O gece evimizde büyük bir tartışma çıkmıştı.
Mektuptaki sonraki cümleleri okurken gözlerime inanamadım.
'Baban polise gitmek istedi. Annen ise önce benimle konuşmak için bir fırsat daha istedi. Ertesi sabah ikisi de dükkânıma geldiler. Seni de yanlarında getirmişlerdi.'
O sabah neler olduğunu hatırlamıyordum.
Zihnimde yalnızca kırmızı bir oyuncak araba, yağmurlu bir yol ve korkunç bir gürültü vardı.
Rüveyda teyze mektubunda devam ediyordu:
'Annen bana bir hafta süre verdi. Her şeyi düzeltmemi istedi. Baban ise artık bana güvenmediğini açıkça söyledi. Tartışmamız dükkânın önünde de sürdü.'
Sonrasında annemle babam arabaya binmişti.
Ben arka koltuktaydım.
Rüveyda teyze, onları durdurmak için arabasının anahtarını almıştı.
'Peşlerinden gittim Taylan. Onları kaybetmek istemiyordum. Yaptığım şeyin ne kadar korkunç olduğunu şimdi daha iyi anlıyorum.'
Kalbim hızlandı.
Mektubu biraz daha yaklaştırdım.
'Dar ve ıslak yolda babanın arkasından gidiyordum. Sürekli selektör yaptım. Telefonla aradım. Baban cevap vermedi. Sonra sollamaya çalıştım. Karşıdan gelen aracı görünce paniğe kapıldım.'
O anda ellerimin titremesi arttı.
'Yeniden kendi şeridime geçmeye çalışırken aracımın ön tarafı babanın arabasının arka yan bölümüne çarptı.'
Mektubu okumayı bıraktım.
Odanın içindeki sessizlik dayanılmazdı.
Münire teyze ağlamaya başlamıştı.
'Biliyordun, değil mi?' diye sordum.
Başını yavaşça salladı.
'Kazanın ardından bazı şeyler duymuştum. Ama bütün ayrıntıları Rüveyda bana hastalandığında anlattı.'
Tekrar mektuba döndüm.
'Babanın arabası savruldu. Yol kenarındaki beton menfeze çarptı. Benim arabam ise birkaç metre ileride durdu. Yanınıza koştuğumda annenle baban hareket etmiyordu. Sen ağlıyordun.'
Gözlerim doldu.
Yirmi bir yıldır o kazayı bir yabancının dikkatsizliğine, kötü hava koşullarına veya kaderin acımasızlığına bağlamıştım.
Oysa teyzem de olayın içindeydi.
Mektupta daha korkunç bir itiraf vardı.
'Polise, babanın aracının ıslak zeminde kaydığını söyledim. Kendi arabamın çarpışmaya karıştığını gizledim. Aracımın hasarlı bölümünü de birkaç gün sonra tamir ettirdim.'
'Bunu nasıl yapabildin?' diye fısıldadım.
Cevap verebilecek tek insan artık hayatta değildi.
Mektubun sonuna doğru başka bir ayrıntı dikkatimi çekti.
'Taylan, hastanede seni ilk gördüğümde doktorlar bacaklarındaki hasarı anlattılar. O an yaptığım şeyin sonuçlarıyla yüzleştim. Anne babanı kaybetmiştin. Bir daha yürüyüp yürüyemeyeceğin bile belli değildi.'
Teyzem, hastaneden sonra neden beni yanına aldığını da yazmıştı.
'Başlangıçta seni yanıma almamın nedeni yalnızca sevgi değildi. Suçluluk duygumdu. Sana bakarak yaptığım kötülüğü bir nebze olsun telafi edebileceğimi sandım.'
Bu satır beni başka her şeyden fazla yaraladı.
Beni gerçekten sevmiş miydi?
Yoksa yirmi bir yıl boyunca yalnızca kendi vicdanını mı rahatlatmıştı?
