu.” Mehmet kaşlarını çattı. “Bunun benimle ne ilgisi var?” İlk belgeyi ona doğru ittirdim. “Mali sıkıntı yaşayan çeşitli şirketlerin borçlarını satın aldık.” Gözlerimi kaldırıp doğrudan ona baktım. “Senin şirketininki de dâhil.” Yüzündeki ifade bir anda değişti. Bir sayfa çevirdi. Sonra bir tane daha. Karşısında şirketinin ticari kredileri duruyordu. Ardından evinin üzerine çekilmiş ikinci ipoteğe ilişkin belgeler geldi. Eli titremeye başladı. “Bu… Bu mümkün değil.” “Gayet mümkün.” Dosyayı kapattım. “Buraya kızının seni kurtarmasını bekleyerek geldin.” Öne doğru eğildim. “Ama benden para istemeden önce kendine bir soru sormalısın, baba.” Mehmet gözlerimin içine baktı. “Ne sorusu?” Gülümsedim. “Hayatının ne kadarı hâlâ gerçekten sana ait?” Bölüm 3 Mehmet öyle hızlı ayağa kalktı ki sandalyesi yere devrildi. “Bana bunu yapamazsın!” Güvenlik müdürümüz Murat bir adım öne çıktı. Elimi kaldırdım. “Gerek yok.” Babama baktım. “Bırakın konuşsun.” Mehmet’in yüzü kıpkırmızı olmuştu. “Ben senin babanım!” “Biliyorum.” “Sahip olduğun her şeyi bana borçlusun!” Bu cümle, bağırışlarının başaramadığı bir şeyi başardı. Beni güldürdü. Yüksek sesle değil. Sadece bir kez. “Sana mı?” Ayağa kalktım. “Yirmi dört yaşındayken ofisime kadar gelip üstlerime ruhsal açıdan çalışmaya uygun olmadığımı söyledin. Bunun başıma neler açabileceğini gayet iyi biliyordun.” Annem araya girdi. “Baban senin için endişeleniyordu.” Ona döndüm. “Aynı akşam teyzelerimi arayıp dengesiz olduğum için işten çıkarıldığımı anlatan sendin.” Ayşe’nin yüzü bembeyaz oldu. Elif ağlamaya başladı. “Ben daha çok gençtim, Zeynep.” Ona döndüm. “Yirmi iki yaşındaydın.” “Babamla annem bana senin iyi olmadığını söylüyordu.” “Geçen hafta da beni takip ettin.” Cevap vermedi. “Bunu da sana onlar mı yaptırdı?” Elif başını eğdi. Babam parmağıyla siyah dosyaya vurdu. “Ne istiyorsun?” İşte bu soru, aramızdaki bütün ilişkiyi özetliyordu. Hiçbir zaman nasıl olduğumu sormamıştı. İşimi kaybettikten sonra başıma neler geldiğini merak etmemişti. Tek istediği, içine düştüğü sorundan kurtulmanın ne kadara mal olacağını öğrenmekti. “Hiçbir şey istemiyorum.” “O zaman bunları iptal et.” “Hayır.” “Bir özür mü istiyorsun?” “Hayır.” “Para mı?” Bir kez daha gülümsememek için kendimi zor tuttum. Mehmet toplantı salonuna göz gezdirdi. Bu ihtimalin ne kadar saçma duyulduğunu sonunda anlamıştı. “O zaman söyle, benden ne istiyorsun?” Birkaç saniye boyunca gözlerinin içine baktım. “Hiçbir şey.” Bu tek kelime, ona yöneltebileceğim her türlü tehditten daha fazla acı verdi. “On yıl önce senden pek çok şey bekliyordum. Babam olmanı istiyordum. Kendi maaşımı yönetmek istediğim için itibarımı yerle bir etmemen gerekiyordu. Annemin gerçeği söylemesine ihtiyacım vardı. Elif’in sizin söylediklerinizi papağan gibi tekrarlamayı bırakmasını istiyordum.” Dosyayı kapattım. “Ama bütün bunlar olmadan da hayatta kaldım.” Ayşe ağlamaya başladı. “Biz bir aileyiz!” “Masada para olduğu sürece.” “Bu doğru değil!” “O zaman söyle bana, işten çıkarıldıktan