Kocam on iki yıldır bayramlarda annesine yalnız gidiyor
Bölüm 2 “Yüzüğü de dün kendisi seçti.” Nazmiye Hanım’ın bu sözünü duyunca elimdeki kazağı dizlerime bıraktım. Bir an odadaki bütün sesler kesildi. Duvar saatinin tik taklarını, sokaktan geçen arabaları, mutfakta kaynayan çaydanlığı duyuyordum ama hiçbirini anlayamıyordum. “Nasıl yani?” dedim. “Siz oğlunuzun evli olduğunu biliyorsunuz. İki çocuğu olduğunu biliyorsunuz. Buna rağmen başka bir kızla nişanlanmasına mı izin veriyorsunuz?” Nazmiye Hanım şişlerini yün sepetine koydu. “İzin vermiyorum kızım. On iki yıldır sakladığı kapıyı kendi eliyle açmasını bekliyorum.” “Peki o kız? Onun suçu ne?” “Onunla da konuşacağım. Ama önce sana göstermem gereken bir şey var.” Ayağa kalktı. Salonun köşesindeki eski ceviz dolaba yürüdü. Alt çekmeceyi açtı, içinden mavi bir dosya çıkardı. Dosyanın üstünde benim adım yazıyordu. Derya Yılmaz. Boğazım kurudu. “Bu ne?” “Senin on iki yılın.” Dosyayı önüme bıraktı. İçinden fotoğraflar, mektuplar, küçük çocuk resimleri çıktı. Ada’nın birinci sınıfta yaptığı güneş resmi. Kuzey’in anaokulundaki ilk fotoğrafı. Benim doğum günümde çocuklarla çekildiğim bir kare. Hepsini tanıyordum. Ama bunlar bizim evimizden çıkmamıştı. “Bunları nereden buldunuz?” “Serdar getiriyordu.” Başımı kaldırdım. “Serdar mı?” “Her bayram bir iki fotoğraf getirirdi. Sana söyleme derdi. Çocuklar beni tanırsa üzülürlermiş. Ben de inanmadım ama sustum.” Dosyanın arasından sararmış bir zarf çıkardı. “Bunu da ilk bayramda getirdi.” Zarfın içinde benim düğün fotoğrafım vardı. Serdar’la nikâh masasında oturuyorduk. Ben beyaz bir elbise giymiştim; Serdar elimin üstüne elini koymuştu. Fotoğrafın arkasında Serdar’ın el yazısı vardı: Anne, Derya ile evlendik. Çok mutluyum. Gözlerim doldu. “Demek daha ilk günden biliyordunuz.” “Biliyordum.” “Öyleyse neden beni hiç aramadınız?” Nazmiye Hanım gözlüğünü çıkardı. “Aradım kızım.” Masaya üç küçük kâğıt bıraktı. Postaneden alınmış eski gönderi makbuzlarıydı. “Düğününüzden sonra sana altın bir bilezik gönderdim. Bir de mektup. Geri geldi. Adreste tanınmıyor yazmışlar. Sonra iki defa daha gönderdim. İkisi de geri döndü.” “Biz on iki yıldır aynı adreste oturuyoruz.” “Biliyorum. Geçen sene öğrendim.” “Kimden?” “Komşunuzdan. Isparta’ya geldim. Sizin sokağı buldum. Ama kapınıza gidemedim.” “Neden?” “Oğlum beni arayıp senin beni görmek istemediğini söyledi. Bir daha gelirsem çocukları da alıp taşınacağınızı söyledi.” Elimdeki fotoğraf titriyordu. Serdar bana annesinin beni istemediğini söylemişti. Annesine de benim onu istemediğimi. On iki yıl boyunca iki kadını birbirine düşman etmiş, sonra her bayram tertemiz takımını giyip annesinin sofrasına oturmuştu. “Peki neden?” diye fısıldadım. “Bunu neden yaptı?” Nazmiye Hanım cevap vermeden önce uzun süre bana baktı. “Çünkü oğlum iki ayrı hayat yaşamak istedi, Derya. Birini seninle, diğerini benim evimde.” O anda telefonum çaldı. Serdar’dı. Açmadım. Bir daha aradı. Sonra mesaj geldi. Annemin evine gitmediğini söyle. Sakın gitmiş olma. Telefonu Nazmiye Hanım’a uzattım. Ekrana baktı. Yüzünde küçücük, acı bir gülümseme belirdi. “Artık korkacak