Babam otuz yıl sonra Almanya’dan temelli döndü

Bölüm 2 Telefonun ekranına baktım. Babam arıyordu. Annem gözlerini telefondan ayırmadı. “Aç,” dedi. “Bu kez benim yanımda aç.” Parmağım titreyerek yeşil tuşa bastım. “Sevgül kızım,” dedi babam. Sesi telaşlıydı. “Kutuyu buldun mu?” “Buldum baba.” “İçindeki mektupları aldın mı?” Yerde duran otuz bir deftere baktım. “Mektupları değil. Başka şeyler buldum.” Karşı tarafta bir sessizlik oldu. Ardından babamın nefesi değişti. “Ne buldun?” “Annemin hesap defterlerini.” Babam hiçbir şey söylemedi. “Otuz yıl boyunca sana para göndermiş,” dedim. “Hem de her ay. Son dönüş biletini bile annem almış.” Babamın sesi birden sertleşti. “Sen annenin özel eşyalarını niye karıştırıyorsun? Ben sana mavi kutuyu getir dedim!” Hayatım boyunca babamı böyle konuşurken duymamıştım. Almanya’dan her aradığında sesi yumuşacık olurdu. Bana hep “güzel kızım” derdi. Bir şeye ihtiyacım olup olmadığını sorardı. Ben de ihtiyacım olsa bile söylemezdim. Çünkü babamın oralarda bizim için ne kadar zor şartlarda çalıştığına inanırdım. “Baba,” dedim. “Sen bize gerçekten hiç para göndermedin mi?” Telefonun öbür ucunda bir sandalye sürüklendi. Sonra babamın sesi geldi. “Annen yanında mı?” “Evet.” “Telefonu ona verme.” Annem elini uzattı. Telefonu aldı, hoparlörü açtı. “Hamdi,” dedi sakince. “Otuz yıl sustum. Çocuklarımı bana düşman edecek kadar ileri gittin. Şimdi konuş.” Babam bağırdı. “Sen ne istiyorsun benden kadın? Geldim işte! Otuz yıl sonra evime döndüm!” Annemin yüzünde tek bir kas oynamadı. “O evin kapısına otuz yıl sonra değil, otuz yıl boyunca yalan söyleyerek geldin.” “Çocukların yanında beni rezil etme!” “Sen zaten kendini rezil ettin Hamdi. Ben sadece defterleri sakladım.” Babam telefonu kapattı. Mutfakta uzun süre hiçbirimiz konuşmadık. Sonunda yerdeki defterlerden birini kaldırdım. “Anne,” dedim. “Bana her şeyi anlat.” Annem sepetini kapının yanına çekti. Ellerini yıkadı. Çay yapraklarından kararmış parmaklarının arasına sabun sürerken bile sırtını bana dönük tuttu. Sonra tek tabağın bulunduğu masaya oturdu. “Baban Almanya’ya çalışmaya gittiğinde sen on bir, Kadir on dört yaşındaydı,” dedi. “İlk altı ay para gönderdi. Az değildi. Ben de sevindim. Borçlarımızı kapatacağız sandım.” Başını kaldırdı. “Yedinci ay bir telefon geldi. Köln’den.” “Kim aradı?” “Baban.” Annem gözlerini pencereye çevirdi. “İşten çıkarıldığını söyledi. Bir arkadaşına kefil olmuş, borç onun üstüne kalmış. Almanya’da tutunabilmesi için para gerekiyormuş. Yoksa sınır dışı edileceğini söyledi.” “Sen de para gönderdin.” “Önce bileziklerimi sattım. Sonra düğün takılarımı. Sonra babamdan kalan küçük tarlayı. Bunlar bitince temizliğe başladım.” Annem masadaki çatlamış bardağı çevirdi. “Bir yıl sonra dönmesini istedim. Çocuklar büyüyor, babalarını özlüyorlar, dedim. Bana, ‘Dönersem hapse girerim Nazmiye,’ dedi. Ağladı. Ben de korktum.” “Peki sonra?” “Sonra her şey yoluna girecek