Üç aydır benden on yaş büyük bir adamla birlikteyim

‘Zorunda değilsin. Bu senin kararın. Beni o kararın gizli parçası yapamazsın.’ ‘Sen gençsin, anlamıyorsun.’ Bu söz içimdeki son tereddüdü de değiştirdi. Bir anda nasıl küçümsendiğimi gördüm. Yaşımı, beni ikna etmek için bir gerekçeye dönüştürmüştü. ‘Anladığım şey yeterli,’ dedim. ‘Bana yalan söyledin.’ Arkadaşım benimle yürüdü. Rüzgâr arkamızdan gelmedi. Akşam anneme kampüste yaşananları anlattım. Bir daha beklenmedik biçimde karşıma çıkarsa yalnız görüşmeyeceğime, mesajları saklayacağıma ve gerekirse üniversitenin güvenliğinden yardım isteyeceğime karar verdik. Birkaç gün sonra nişanlısının kim olduğunu öğrendim. Sosyal medyada herkese açık bir düğün hazırlığı paylaşımı vardı. Kadın gülümseyerek davetiyeleri gösteriyordu. Onu tanımıyordum. Bana hiçbir kötülük yapmamıştı. Uzun süre ekrana bakıp kendi yaşadığım sarsıntının onun için de ne anlama geleceğini düşündüm. Bir gece boyunca düşündükten sonra, kendi kimliğimi gizlemeyen kısa ve sakin bir mesaj hazırladım. Üç aydır Rüzgâr'la görüştüğümü, nişanlı olduğunu ancak yeni öğrendiğimi, isterse kendisine tarihleri gösteren mesajları paylaşabileceğimi yazdım. Bu haberin onu inciteceğini biliyordum; fakat gerçeği saklamak da onun hayatıyla ilgili bir karar vermesini engelleyecekti. Gönderdim. Sonra telefonu kapatıp uyumaya çalıştım. Ertesi sabah cevap geldi. ‘Benimle dalga mı geçiyorsun?’ diye yazmıştı. ‘Hayır,’ dedim. ‘Sana bunu söylemek çok zor. Ama hepsi doğru.’ Kanıtların yalnız ilgili bölümlerini, üçüncü kişilere yaymadan onunla paylaştım. Bir süre yanıt vermedi. Sonra sesli aradı. Telefonun öbür ucunda ağlıyordu. ‘Beni gerçekten tanımıyor musun?’ dedi. ‘Ona inanmak istiyorum ama tarihleri görünce…’ ‘Seni ikna etmek için kavga etmeyeceğim. Ben de onu tanıdığımı sanıyordum.’ Konuşmamız kısa sürdü. Düğünle ilgili ne yapacağına onun karar vermesi gerektiğini söyledim. Onu affetmeye de ayrılmaya da ben yönlendiremezdim. İki gün sonra Rüzgâr'dan yeni bir numarayla mesaj geldi: ‘Her şeyi mahvettin.’ İlk kez suçluluk hissetmedim. ‘Gerçeği saklamaya devam etmedim,’ diye düşündüm. Yanıt vermeden numarayı engelledim. Ortak arkadaşımız aracılığıyla düğünün ertelendiğini duydum. Sebebini başkalarıyla konuşmadım. Haftalar geçerken üniversitede zorlandığım derslere yeniden odaklandım. Bir danışmanla birkaç görüşme yaptım. Kendime neden bu kadar çabuk bağlandığımı, neden başkasının yanlış kararını benim taşımam gerektiğini sandığımı anlamaya çalıştım. Bazı sabahlar onu yine özledim. Bu özlem, geri dönmem gerektiği anlamına gelmiyordu. Bir akşam annemle yemek hazırlarken telefonum çaldı. Bilmediğim numarayı görünce içim sıkıştı; arayan üniversiteden bir arkadaşımdı. Grup projesindeki görevimi sordu. Telefonda sıradan bir konuşma yaptım, sonra mutfakta gülmeye başladım. Annem ‘Ne oldu?’ diye sordu. ‘Hayatım yeniden bana aitmiş gibi geldi,’ dedim. Olaydan sonra ilk günlerde telefonum çalınca irkiliyordum. Birkaç kez sesini duyma isteği geldi. Ardından kendime küçük bir kural koydum: Onu aramak istediğimde önce bir arkadaşımın yanına gidecek ya da düşüncelerimi deftere yazacaktım. Böylece isteğin kendiliğinden geçmesini beklemek daha kolay oldu. Hüzün bitmemişti ama her duygunun eyleme dönüşmesi gerekmiyordu. Yakın arkadaşım bir gün ‘Neden bizi daha önce aramadın?’ diye sordu. ‘Utandım,’ dedim. ‘Beni kandırmış olmalarından kendim utanıyordum.’ Arkadaşım ‘Bu utanç sana ait olmak zorunda değil,’ dedi. Uzun süre düşündüm. Yaptığım seçimlerin sorumluluğunu taşımak başka, bilmediğim bir nişanı sanki bilerek saklamışım gibi cezalandırılmak başkaydı. Üniversitedeki sınav dönemi başladığında sabahları düzenli ders çalışmaya döndüm. İlk hafta satırlara odaklanmakta zorlandım. Ardından kendime küçük hedefler koydum: önce yirmi dakika, sonra bir saat. Her tamamlanan çalışma bana kendi hayatımın yeniden ilerlediğini hissettirdi. Bir derste hocamız güven üzerine bir tartışma açınca söz aldım. Güvenin yalnızca birini çok sevmek değil, söylediği şeyleri davranışlarıyla desteklemesi olduğunu anlattım. Sınıftan çıkınca aylar sonra ilk defa kendimle gurur duydum. Rüzgâr'ın nişanlısıyla ikinci bir görüşmemiz olmadı. Bir gün kısa bir teşekkür mesajı gönderdi. Düğünü ertelediklerini ve kendi ailesiyle konuşarak karar vereceğini yazmıştı. Ona özel hayatıyla ilgili hiçbir soru sormadım. İçimde merak vardı ama o merakı gidermenin bedeli yeniden aynı karmaşanın içine girmek olabilirdi. ‘İyi olmanı dilerim,’ diye cevap verdim. Annemle bir pazar günü pazara gittik. Tezgâhlardaki meyveleri seçerken birden bana ‘Büyüdüğünü görmek güzel,’ dedi. ‘Oysa ben hâlâ çok korkuyorum,’ diye karşılık verdim. ‘Cesaret korkmamak değil,’ dedi, ‘korkarken de kendini koruyabilmek.’ Yol boyunca bu cümleyi düşündüm. Sevmekten vazgeçmemiştim; yalnızca sevgi adına kendimden vazgeçmemeyi öğreniyordum. Üç aylık ilişkiyi inkâr etmedim. O günlerde hissettiklerim gerçekti. Ama sevginin gerçek olması, karşımdaki kişinin dürüst olduğu anlamına gelmiyordu. Rüzgâr'ın evlenip evlenmediğini bir daha araştırmadım. Ben üniversiteme, arkadaşlarıma ve kendime döndüm. İlk büyük aşkımın sonunda öğrendiğim şey, onu nasıl tutacağım değil, gerektiğinde nasıl bırakacağımdı.
Copyright © 2015. All Rights Reserved.