olan sen değilsin kızım.” Tam o sırada kapı zili çaldı. İkimiz de irkildik. Nazmiye Hanım kapıya yürüdü. Açtığında koridordan genç bir kızın sesi duyuldu. “Nazmiye teyze, rahatsız etmiyorum ya? Annem tatlı gönderdi. Cuma günü için de ölçüleri konuşacaktık.” Dün apartmana girerken gördüğüm kızdı. Açık mavi eşarbı, elindeki beyaz poşet, utangaç gülümsemesiyle salon kapısında durdu. Beni görünce duraksadı. Nazmiye Hanım onu içeri buyur etti. “Gel kızım, gel. Tanışmanız gereken biri var.” Kız yanıma oturdu. “Ben Elif,” dedi. “Siz?” Bir an ağzımı açamadım. Nazmiye Hanım bana baktı. Söylememi bekliyordu. “Ben Derya,” dedim. “Serdar’ın karısıyım.” Elif’in gülümsemesi yavaşça silindi. “Ne dediniz?” “On iki yıldır evliyiz. Dokuz yaşında bir kızımız, altı yaşında bir oğlumuz var.” Elif ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi. Parmakları bembeyaz olmuştu. “Serdar Bey bana hiç evlenmediğini söyledi.” “Biliyorum.” “Çocuğu olmadığını söyledi.” “Onu da biliyorum.” Genç kızın gözlerinden iki damla yaş düştü. Çantasından telefonunu çıkardı, ekrana baktı. “Dün bana mesaj attı,” dedi. “Cuma günü yüzüğü takınca artık bir aile olacağız, dedi.” Telefonu bana uzattı. Ekranda Serdar’ın fotoğrafı vardı. Bizim evin salonunda çekilmişti. Geçen kış aldığımız gri koltuğun üstünde oturuyordu. Altında mesaj: Annemin evini tamir ettiriyorum. Nişandan sonra seninle burada oturacağız. Birden içimdeki acının yanına başka bir duygu yerleşti. Öfke. “Bu ev kimin?” diye sordum. Nazmiye Hanım şaşırdı. “Benim kızım. Babasından kaldı.” “Elif, Serdar sana başka ne söyledi?” Kız ağlamamak için dudaklarını ısırdı. “Afyon’da bir evimiz olacağını söyledi. Ben öğretmenim. Tayin isteyecektim. Annemle babam da bu yüzden kabul etti.” Nazmiye Hanım ellerini dizlerine vurdu. “Benim evimi de mi vaat etmiş?” Elif gözyaşlarını sildi. “Size söylemedi mi?” Yaşlı kadın ayağa kalktı. Pencereye yürüdü. Birkaç saniye sokaktaki insanları seyretti. Sonra telefonunu aldı. “Serdar,” dedi oğluna. “Cuma günü nişan hazırlığı için herkes saat ikide burada olsun. Elif’in annesi babası da gelsin.” Oğlunun ne dediğini duyamadım. Nazmiye Hanım kısa bir cevap verdi: “Benim de sana söyleyeceklerim var. Cuma günü konuşuruz.” Telefonu kapattı. “Elif kızım,” dedi. “Ailene de söyle. Cuma günü gelsinler. Ama bugünkü konuşmamızı Serdar bilmesin.” Elif başını kaldırdı. “Beni onunla nişanlayacak değilsiniz, değil mi?” “Hayır kızım. Seni onun yalanlarından kurtaracağım.” O gün Elif evden çıkarken bana sarıldı. Daha önce hiç tanımadığım bir kız, kocam yüzünden ağlıyordu. Ona kızamıyordum. Çünkü benim on iki yıl önce inandığım sözlere o da inanmıştı. Otele döndüğümde Ada beni kapıda karşıladı. “Babaanneyle konuştun mu anne?” “Evet.” “Bizi gerçekten istemiyor mu?” Dizlerimin üstüne çöktüm. “Hayır kızım. Sizi çok seviyor.” Ada’nın gözleri büyüdü. “O zaman neden hiç gelmedi?” Cevap veremedim. Çünkü ona babasının on iki yıldır söylediği bütün yalanları bir anda anlatacak gücüm yoktu. Kuzey yatağın üstünden atladı. “Babaanne bana oyuncak alır mı?” “Belki alır oğlum.” Ada ise odanın köşesindeki lokum kutusunu gösterdi. “Onu babaanneme