dedi. Bir ay daha, üç ay daha, bir kış daha…” Annem sustu. “On yıl böyle geçti.” Boğazım düğümlendi. “Bize niye söylemedin?” “Çünkü sen her gece babanın fotoğrafını yastığının altına koyarak uyurdun. Kadir de okuldan gelen çocuklara babasının Almanya’da büyük bir fabrikada çalıştığını anlatırdı. Babanızın sizi terk ettiğine inanmanızı istemedim.” “Yani terk etti mi bizi?” Annem cevap vermedi. Yavaşça kalktı, ceviz dolabın alt çekmecesinden sararmış bir zarf çıkardı. Üzerinde Almanca bir adres vardı. “On ikinci yılda bunu öğrendim,” dedi. Zarfın içinde bir fotoğraf vardı. Babam, genç bir kadın ve küçük bir erkek çocuk. Üçü de bir parkta oturuyordu. Çocuk babamın dizindeydi. Babam gülümsüyordu. Fotoğrafın arkasında Almanca birkaç kelime ve bir tarih vardı. 2008. “Bu kim?” diye fısıldadım. “Babanın Almanya’daki oğlu.” Fotoğraf elimden düştü. Annem eğilip almadı. “Adı Lukas. O zaman sekiz yaşındaymış.” “Babamın başka ailesi mi vardı?” “Vardı,” dedi annem. “Belki hâlâ vardır, bilmiyorum.” Sanki biri karnıma yumruk atmıştı. “Sen bunu on sekiz yıldır biliyor musun?” “Evet.” “Ve bize tek kelime etmedin!” Annem ilk kez sesini yükseltti. “Ettim Sevgül! Bin kere ettim!” İrkilip sustum. Annem gözleri dolarak devam etti. “Babanı aradım. Çocuklarınla konuş dedim. Gel, yüzlerine bak, doğruyu söyle dedim. Her seferinde, ‘Biraz daha bekle, işleri düzelteyim,’ dedi. Sonra hastalandığını söyledi. Ameliyat parasına ihtiyacı varmış. Göndermesem ölecekmiş.” “Yine gönderdin mi?” “Gönderdim.” “Niye anne?” Annem ellerine baktı. “Çünkü o zaman hâlâ bir gün döneceğine inanacak kadar aptaldım.” Son kelimeyi söylerken sesi kırıldı. “Sonra anladım. Ama iş işten geçmişti.” Yerde duran defterlerin üzerine çöktüm. Her sayfada annemin hayatından çalınmış bir ay vardı. Biz okurken o temizliğe gitmişti. Biz uyurken o komşuların çamaşırlarını yıkamıştı. Ben kırmızı bisikletime binerken annem ayakkabısının delik tabanına karton koymuştu. Ve bütün bunları babamın gönderdiği parayla yaptığını söylemişti. “Peki neden para göndermeye devam ettin?” dedim. Annem uzun süre sustu. Sonra kapıya bakarak konuştu. “Çünkü baban bir gün parayı kesersem sizi arayıp benden ayrılacağını, Almanya’da başka bir hayat kurduğunu söyleyeceğini söyledi. Ama benim gönderdiğim parayla ayakta kaldığı müddetçe sizin babanız olarak kalacağına söz verdi.” Bunu duyunca midem bulandı. “Bizi sana karşı kullanmış…” Annem başını salladı. “Ben de ona izin verdim. En büyük hatam buydu.” O anda başka bir şey hatırladım. Annemin her cuma erzakını götürürdüm. Bir tüp, birkaç ekmek, tansiyon ilaçları. Geçen cuma götürmemiştim. Babamı eve almadığı için cezalandırmak istemiştim. Annemin gözlerine bakamadım. “Anne, ilaçlarını aldın mı?” “Birkaç tane kaldı.” “Tüp?” “Dün bitti.” “Peki nasıl yemek yaptın?” “Komşunun ocağında.” Masanın kenarına tutundum. “Ben seni aç bırakmaya çalıştım,” dedim. Annem başını kaldırdı. “Biliyorum.” “Niye beni