Uçakta Kocamın Fısıldadığı Korkunç Söz
‘Erkut, çocuklarımıza bir şey yaptıysan bunu bilmek zorundayım.’ Sesim sandığımdan yüksek çıkmıştı. Koridorun öbür tarafındaki kadın başını çevirdi. Erkut ise önündeki katlanır masaya bakıyordu. Elli iki yıllık eşimdi; onun yüzündeki her çizgiyi tanıyordum. Ama o an karşımda yabancı biri oturuyormuş gibi hissettim. ‘Kimseye zarar vermedim,’ dedi sonunda. ‘Sadece artık başka türlü yaşayacağız.’ ‘Bunu benimle konuşmadan mı kararlaştırdın?’ Başını çevirdi. ‘İnişte anlatacağım.’ Kemerimin tokasına dokundum. İçimden kalkıp kabin görevlisine gitmek geçiyordu. O sırada genç bir görevli yanımıza geldi, iyi olup olmadığımı sordu. Erkut benden önce cevap verecekti ki elimi kaldırdım. ‘Şu an fiziksel bir tehlikem yok,’ dedim. ‘Ama eşim beni nereye götürdüğünü söylemiyor. Yardıma ihtiyacım olursa sizi çağırabilir miyim?’ Görevlinin bakışı ciddileşti. Bana başımı sallayarak cevap verdi ve yolculuk boyunca birkaç kez yanımıza uğradı. Erkut tek kelime etmedi. Sessizliği, söylediği korkunç cümleden bile ağır geliyordu. Uçak indikten sonra telefonumu açtım. İnci'den gelen iki cevapsız arama vardı. Hemen onu aradım. Erkut elimi tutmaya çalıştı, çekildim. ‘Anne, indiniz mi?’ diye sordu İnci. ‘Evet. Nereye geldiğimizi yeni öğreniyorum. Baban bana bugün sizleri bir daha göremeyeceğimi söyledi.’ Telefonun öbür ucunda boğuk bir nefes duydum. ‘Ne? Anne, öyle bir şey konuşulmadı. Lütfen havaalanından ayrılma. Ben Turgay'ı arıyorum.’ Erkut ayağa kalktı. ‘Bunu büyütmenin anlamı yok. Zaten konuşacaktık.’ İlk kez onun bavulunu sürükleyip peşinden gitmedim. Terminaldeki bir banka oturdum. Birkaç dakika sonra Turgay aradı. Sesi titriyordu. ‘Babamın seni bu kadar korkutacağını bilmiyorduk,’ dedi. ‘Kendisi bir sürpriz yapmak istediğini söyledi. Biz de senin için bir şey hazırlıyorduk. İkisi aynı şey değilmiş.’