sonraki iki yıl boyunca neredeydiniz?” Sessizlik çöktü. Kimse cevap vermedi. Çünkü cevabı biliyordum. İşimi kaybettikten sonra İstanbul’un Esenler semtinde kiralık bir odada yaşamış, ayakta kalabilmek için küçük teknik işler kabul etmiştim. Geceleri oturup mimari ve mühendislik projelerinin çizimlerini kontrol ediyordum. İhtiyacım olan mesleki sertifikaları alabilmek için kazandığım her kuruşu biriktiriyordum. Sonunda küçük bir inşaat şirketinde iş buldum. Beş yıl sonra şirkete ortak oldum. Ardından kendi firmamı kurdum. İlk büyük projem, üç bankanın fazla riskli bulduğu bir konut kulesiydi. Proje başarıya ulaştı. Sonra hastaneler geldi. Lojistik merkezleri. Oteller. Sanayi tesisleri. On yılın sonunda, Mehmet Yılmaz’ın mesleğini yapamayacağını iddia ettiği kızı, Meksika’dan Teksas’a ve Kaliforniya’ya uzanan operasyonları bulunan bir şirketi yönetiyordu. Onlar bu başarıyı inşa etmemişti. Böyle bir şirketin varlığından bile haberdar değillerdi. Mehmet yeniden sandalyesine çöktü. “Evimize el mi koyacaksın?” “Şahsen senden hiçbir şey almayacağım.” Belgeleri ona doğru ittirdim. “Borçların, yürürlükteki hukuki prosedürler doğrultusunda işleme alınacak. Babam olduğun için ekibim sana özel bir ayrıcalık tanımayacak.” Ayşe dehşet içinde yüzüme baktı. “Bizi sokağa mı atacaksın?” “Hayır.” O tek kelimeye tutundu. Ta ki cümlemi tamamlayana kadar. “Bunu kendi kararların yapabilir.” Elif aniden ayağa kalktı. “Benim onların kredileriyle hiçbir ilgim yok!” Ona baktım. “Biliyorum.” “O zaman bana yardım et.” Mehmet kızına döndü. “Ne yapıyorsun sen?” Elif onu görmezden geldi. “Burada çalışabilirim. Düzenli biriyim. Asistanın olabilir ya da idari işlerde çalışabilirim.” Annem, kızının kendisine ihanet ettiğini düşünüyormuş gibi ona baktı. “Elif!” “Her şeyimi sizin yüzünüzden kaybetmek istemiyorum!” Ayşe parmağını kızına doğrulttu. “Onu takip etmekte ısrar eden sendin!” İşte o an, beni şaşırtan bir şey yaşandı. Gerçi belki de şaşırmamalıydım. Otuz saniyeden kısa bir süre içinde birbirlerini suçlamaya başladılar. Annem Elif’i suçladı. Elif Mehmet’i suçladı. Mehmet ise Ayşe’nin yıllardır gereğinden fazla para harcadığını söyledi. On yıl boyunca sorunun ben olduğumu anlatan ailem, gözlerimin önünde kendi kendini parçalıyordu. Tek kelime etmem gerekmedi. Bekledim. Sonunda söyleyecek sözleri kalmadığında konuşmaya başladım. “On yıl önce iş arkadaşlarımın önünde bir şey söylemiştin, baba.” Mehmet bana baktı. “Önemli hiçbir şeyin bana emanet edilmemesi gerektiğini söylemiştin.” Gözleri sertleşti. “Ee, ne olmuş?” “Sana tavsiyene uyacağım.” Ceketimin kolunu düzelttim. “Şirketimi size emanet etmeyeceğim.” Elif’e baktım. “Sana bir iş de vermeyeceğim.” Sonra anneme döndüm. “Sana para da vermeyeceğim.” Son olarak babama baktım. “Ve hayatıma yeniden girmeniz için size bir fırsat daha tanımayacağım.” Mehmet yavaşça ayağa kalktı. “Buna pişman olacaksın.” On dört yaşındayken bu tehdit işe yarardı. Otuz dört yaşımda ise yalnızca eskimiş bir cümleydi. “Murat.” Kapı açıldı. “Lütfen