ÜÇ YETİM YEĞENİMİ TAM 22 YIL BOYUNCA BÜYÜTTÜM

Annem altı yıl önce vefat etmişti. Yaşasaydı mutlaka yanımda olurdu. Çantamdaki işlemeli mendili çıkarıp avucumda sıktım. Annemden kalan birkaç hatıradan biriydi. İlk Birce'nin adı okundu. Ardından İpek ve Selis sahneye çıktı. Üçü diplomalarını kaldırırken ayağa kalkıp alkışladım. Gözlerim dolmuştu. Yıllar önce üç beşiğin arasında ne yapacağını bilemeyen o genç adamın, bugün üç üniversite mezunu yetiştirdiğine inanmakta zorlanıyordum. Törenin bittiğini düşünürken sunucu yeniden mikrofonu aldı. 'Değerli misafirlerimiz, şimdi özel bir teşekkür bölümümüz var.' Salonda sessizlik oluştu. 'Üç mezunumuz, bugün burada bulunmalarını sağlayan kişiyi sahneye davet etmek istiyor.' Kalbim hızlanmaya başladı. İpek mikrofonu eline aldı. 'Sezgin dayımız, lütfen yanımıza gelir misin?' Yüzlerce insan bana döndü. Başımı salladım. 'Kızlar, ne yapıyorsunuz siz?' Ama üçü de ellerini uzatmış bekliyordu. Titreyen bacaklarımla sahneye çıktım. Birce sağ elimi, İpek sol elimi tuttu. Selis kucağıma kocaman bir çiçek buketi verdi. Sonra arkamızdaki ekran aydınlandı. İlk fotoğrafta yirmi yedi yaşındaydım. Kucağımda üç bebek vardı. Saçlarım dağınık, gözlerim uykusuzluktan şişmişti. Ama gülümsüyordum. Ardından başka fotoğraflar geldi. İlk doğum günleri. Park gezilerimiz. Okulun ilk günü. Eski arabamızın önünde çekilmiş aile fotoğrafımız. Her karede kızlar biraz daha büyüyor, ben biraz daha yaşlanıyordum. Selis mikrofonu aldı. 'Dayımız bize hiçbir zaman fedakârlıklarını anlatmadı. Ama büyüdükçe bazı şeyleri öğrendik.' Ekranda eski, mavi kapaklı bir defter belirdi. Nefesim kesildi. O defteri tanıyordum. Yıllarca bütün masraflarımızı kaydettiğim hesap defteriydi. İpek konuşmaya başladı. 'Birce'nin gözlüğü, Selis'in çizim malzemeleri, benim okul gezim... Hepsi burada yazıyor.' Sayfalar ekranda değişiyordu. 'Bir de dayımızın yıllarca ertelediği ihtiyaçları var,' dedi İpek. Birce devam etti. 'Kendine yeni bir mont almak yerine bize bot almış. Tatil parasını okul masraflarımıza ayırmış.' Dayanamadım. 'Bunları anlatmanıza gerek yok kızım.' Birce elimi sıktı. 'Var dayı. Çünkü senin hayatının da bizimki kadar değerli olduğunu bilmeni istiyoruz.' Sonra ekranda eski çizimlerim belirdi. Gençliğimde mimar olmayı hayal ederdim. Fakat ailemin ekonomik sıkıntıları yüzünden başka bir işte çalışmaya başlamıştım. Kızlar hayatıma girdikten sonra bu hayalimi tamamen rafa kaldırmıştım. Selis bana döndü. 'On altı yaşındayken çizim defterlerini buldum. Neden mimar olmadığını sorduğumda hayatın öyle geliştiğini söyledin.' Gözlerimi kaçırdım. 'Doğruydu.' 'Ama bir gün yeniden okumak istediğini de söyledin.' O konuşmayı hatırlıyordum. Mutfağımızda çay içerken ağzımdan çıkmıştı. Birce elindeki zarfı uzattı. 'İşte bu yüzden sana bir hediyemiz var.' Zarfı açtım. İçinde üniversitenin yetişkinlere yönelik mimari çizim ve tasarım programından bir kabul belgesi bulunuyordu. Yanında ilk dönem ücretinin ödendiğini gösteren makbuz vardı. Şaşkınlıkla kızlara baktım. 