Veli toplantısında müdür oğlumun otuz sekiz gün devamsızlık yaptığını okudu

Tamirhanenin soğuk, egzoz ve yanık yağ kokan havası bir anda genzimi yaktı. Dizlerimin bağı çözüldü, ayakta durabilmek için yanımdaki paslı çalışma tezgâhına tutundum. Gözlerim arabanın altından dışarı taşan o küçük, yıpranmış iş ayakkabılarına takılı kaldı. Dün bütün okulun, yirmi beş velinin önünde yanağına inen o tokadı hatırladım. Kocamın “Benim oğlum serseri çıktı” diye haykırışını, Emirhan’ın başını önüne eğip tek kelime etmeyişini, benim utancımdan yerin dibine geçişimi, akşam eve gelip kapısını dışarıdan kilitleyişimi… Meğer on dört yaşındaki oğlum, babasının bahis masalarında erittiği onurunu kurtarmak için sabahın altısında pencereden atlayıp sanayiye koşuyormuş. Boğazımdan yukarı doğru yakıcı bir hıçkırık yükseldi ama dudaklarımı kanatana kadar ısırdım. Ağlamayacaktım. Bu çocuk iki aydır ağlamadan bu yükü sırtlıyorsa, ben de karşısında yıkılmayacaktım. Yavaşça eğildim, arabanın altına baktım. Emirhan yüzü gözü yağ içinde, elindeki anahtarı sıkıca kavramış, gözleri dolu dolu bana bakıyordu. “Anne…” diye fısıldadı. “Kızma ne olur. Babam duyarsa çok utanır.” İçim paramparça oldu. Elimi uzattım. “Çık oradan oğlum,” dedim sesimi olabildiğince sakin tutmaya çalışarak. “Çık, üzerini değiştir.” Emirhan mahcup bir ifadeyle arabanın altından sürünerek çıktı. Nuri’ye döndüm; kayınbiraderim başını öne eğmiş, elindeki bezi sıkmaktan parmak boğumları bembeyaz olmuştu. “Bu borç bu çocuğun sırtından inmeyecek Nuri,” dedim buz gibi bir sesle. “Oğlum yarın sabah okuluna gidecek, sınavına girecek. O kırk bin lirayı ben ödeyeceğim.”
Copyright © 2015. All Rights Reserved.