Ablamın kırkı çıkmadan annem nişan yüzüğümü sandığa kilitledi
Bölüm 2 Elif’in saçından çözdüğü lastik merdivenlere düştü. Küçük kız eğilip almadı. Gözlerini Cengiz’in masaya bıraktığı yüzükten ayırmıyordu. “Babam,” dedi, “annemin yüzüğünü neden sana veriyor teyze?” Kimse cevap vermedi. Annem sandığın önünde duruyordu. Cengiz ise ablamın alyansını parmağının ucuyla bana doğru itti. “Çocuklar seni seviyor Derya. Biz de birbirimize yabancı değiliz. Ne kadar uzatacağız?” Yüzüğe baktım. Ablamın on iki yıl parmağında taşıdığı, hastalığının son aylarında zayıfladığı için bol gelen yüzüktü. İçinde evlendikleri tarih yazıyordu. “Ben seninle evlenmeyeceğim.” Annemin yüzü gerildi. “Sen kime karşı geliyorsun? Ölen ablanın vasiyetine mi?” “Ablamın ne söylediğini Fadime Teyze’den öğrendim.” Cengiz’in gülümsemesi kayboldu. Annem bir adım yaklaştı. “O kadın ne biliyormuş? Ölüm döşeğindeki insanın sözünü mü dinleyeceksin?” “Evet anne. Son nefesinde söylediğini dinleyeceğim. Çünkü senin anlattığından başka bir şey söylemiş.” Annem elini kaldırdı. Tokadı bekledim ama vurmadı. Eli havada kaldı. “Bu evde benim sözüm geçer.” O sırada Elif merdivenlerden indi. “Annem de öyle demişti anneanne.” Annem çocuğa döndü. “Odana çık!” Elif irkildi. Ama gitmedi. “Annem, ‘Derya teyzeni bu eve getirmeyin,’ demişti. Sen ona ‘Sus Nurcan, çocuklarını düşün,’ dedin.” Cengiz ayağa kalktı. “Yeter artık. Çocuğun aklı karışmış.” Elif arkamdaki duvara yaslandı. Küçücük elleri titriyordu. “Babam anneme de hep öyle diyordu.” O anda Cengiz’in yüzüne baktım. İlk kez bana ablamın kocası gibi değil, ablamın on iki yıl boyunca korktuğu bir adam gibi göründü. Elif’i arkamda tutup anneme döndüm. “Nişan yüzüğümün anahtarını ver.” “Vermiyorum.” “O zaman sandığı açmadan giderim.” “Çocukları bırakıp nereye gideceksin?” “Çocukları bırakacağımı kim söyledi?” Cengiz masaya vurdu. Mert yan odada uyanıp ağlamaya başladı. “Benim çocuklarımı benden alamazsın!” “Kimse senden çocuklarını almıyor. Ama onları bahane edip beni kendine eş de yapamazsın.” Mert’in ağlaması şiddetlendi. Elif hemen kardeşinin yanına koştu. Ona nasıl sarıldığını gördüm. Yedi yaşında bir çocuk, dört yaşındaki kardeşini susturmak için annesinin sesini taklit ediyordu. “Tamam kuzum, tamam. Ben buradayım.” O gece hiçbir yere gidemedim. Çünkü Elif uyumadan önce elimi tuttu. “Teyze, sen de gidince babam beni annemin odasına kilitleyecek mi?” Boğazım düğümlendi. “Daha önce kilitledi mi?” Başını salladı. “Annem hastanedeyken. Anneanneme söylemiştim. ‘Baban seni terbiye ediyor,’ dedi.” O gece Elif’in yanında yattım. Mert de aramıza sokuldu. İkisi uyuyunca saatlerce tavana baktım. Sabah ezanı okunmadan Elif beni dürttü. “Teyze, annemin sana bıraktığı şeyi göstereyim mi?” Yatağımdan doğruldum. “Ne bıraktı?” “Babamın bulamadığı şeyi.” Beni ablamın eski odasına götürdü. Dolabın alt çekmecesini açtı. İçinden küçük bir bez çanta çıkardı. Çantada ablamın hastanede kullandığı başörtüsü, bir tarak ve sararmış bir defter vardı. Defterin arasına katlanmış bir kâğıt koymuştu. Elif kâğıdı bana uzattı. “Annem bunu sana verecektim dedi. Ama anneannem yanımıza gelince yastığının altına sakladı. Eve getirdiğimizde de ben aldım.” Kâğıdı açtım. Ablamın el yazısıydı. Derya, Bunu okuyorsan sana söyleyemediklerim için beni affet. On iki yıl önce Cengiz seni istemeye geldi. Annem seni halana gönderdi. Bana, seni istemekten vazgeçtiğini, benimle evlenmek istediğini söylediler. Düğünden üç hafta sonra gerçeği öğrendim. Cengiz sarhoşken bana, “Seninle evlenmeseydim annen Derya’yı bana vermeyecekti,” dedi. O gün seni Trabzon’a göndermek için annemle kavga ettim. Beni kıskandığını düşündün. Varsın öyle düşün dedim. Yeter ki o evden kurtul. Ama Cengiz seni hiç unutmadı. Her gelişinde ne giydiğine baktı. Her telefonunda kiminle konuştuğunu sordu. Volkan’la nişanlandığında üç gün benimle konuşmadı. Ben hastalandığımda anneme, “Çocuklara Derya bakar,” dediğini duydum. Annem