aramadın?” “Çünkü ilk kez bir şeyi kendi gözlerinle görmeni bekledim.” O gün ağlamaya başladığımda annem bana sarılmadı. Bunu hak etmediğimi düşündüm. Ama annem başka bir şey söyledi. “Ağlamakla bitmez Sevgül. Abine de anlatacaksın.” Telefonumu çıkardım. Kadir’i aradım. “Abi,” dedim. “Hemen gelmen gerekiyor.” “Neden? Babama bir şey mi oldu?” “Hayır,” dedim. “Ama anneme otuz yıldır olanları öğreneceksin.” Kadir akşam üzeri geldi. Yanında babam da vardı. İkisini kapıda görünce annem sandalyesinden kalkmadı. Babam içeri adım attı. Üzerinde Almanya’dan getirdiği gri ceket vardı. Kolunun altında yine aynı çikolata kutusunu tutuyordu. “Bak Nazmiye,” dedi. “Ben kavga etmeye gelmedim. Kadir her şeyi konuşup halledeceğimizi söyledi.” Annem gözlerini çikolata kutusuna dikti. “Onu da getirip durma Hamdi. Otuz yılda ilk kez aldığın şeyi kime vereceğini şaşırdın.” Kadir öfkeyle masaya vurdu. “Anne! Yeter artık! Babam kaç yaşına gelmiş. Ölmeden önce evine dönmek istemiş. Ne istiyorsun adamdan?” Ben masanın üzerindeki defterleri gösterdim. “Önce bunlara bak abi.” Kadir birini açtı. Sonra diğerini. Babamın yüzü soldu. “Onlar eski hesaplar,” dedi. “Sen annenin yazdığı her şeye inanacak mısın?” Kadir bana döndü. “Bunlar ne?” “Annemin otuz yıl boyunca tuttuğu gelir gider defterleri. Babam bize para göndermemiş. Annem ona göndermiş.” Kadir güldü. O gülüşü hayatım boyunca unutmayacağım. “Saçmalama Sevgül. Babam Ford’da çalıştı. Almanya’da emekli oldu.” Babam hemen başını salladı. “Tabii çalıştım! Otuz yıl gece vardiyası!” “Öyleyse emeklilik belgeni göster baba,” dedim. Babam bana döndü. “Ne belgesi?” “Emeklilik belgen. İş yerinden ayrıldığını gösteren evraklar. Maaşın hangi bankaya yatıyor?” Babamın kaşları çatıldı. “Sen beni sorguya mı çekiyorsun kızım?” Kadir araya girdi. “Sevgül, uzatma.” Ama ben uzatmaya kararlıydım. “Babacığım,” dedim. “Otuz yıl çalıştığın fabrikanın hangi bölümündeydin?” “Montaj.” “Hangi montaj?” “Araba montajı işte!” “Peki ellerin neden bu kadar yumuşak?” Babam bir an ellerine baktı. Sonra yumruk yaptı. “Bu ne biçim soru?” Annem araya girdi. “Çünkü Hamdi son yirmi beş yıldır fabrikada çalışmadı.” Odaya bir sessizlik çöktü. Babam anneme baktı. “Nazmiye, sus.” Annem devam etti. “İlk yıllarda çalıştı. Sonra işini kaybetti. Borçlandı. Kumar oynadı. Başka bir kadınla yaşadı. Onunla bir çocuğu oldu. Kadın çalıştı, Hamdi onun evinde oturdu. O kadın da onu kapı dışarı edince bana döndü.” Babam masaya yumruğunu vurdu. “YALAN!” Annem hiç kıpırdamadı. “Öyleyse Lukas’ı ara.” Kadir’in yüzü bembeyaz oldu. “Kim Lukas?” Fotoğrafı önüne koydum. Kadir fotoğrafa baktı. Sonra babama. “Bu çocuk kim?” Babam ağzını açtı ama cevap veremedi. “Baba,” dedi Kadir, bu kez daha yavaş. “Bu çocuk kim?” “Eskiden tanıdığım bir kadının oğlu.” “Senin oğlun mu?” Babam sustu. Kadir ayağa kalktı. “Cevap ver!” Babamın ağzından sonunda tek bir cümle çıktı.
Copyright © 2015. All Rights Reserved.