'Bu nasıl mümkün olabilir?' Selis gülümsedi. 'Eski çizimlerini izninle inceleyen bir eğitmene gösterdik. Çalışmalarını beğendi. Ön başvurunu hazırladık. Son kayıt kararını sen vereceksin.' İpek ekledi. 'Üçümüz birikimlerimizden para ayırdık. Bize yaptıklarının karşılığını ödeyemeyiz ama kendi hayaline dönmene yardımcı olabiliriz.' Henüz konuşamadan Birce küçük bir defter çıkardı. 'Bir de bunu görmeni istiyoruz.' İlk sayfada çocukça harflerle yazılmış bir cümle vardı. 'Sezgin dayım bizi çok seviyor.' Altında yıllar öncesine ait bir tarih bulunuyordu. Sayfaları çevirdim. İpek on üç yaşındayken şöyle yazmıştı: 'Dayım bugün faturalar yüzünden ağladı. Büyüyünce ona yardım edeceğim.' Selis'in çizdiği resimde dört kişilik ailemiz vardı. Altında şu söz yazıyordu: 'Bizim ailemiz eksik değil.' Birce'nin son notu ise mezuniyetten bir hafta önce yazılmıştı. 'Bizi büyütürken kendi hayallerini erteleyen adamın artık kendi geleceğine yürüme zamanı geldi.' O satırları okurken dizlerimin bağı çözüldü. Yavaşça yere çöktüm. Kızlar hemen yanıma diz çöktü. Üçüne birden sarıldım. 'Ben bunları karşılık bekleyerek yapmadım,' dedim. İpek ağlayarak cevap verdi. 'Biliyoruz dayı. Biz de sana borcumuzu ödemeye çalışmıyoruz.' Selis yanağımı öptü. 'Sadece artık kendin için de yaşamanı istiyoruz.' Salondaki alkışlar yükselirken yüzümü ellerimle kapattım. Yirmi iki yılın bütün yorgunluğu, korkusu ve mutluluğu aynı anda üzerime çökmüştü. Bir süre sonra ayağa kalktım. Mikrofonu elime verdiler. 'Yıllar önce anneme üç bebeğe nasıl bakacağımı sormuştum,' dedim. 'O da bana sadece onları seveceğimizi söylemişti.' Kızlarıma baktım. 'Bugün anlıyorum ki o sevgi yalnızca onları büyütmedi. Beni de büyüttü.' Mezuniyetin ardından eve döndüğümüzde kabul belgesini mutfak masasına koydum. Günlerce düşündüm. Sonunda üniversiteye gidip kaydımı tamamladım. İlk dersimde sınıftaki en yaşlı öğrencilerden biriydim. Bilgisayarlı çizim programlarını öğrenmekte zorlandım. Ama kızlar sabırla yardım etti. Bir yıl sonra programı başarıyla bitirdim. Bitirme sergimde küçük bir aile evi tasarlamıştım. Üç çocuk odası, geniş bir mutfak ve bahçeye bakan aydınlık bir çalışma odası vardı. Projenin adı 'Üç Beşik'ti. Kızlar çizimin karşısında uzun süre sessiz kaldı. Birce çalışma odasını gösterdi. 'Burası kimin?' Gülümsedim. 'Benim.' Selis gözyaşlarını silerek bana sarıldı. 'İşte şimdi tamamlandı.' O akşam eve döndüğümüzde mezuniyet fotoğrafımızı eski aile fotoğrafımızın yanına yerleştirdim. İlkinde üç küçük kız ve onları kollarına sığdırmaya çalışan genç bir adam vardı. İkincisinde ise üç yetişkin kadın, dayılarına sımsıkı sarılıyordu. Yıllar önce bütün hayatımı kaybettiğimi sanmıştım. Oysa o gece üç beşiğin yanında, hayatımın en değerli ailesini bulmuştum. Ertesi sabah çizim masama oturdum. Önümde boş bir sayfa vardı. Ve bu kez, kendi geleceğimi çizmeye başlamaktan korkmuyordum.
Copyright © 2015. All Rights Reserved.