Ağabeyim, annemle babama tıp fakültesini bıraktığım yalanını söylemişti
Ben az önce Cenk'in hayatını kurtaran cerrahım.' Sözlerim havada asılı kaldığında annemin dudakları titredi. Beş yıldır ilk kez bana nasıl yaklaşacağını bilmiyordu. Babam koltuğun arkalığına tutundu, ardından gözlerini yere indirdi. 'Barın, biz...' diye başladı. Elimi kaldırdım. 'Şimdi Cenk'in sağlık durumuyla ilgili sorularınızı yanıtlayabilirim. Geçmişi konuşmak için doğru zaman değil.' Sesim ne sertti ne de yumuşak. Sadece kesin. Yoğun bakım kurallarını anlattım. İç kanama kontrol altına alınmıştı; akciğerindeki hasar ve kaburga kırıkları nedeniyle dikkatle izlenmesi gerekiyordu. Komplikasyon riskinden söz ettim. Annem ağlamaya başlayınca hemşireden su istedim. Sonra koridora çıktım. Kapı kapandığında duvara yaslandım. Ameliyat boyunca hissetmediğim yorgunluk üzerime çöktü. Avuçlarım titriyordu. Beş yıl önce beni hiç dinlemeyen insanların karşısında sakin durabilmiştim ama tek başıma kalınca bunun ne kadar ağır olduğunu anladım. Telefonumu çıkarıp Duru'yu aradım. Uykulu sesimden bir şey olduğunu anlamıştı. 'Kötü bir gece mi?' diye sordu. 'Cenk'i ameliyat ettim,' dedim. Birkaç saniye konuşmadı. Sonra yalnızca, 'İyi misin?' diye sordu. Bunu soran ilk insan yine oydu.