kendilerine çıkışa kadar eşlik edin.” Babam kapıya yönelirken son kez bana döndü. “Bir gün ailene ihtiyaç duyduğunda bizi arama.” Kapıdan çıkışını izledim. “Bu tavsiyeyi vermek için de on yıl geç kaldın.” Kapılar kapandı. Yalnız kaldım. Defalarca hayal ettiğim o büyük zafer duygusunu yaşamadım. Yalnızca sessizlik vardı. Ve ilk kez bu sessizlik üzerime bir yük gibi çökmüyordu. Bir yıl sonra sürdürülebilir kentsel gelişim alanındaki bir projem nedeniyle ulusal çapta bir ödüle layık görüldüm. Tören, İstanbul’un Harbiye semtindeki lüks bir otelde düzenlenmişti. Sahneden indiğimde asistanım Sara telefonumu getirdi. “Garip bir e-posta geldi. Filtre engellemiş ama gönderen adresin seninle bağlantılı olduğu görünüyor.” Ekrana baktım. Annemden gelmişti. Konu: Lütfen Zeynep, baban hasta. Yalnızca ön izlemeyi açtım. Evlerini kaybettiklerini yazmıştı. Mehmet’in şirketi kapanmıştı. Elif artık onlarla neredeyse hiç konuşmuyordu. İlaç masraflarını karşılamak için paraya ihtiyaçları vardı. Mesaj, yıllar önce beni paramparça edebilecek bir cümleyle bitiyordu: “Biz hâlâ senin anne babanız. Eve dön.” Gözlerimi o kelimelere diktim. Suçluluk hissetmeyi bekledim. Hiçbir şey hissetmedim. Öfke duymayı bekledim. O da gelmedi. Hissettiğim tek şey, aramızdaki mesafeydi. Karton kutuyu hatırladım. İş yerinden toplamak zorunda kaldığım eşyalarımı. Gözlerime bakmaktan kaçınan çalışma arkadaşlarımı. Babamın haklı olup olmadığını, belki de gerçekten sorunun ben olup olmadığımı sorguladığım geceleri. Sonra etrafıma baktım. Çalışma arkadaşlarım beni bekliyordu. İşimi bilen insanlar. Kendilerini önemli hissetmek için başkalarını ezmeye ihtiyaç duymayan insanlar. Sil tuşuna bastım. Ardından gönderen adresi engelledim. Sara kaşını kaldırdı. “Her şey yolunda mı?” Telefonumu çantama koydum. “Her şey mükemmel.” Masaya geri döndüm. Tören salonunda alkışlar sürerken maden suyu dolu kadehimi kaldırdım. Yıllarca ailem sessizliğimi yenilgi sanmıştı. Söylentilerine cevap vermiyorsam utandığım için sustuğumu düşünmüşlerdi. Ortadan kaybolmamı başarısızlık olarak yorumlamışlardı. Oysa çok daha basit bir gerçeği hiçbir zaman anlayamamışlardı. Onlar benim hakkımda konuşurken ben çalışıyordum. Kariyerimin bittiğini tekrarlayıp dururlarken ben onu yeniden inşa ediyordum. Bir gün yardımlarını istemek için geri döneceğimi beklerlerken ben onlarsız yaşamayı öğreniyordum. Babam ilk işimi kaybetmeme neden olmanın, kimin güçlü olduğunu kanıtlayacağını sanmıştı. Oysa bana bambaşka bir ders vermişti. Hayatımın anahtarlarını, yalnızca benimle aynı soyadını taşıyor diye bir başkasına teslim etmemeyi öğretmişti. O gece otelin terasına çıktım ve İstanbul’un ışıklarına baktım. On yıl önce kollarımda bir karton kutuyla ofisten çıktığımda her şeyin sona erdiğini düşünmüştüm. Artık bunun yalnızca başlangıç olduğunu anlıyordum. Ailemden intikam almam gerekmemişti. Yalnızca onları kendi kararlarının sonuçlarından kurtarmayı bırakmam yetmişti. Ve sonunda beni özgür kılan şey, tam olarak bu fark olmuştu.