Mektubun devamında sorumun cevabı vardı.
'İlk zamanlarda her sabah yüzüne baktığımda kardeşimi hatırlıyordum. Sonra seni tanıdım. İnatçılığını, merakını, gülerken gözlerinin kısılmasını... Büyüdükçe anladım ki seni seviyorum. Hem de bütün kalbimle. Ama bu sevgi yaptığım kötülüğü ortadan kaldırmadı.'
Mektubun son sayfasında bir dosya numarası ve avukatın adı bulunuyordu.
'Belgeleri avukatım Fikret Bey'e bıraktım. Bunlar arasında eski telefon kayıtlarım, borç evrakları ve kazadan sonraki otomobil tamirine ilişkin faturalar var. Ben gerçeği söyleyemedim. Senin öğrenmeni daha fazla engellemeye hakkım yok.'
Son cümleyi birkaç kez okudum.
'Seni sevdiğim için değil, seni kaybetmekten korktuğum için sustum. Beni affetmek zorunda değilsin.'
O gece uyuyamadım.
Sabah olduğunda Münire teyzenin yardımıyla Fikret Bey'in bürosuna gittim.
Avukat, Rüveyda teyzemin ölümünden birkaç hafta önce kendisine geldiğini söyledi.
'Her şeyi anlatan ayrıntılı bir beyan hazırladı,' dedi. 'Noter aracılığıyla da kayıt altına aldırdı. Ayrıca eski belgeleri teslim etti.'
Dosyayı masaya bıraktı.
İçindeki tamir faturasında kazadan dört gün sonraki tarih yazıyordu.
Aracın ön sağ çamurluğu ve tamponu değiştirilmişti.
Bir başka belgede annemin taklit edilmiş imzası vardı.
Teyzemin anlattıkları yalnızca ölüm döşeğindeki bir itiraftan ibaret değildi.
Somut izler bırakmıştı.
'Peki şimdi ne olacak?' diye sordum.
Fikret Bey dikkatle cevap verdi.
'Beyanını savcılığa sunabilirsin. Olayın üzerinden uzun zaman geçtiği için zamanaşımı ve delil sorunları değerlendirilecek. Nasıl bir hukuki sonuç çıkacağını şimdiden söylemek doğru olmaz.'
O gün karakola giderek bildiklerimi anlattım ve belgeleri teslim ettim.
Haftalar sonra soruşturma dosyasının yeniden incelenmesine ilişkin işlemler başladı.
Eski kaza tutanakları istendi. Arşivdeki fotoğraflar araştırıldı.
Ancak olay yerindeki fiziksel delillerin çoğu artık mevcut değildi. Teyzemin aracının da yıllar önce satıldığı öğrenildi.
Savcılık, eldeki bilgilerin yeniden değerlendirilmesini sağladı fakat teyzemin ölümünden ve geçen süreden dolayı ceza yargılamasıyla sonuçlanabilecek bir süreç yürütülemedi.
Hukuken cevapsız kalan sorular vardı.
Ama benim açımdan kazanın gerçek yüzü artık değişmişti.
Bir akşam annemle babamın eski fotoğraflarını çıkardım.
Annem gülümsüyordu. Babam elini omzuna koymuştu. Ben ikisinin arasında, henüz dört yaşındayken çekilmiş bir fotoğrafta kahkahalar atıyordum.
O görüntüye bakarken yıllardır hissetmediğim kadar büyük bir öfke duydum.
Teyzemin hatırasına öfkeliydim.
Benden çalınan çocukluğuma öfkeliydim.
Ve en çok da onun yanında geçirdiğim güzel yılların artık bambaşka bir anlam taşımasından korkuyordum.
Bir süre teyzemin odasına giremedim.
Dolabındaki kıyafetler, yatağının yanındaki terlikler, mutfakta kullandığı eski önlük olduğu gibi duruyordu.
Sonunda bir öğleden sonra kapıyı açtım.
