Annem nişan yemeğime en sade elbisesiyle geldi
‘Şunları oku.’ Telefon ekranında Süheyla Hanım'ın adı vardı. Annemin onunla ne zaman yazıştığını bilmiyordum. İlk mesaj üç gün önce gönderilmişti. Süheyla, anneme yemekten önce 'küçük bir hatırlatma' yapmak istediğini yazmıştı. Buluşmanın özel bir mekânda olacağını, herkesin 'aileye yakışır bir görünüm' sergilemesinin önemli olduğunu belirtiyordu. İkinci mesajı okurken yüzüm yandı. 'Yanlış anlamayın, size yardımcı olmak için söylüyorum. Kızınız artık farklı bir çevreye giriyor. Onu mahcup edecek bir tercih yapmayacağınızdan eminim.' 'Bunu sana mı yazdı?' diye fısıldadım. Annem başını salladı. 'Ben de hangi tercihlerimin uygun olmadığını sordum.' Ekranı kaydırdım. Süheyla'nın cevabı kısaydı: 'Sade ama kaliteli bir kıyafet seçerseniz en iyisi. Eski alışkanlıklarınızı bu akşamlık geride bırakabilirsiniz.' Telefonu anneme uzattım. 'Bana niye göstermedin?' 'Çünkü senin benim adıma kavga etmeni istemedim. Önce kendim görmek istedim. Bu yazdıklarının arkasında gerçekten nasıl bir insan var, anlamam gerekiyordu.' 'Peki elbise?' Annem solmuş çiçeklere baktı. 'Bunu senin ortaokul mezuniyetinde giymiştim. Sonra ilk iş görüşmene giderken sana eşlik ettiğim gün de üzerimdeydi. O zaman hiç utanmamıştın.'