Ama yedi gün sonra eve döndüğünde
‘Annemi uyandırmadan arabanın anahtarlarını kaptığım gibi kapıya yöneldim.’ Dördüncü fotoğrafı aklımdan çıkaramıyordum. Eski bir binanın demir kapısı önünde, yüzü güneşten kırışmış bir kadın duruyordu. Arkasında yarısı sökülmüş mavi bir tabela vardı: Gül Apartmanı. Tabelanın altında ise yıllardır önünden geçtiğim eski belediye kütüphanesinin duvarındaki çatlak görünüyordu. Annemin üç saat uzakta olduğunu sandığım günlerde çekilen fotoğraf, bizim şehrimizde çekilmişti. Direksiyona geçtiğimde saat henüz sekiz bile olmamıştı. Eski kütüphane yıkılmayı bekleyen binaların arasında kalıyordu. Sokağa vardığımda Gül Apartmanı'nı hemen buldum. Kapısının önündeki basamaklarda, fotoğraftaki yaşlı kadının kullandığına benzeyen kırmızı bir baston duruyordu. Zile basınca kapıyı orta yaşlı bir adam açtı. Fotoğrafı gösterdim. Yüzü değişti. ‘Bu kadını nereden tanıyorsunuz?’ ‘Annemin bavulundaki makineden. Onun iyi olduğundan emin olmam gerekiyor.’ Adam önce kapıyı kapatacak gibi oldu. Sonra merdiven boşluğundan bir öksürük duyuldu. Yukarıya baktığında gözlerindeki telaşı gördüm. ‘Ben alt kattaki kiracıyım,’ dedi. ‘Kadının adı Muazzez. Üç gündür burada. Gelini onu eve geri götürmeye çalışıyor. Ben de neye inanacağımı şaşırdım.’ Kalbim hızlandı. Muazzez annemin buluşmaya gittiği arkadaşıydı. Üstelik sanılanın aksine çok uzaklarda değil, aynı şehirdeydi. Adamla birlikte üst kata çıktık. Daire kapısının ardından iki kadının alçak sesle tartışması geliyordu. Kapıyı açan genç kadın beni görünce irkildi. İçerideki koltukta oturan yaşlı kadın doğrulmaya çalıştı. Fotoğraftaki kişiydi. Yanına eğilip kendimi tanıttığımda hemen annemi sordu. ‘İyi mi? Bana ulaşamadı. Dün gece telefonunu da açmadı.’ ‘Eve döndü,’ dedim. ‘Ama çok halsiz. Neler olduğunu öğrenmek istiyorum.’ Genç kadın dudaklarını sıktı. ‘Ben Seher. Muazzez Hanım'ın geliniyim. Kayınvalidem bir süredir tek başına yaşamakta zorlanıyor. Bir aile meselesini gereksiz yere büyütmeyelim.’