Doğum yapmamın üzerinden henüz altı gün geçmişti
“Nisan Karaca Hanım ve kızı dinleniyorlar, efendim.” Vedat'ın bu cümleyi söylediğini ertesi sabah öğrendim. Babam kahvaltı masasında Baran'ın gece üç kez daha aradığını söylediğinde İpek'i besliyordum. Babam telefonları cevaplamamış, yalnızca acil bir durum olursa bana haber verilmesini istemişti. 'Sen ne yapmak istiyorsun?' diye sordu. 'Önce uyumak,' dedim. 'Sonra kızımın babasıyla konuşmak.' Başını salladı. Bana avukat numarası uzatmadı, evliliğimi bitirmem için baskı kurmadı. Sadece çayımı tazeledi. Yıllardır ilk kez birinin benden hemen karar vermemi beklemediğini hissettim. Baran'la tanıştığımda babamın maddi durumundan pek söz etmemiştim. Öğretmen olarak çalışıyor, kendi maaşımla geçiniyordum. Babamın büyük bir şirketi vardı ama bunu gösteriş için anlatmazdım. Baran babamı birkaç kez sade kıyafetleriyle görmüş, sessiz bir emekli sanmıştı. Ben de yanlış anlamasını düzeltmek için bir neden görmemiştim. Sonradan bunun ikimizin arasında büyüyen başka sessizliklerden yalnızca biri olduğunu anlayacaktım. Öğleye doğru telefonuma bir mesaj geldi: 'Annem meseleyi yanlış ifade etmiş. Eve dön, konuşalım.'