götürebilir miyiz? Dün veremedik.” Kutunun kapağı biraz ezilmişti. İçindeki lokumların yarısı yenmişti. O kutuya bakarken ağlamaya başladım. On iki yıldır çocuklarım bir babaannenin yokluğunu yaşamıştı. Oysa babaanne aynı gökyüzünün altında, onların fotoğraflarını biriktirerek yaşlanmıştı. Perşembe akşamı Serdar otele geldi. Kapıyı açar açmaz içeri girdi. “Derya, yarın dönüyorsunuz. Bu iş uzadı.” “Yarın ne var Serdar?” “Ne olacak? Bayram bitiyor.” “Cuma günü bir nişan yok mu?” Yüzü değişti. Bir an bana baktı, sonra gözlerini kaçırdı. “Annem mi söyledi?” “Demek doğru.” “Derya, düşündüğün gibi değil.” “Nasıl peki?” “Annem kızın ailesine söz vermiş. Ben istemiyorum. Ama annemin tansiyonu çıkıyor. Birkaç gün idare edecektim.” “Yüzük aldın mı?” Cevap vermedi. “Serdar, yüzük aldın mı?” “Annem zorladı.” “Peki Elif’e nişandan sonra beraber yaşayacağınızı da annen mi yazdırdı?” Serdar’ın yüzündeki renk tamamen kayboldu. “Sen Elif’le mi konuştun?” “Sadece Elif’le değil.” Bana doğru bir adım attı. “Annemin yanına gittin.” “Evet.” “Ne söyledin?” “Gerçeği.” Serdar ellerini başına götürdü. “Sen ne yaptın Derya? Kadın hasta! Bir şey olursa hesabını nasıl vereceksin?” O sırada Ada banyonun kapısında belirdi. “Baba,” dedi, “babaanne hasta mı?” Serdar arkasına döndü. Kızımızın yüzüne bakamadı. “Odana git Ada.” “Ama anne babaanne bizi seviyormuş dedi.” Serdar hiçbir şey söylemedi. Ada bir adım yaklaştı. “Baba, sen neden bizi babaanneden sakladın?” Bu soruyu ben on iki yıl soramamıştım. Dokuz yaşındaki kızım sordu. Serdar diz çökmeye bile çalışmadı. “Büyüklerin işleri karışık kızım. Sen anlamazsın.” Ada’nın alt dudağı titredi. “Ben dokuz yaşındayım baba. Beni sevmeyen birini anlayabilirim. Ama beni yokmuşum gibi anlatmanı anlayamıyorum.” Serdar kapıya yürüdü. “Yarın konuşuruz,” dedi. “Hayır,” dedim. “Yarın sen konuşacaksın. Biz dinleyeceğiz.” Kapıyı arkasından kapattım. O gece ilk kez Serdar’ın nerede uyuduğunu merak etmedim. Cuma günü saat bire doğru çocukları giydirdim. Ada pembe elbisesini seçti. Kuzey lacivert gömleğini. Otelden çıkarken resepsiyona anahtarı bıraktım. Bavullarımızı arabaya koydum. Nazmiye Hanım’ın apartmanına vardığımızda sokakta birkaç araba vardı. Üçüncü kata çıktık. Kapıyı Elif açtı. Üstünde sade, krem rengi bir elbise vardı. Gözleri şişmişti ama yüzü sakindi. Ada’ya gülümsedi. “Sen Ada mısın?” Kızım başını salladı. “Babaannen seni bekliyor.” Salona girdiğimizde kalabalık bir sofrayla karşılaştık. Elif’in annesi, babası, iki akrabası oturuyordu. Serdar pencerenin yanında ayaktaydı. Bizi görünce elindeki çay bardağı tabağa çarptı. “Derya!” Nazmiye Hanım ayağa kalktı. “Geldiler,” dedi. Serdar annesine döndü. “Anne, bunların burada ne işi var?” Yaşlı kadın ona cevap vermedi. Doğruca Ada’nın önüne geldi. Kızım başını kaldırdı. “Sen benim babaannem misin?” Nazmiye Hanım’ın elleri titredi. “Evet kuzum.” Ada elindeki lokum kutusunu uzattı. “Dün getirmiştik. Babam içeri sokmadı. Birazını Kuzey yedi. Kusura bakma.” Nazmiye Hanım kutuyu iki eliyle aldı. Kapağı açtı. İçinde dört tane lokum kalmıştı. Birini ağzına attı. “Hayatımda yediğim en güzel lokum,” dedi.