Açlıktan güçsüz düşmüştü, neredeyse ayakta duramıyordu
Ertesi sabah babam biraz güç topladı. Ona neden yatağın altına bakmamı istediğini sordum. ‘İnci evrakları saklamak için getirmişti,’ dedi. ‘Ben görüp itiraz ettim. Dosyayı sonra alacağını söyleyip yatağın altına itti. Fırsat bulunca poşeti daha içeride sakladım.’ ‘Peki sesli mesajı nasıl gönderdin?’ ‘Telefonu bir gün odada unutmuşlardı. Sesimi gönderdim ama beni gördüler.’ Babama tekrar tekrar soru sorup onu yormak istemedim. Söyleyebildiklerini not ettim; geri kalanını uzmanlara anlatması daha doğruydu. Fakat bir ayrıntı aklımdan çıkmıyordu: Poliçenin başlangıcı neden tam dönüşümden iki gün sonrasına konmuştu? Cevap birkaç gün sonra ortaya çıkmaya başladı. İncelenen mesajlarda Oğuz'un, yakın çevresine benim eve kısa süreliğine uğrayıp sonra tekrar yurt dışına çıkacağımı söylediği görüldü. Oysa kimseye dönüş tarihimi bildirmemiştim. Demek ki uçuş bilgilerim bir şekilde ellerine geçmişti. Kamera kaydında İnci'nin bavulumu karıştırırken söylediği sözler de vardı: ‘Banka hesabının şifresi olmadan bu işi çözemeyiz.’ Polis, kayıtların asıllarını teknik incelemeye aldı. Telefonumda düzenlenmiş kopyalarla hüküm verilemeyeceğini biliyordum. Selin Hanım açıklamayı dikkatle yaptı: ‘Bu belgeler ve konuşmalar ciddi şüphe oluşturuyor. Ama niyet, sorumluluk ve suçlamalar soruşturma sonunda değerlendirilecek. Sen tahmin yürütmek yerine bildiğin her şeyi sırayla anlat.’ O gün ilk kez yıllarca neden babamı görüntülü arayamadığımı yeniden düşündüm. Her bahanenin bir sebebi varmış gibi görünmesi, hepsinin doğru olduğu anlamına gelmiyordu. Kendi kendimi suçlamaktan vazgeçmek kolay değildi. Banka dökümleri geldiğinde para akışı netleşti. Babamın bakımı için gönderdiğim havalelerin önemli bölümü ev eşyaları, tatiller ve kişisel harcamalara gitmişti. Özel bakım görevlisine düzenli ödeme yapılmamıştı. Oysa Oğuz bana her ay ücretlerin arttığını söyleyerek daha çok para istemişti. Bir hafta sonra polisten haber geldi. Dosyada bulunan vekâletname ile benim eski resmî imza örneklerim karşılaştırılacaktı. Belgelerin sahte olup olmadığına uzmanlar karar verecekti. Sigorta şirketi de başvurunun kendi kayıtlarında hangi kanaldan açıldığını araştırıyordu. Neriman birkaç kez arayıp ‘Yanlış anlaşıldık,’ diye mesaj bıraktı. İnci ise babamın zaten yaşlı ve unutkan olduğunu iddia etti. Bunları karşılıksız bıraktım. Avukatım, doğrudan tartışmanın ne bana ne de babama yararı olacağını söyledi. Babam taburcu olduğunda onu kendi ayarladığım erişilebilir bir daireye götürdüm. Haftalık fizik tedavi programı başladı. İlk gün pencerenin önünde uzun süre oturdu; dışarıda yürüyen insanları izledi. Sonra elini uzatıp avucuma dokundu. ‘Bu sefer kapıyı kilitlemezler, değil mi?’ dedi. ‘Hayır baba. Anahtar sende olacak.’ Bu cümleyi söylerken kendime de söz veriyordum. Sırf başkaları yardım etmeyi vaat etti diye bir daha hiçbir şeyi denetimsiz bırakmayacaktım. Ama bunu geçmişi kendime ceza etmek için değil, geleceği doğru kurmak için yapacaktım. Soruşturma aylar sürdü. Sahte belgelerle ilgili uzman raporu, banka hareketleri ve tanık ifadeleri dosyaya girdi. Oğuz ve ailesi hakkında savcılık tarafından işlem başlatıldı; dava açılan hususlar mahkemede incelendi. Babamın kötü muamele gördüğüne ilişkin sağlık kayıtları da sürecin parçasıydı. Ben boşanma davası açtım. Ayrı hesabımdaki birikimle babamın bakımını düzenledim, Ukrayna'daki işimden izin aldım ve daha sonra Türkiye'de uzaktan sürdürebileceğim bir işe geçtim. Hızlı veya mucizevi bir iyileşme yaşanmadı. Babamın yürüyebilmesi için aylarca çaba gerekti. Bir gün, yürütecine dayanarak mutfağın kapısına kadar geldi. Masada iki bardak çay vardı. ‘Bugün kendim geldim,’ dedi gururla. Onu kucaklamak istedim ama dengesi bozulmasın diye önce sandalyesine oturmasını bekledim. Sonra ellerini tuttum. Babamın yatağının altında bulduğum dosyanın ne anlama geldiği artık resmî makamlarca araştırılmış, şüpheli sigorta başvurusu iptal edilmişti. Bizim içinse en önemli sonuç daha basitti: Babam artık korkuyla fısıldamak zorunda değildi. İyileşme sürecinin ikinci ayında babam, eski fotoğraf albümlerini görmek istedi. Gençliğinde yaptığı ahşap oyuncakların fotoğraflarını bulduk. Bir zamanlar elleriyle en ince parçaları yontan adam şimdi bir bardağı kaldırmakta zorlanıyordu. Ona fotoğrafları birer birer gösterdim. 'Bunu sen yapmıştın,' dediğimde yüzünde ilk kez uzun bir gülümseme belirdi. Fizyoterapisti küçük hedefler koydu: yatağın kenarında dik oturmak, destekle ayağa kalkmak, odanın bir ucuna kadar yürümek. Günler bazen iyi, bazen kötü geçiyordu. Eski alışkanlıkları geri getirmek için odasının kapısını açık bırakıyor, geceleri ışığını ulaşabileceği bir yere koyuyorduk. Hiç kimse ona ne yiyip içeceğini söylemeden önce fikrini sormayı ihmal etmiyordu. Bir gün babam, 'Bana kızgın mısın?' dedi. Ne demek istediğini anlayamadım. 'Sana haber veremedim,' diye devam etti. Ona kızgın olmadığımı söyledim. Yine de sesli mesajı attığı gün duyduğu korkuyu tamamen silemeyeceğimi biliyordum. Bu yüzden düzenli psikolojik destek alabilmesi için randevu ayarladık. Kendi içimde de zor sorular vardı. Bir insan uzaktan yakınlarına nasıl güvenebilirdi? İnternet üzerinden gönderilen birkaç fotoğraf ne kadar şeyi saklayabilirdi? Bunlara tek bir kesin cevap bulamadım. Ancak bundan sonra bakım sağlayan kişinin kim olduğunu doğrulayacak, doktor görüşmelerine katılacak ve babamla doğrudan, düzenli konuşacaktım. Kontrol etmekle sahip çıkmak arasındaki farkı öğreniyordum. O akşam evin kapısını kapattım. Kilidi çevirdiğimde içeride mahkûm kalan biri yoktu; birbirini yeniden bulmuş iki insan vardı.