Komodinin çekmecesinde küçük bir kutu buldum.
İçinde yıllar boyunca sakladığı fotoğraflar vardı.
İlk okul günüm.
Tekerlekli sandalyemle katıldığım ilk basketbol turnuvası.
Lise mezuniyetim.
Üniversiteye kabul edildiğimi öğrendiğimiz gün.
Her fotoğrafın arkasına kısa notlar yazmıştı.
Birinin arkasında şöyle diyordu:
'Taylan bugün ilk kez tek başına şehir merkezine gitti. Çok korktum ama belli etmedim. Onunla gurur duyuyorum.'
Başka bir fotoğrafta:
'Bugün bana artık her işini kendisinin yapabileceğini söyledi. Haklı. Benim görevim onu durdurmak değil.'
Kutunun dibinde anneme ait küçük bir bileklik vardı.
Yanında teyzemin yazdığı tek satırlık bir not duruyordu:
'Yelda, oğlun büyüdü. Keşke onu görebilseydin.'
O an ağlamaya başladım.
Bu kez yalnızca annemle babam için değil, teyzem için de ağlıyordum.
Çünkü aynı insanın hem hayatımı mahveden korkunç bir hata yapabileceğini hem de yıllarca bana içtenlikle sevgi gösterebileceğini kabul etmek çok zordu.
Aylar sonra bir psikologla görüşmeye başladım.
Bana yaşadıklarımı hemen anlamlandırmak zorunda olmadığımı söyledi.
Teyzemi affetmekle onun yaptıklarını mazur görmenin aynı şey olmadığını zamanla kavradım.
Yirmi yedi yaşına girdiğim gün annemle babamın mezarını ziyaret ettim.
Yanımda teyzemin mektubu vardı.
Mezar taşlarının önünde uzun süre sessizce oturdum.
Sonra alçak sesle konuştum:
'Artık ne olduğunu biliyorum. Keşke bunu size daha önce söyleyebilseydim.'
Mektubu mezarda bırakmadım.
Eve götürüp belgelerin bulunduğu dosyaya koydum.
Çünkü gerçek, unutulması gereken bir şey değildi.
Birkaç gün sonra Rüveyda teyzemin mezarına da gittim.
Ona teşekkür etmedim.
Onu bağışladığımı da söylemedim.
Yalnızca yirmi bir yıl boyunca bana yaptığı iyilikleri unutmayacağımı, ama annemle babamın ölümündeki sorumluluğunu da asla inkâr etmeyeceğimi söyledim.
Aradan bir yıl geçtiğinde teyzemden kalan evi erişilebilir biçimde düzenleyip yaşamaya devam ettim.
Üniversitede başladığım bilgisayar programcılığı eğitimimi tamamladım ve uzaktan çalışabileceğim bir işe girdim.
Kendi hayatımı kuruyordum.
Artık kendimi yalnızca o kazada ailesini kaybeden çocuk olarak görmüyordum.
Ben Taylan'dım.
Annem Yelda'nın ve babam Orçun'un oğluydum.
Rüveyda'nın büyüttüğü, ama onun hatalarının gölgesinde yaşamak zorunda olmayan bir adamdım.
Bir akşam eski fotoğraf albümünü kapatırken teyzemin bana çocukken söylediği sözleri hatırladım:
'Sen kimsenin karşısında kendini küçük görmek zorunda değilsin.'
O sözleri artık başka türlü anlıyordum.
Onun karşısında da küçülmek zorunda değildim.
Sevgisini hatırlayabilir, yaptığı kötülüğü reddedebilir ve yine de kendi yoluma devam edebilirdim.
Albümü kitaplığa kaldırdım.
Ertesi sabah işe gitmek için evden çıktığımda kapıyı arkamdan kilitledim.
Hayatımın geri kalanını, bana söylenen yalanlara göre değil, artık bildiğim gerçeklerle yaşamaya karar vermiştim.