de “Bu defa itiraz edecek hali yok,” diye cevap verdi. Derya, çocuklarımı sevdiğini biliyorum. Ama benim yerime geçme. Sen benim kardeşimsin, çocuklarımın annesi değilsin. Onları koruyabilirsen koru. Kendini de koru. Volkan seni seviyorsa onunla evlen. Benim yaşayamadığım hayatı sen yaşa. Bir de Elif’e söyle, saçlarını yanlış ördüğünde ağlamasın. Ben de ilk öğrendiğimde her sabah söküp yeniden örüyordum. Son satırda mürekkep dağılmıştı. Kâğıdı yüzüme bastırdım. Ağlamamak için dudaklarımı ısırdım ama başaramadım. Elif yanımda bekliyordu. “Annem sana kızmış mı teyze?” Dizlerimin üzerine çöktüm. “Hayır kuzum. Annen beni çok seviyormuş.” “Beni de seviyordu.” “Seni de. Mert’i de.” Elif ellerini boynuma doladı. “O zaman neden anneannem annemin isteğini başka söyledi?” Cevap veremedim. Çünkü o sorunun cevabını öğrenmek için artık anneme bakmam gerekiyordu. Defteri çantama koydum. Mektubun fotoğrafını çektim, Volkan’a ve Trabzon’daki kendi e-posta adresime gönderdim. Sonra mutfağa indim. Annem sobanın üstünde çay demliyordu. “Anne, ablamın yazdıklarını okudum.” Çaydanlığın kapağını bıraktı. Demir ses mutfakta yankılandı. “Ne yazmış?” “Her şeyi.” Annem sandalyeye oturdu. Yüzündeki ifade ilk kez değişti. Kızgınlığın yerini korku aldı. “Nurcan hastaydı. İlaçlardan ne dediğini bilmiyordu.” “On iki yıl önce de mi hastaydı?” Annem sustu. “Cengiz’in beni istediğini biliyor muydun?” “Biliyordum.” “Neden bana söylemedin?” “On yedi yaşındaydın. Okuyacaktın. Ablan yirmi iki olmuştu, talibi yoktu. İyi bir aileydi.” “İyi bir aile miydi, anne? Yoksa sen ablamı vermek için beni pazarlık konusu mu yaptın?” Annem gözlerini kaçırdı. “O zamanlar böyle şeyler olurdu.” “Peki şimdi? Şimdi de mi olur?” Bana baktı. “Nurcan öldü. İki çocuk ortada kaldı. Cengiz dışarıdan bir kadın getirirse o çocuklara kim bakacak? Sen bakacaksın işte. Hem evin belli, ailen belli.” “Benim hayatım belli değil mi anne?” “O çocuklar senin kanından.” “Ben de senin kanındanım!” Sesim o kadar yükseldi ki kapının önünde duran Elif irkildi. Annem başını eğdi. Bir an yumuşayacağını sandım. Sonra yavaşça konuştu. “Cengiz’e söz verdim kızım. Baban öldüğünde bize o baktı. Çaylığın borcunu o kapattı. O adamı şimdi nasıl geri çevireyim?” İçimde bir şey koptu. “Ne borcu?” Annem cevap vermedi. “Anne, ne borcu?” “Babanın hastane masrafları vardı. Çaylığın bir kısmı ipotekliydi. Cengiz para verdi. Yıllardır da bir şey istemedi.” “Şimdi mi istiyor?” Annem ağlamaya başladı. “Beni köyün içinde rezil etme Derya.” O anda anladım. Annem benim mutsuz olmamdan değil, insanların ne söyleyeceğinden korkuyordu. Üstelik bu kez ablam da yoktu. Beni o evden uzaklaştıracak kimse kalmamıştı. “Borcu kâğıda dök anne,” dedim. “Ne kadar verdiyse öğreniriz. Ama ben borç karşılığı evlenmeyeceğim.” Annem gözyaşlarını sildi. “Sen gidince çocuklar ne olacak?” “Onları korumak için elimden geleni yapacağım. Ama Cengiz’in karısı olarak değil.” O öğleden sonra Rize’ye gidip bir avukatla görüştüm. Ablamın mektubunu gösterdim, Elif’in anlattıklarını aktardım. Çocukların güvenliği için hangi kuruma başvurmam gerektiğini sordum. Avukat beni dikkatle dinledi. “Önce çocukların güvende olduğundan emin olalım,” dedi. “Bir evlilik dayatmasıyla çocukların velayeti aynı mesele değil. Elif’in anlattıkları da uzmanlar tarafından değerlendirilmeli.” O gün ilgili sosyal hizmet birimine başvurdum. Elif’in korkularını, odasına kilitlendiğini söylediğini anlattım. Çocukların korunması için değerlendirme istedim. Akşam eve döndüğümde kapıda Cengiz vardı. Elinde telefonunu tutuyordu. “Avukata gitmişsin.” Köy küçük. Haber yine benden önce gelmişti. “Gittim.” “Beni çocuklarımdan ayırmaya mı çalışıyorsun?” “Çocukların güvende olmasını istiyorum.” Cengiz güldü. “Çocuklarım sana ne söylemiş olabilir? Elif yedi yaşında. Aklına geleni konuşur.” “Sen neden bu kadar korkuyorsun Cengiz?” Gülümsemesi söndü. “Ben senden korkmuyorum Deryacık.” Bana doğru bir adım attı.