Tek sebebi artık ondan üç kat fazla kazanmam

‘Ne yapacağımı bilemiyorum.’ Bu cümleyi içimden geçirirken çocukların okul çantalarını hazırlıyordum. Barlas salonda televizyonun sesini açmıştı. Otomobilin taksitini hatırlatıp yeniden tartışma çıkarmasını bekledim. Fakat bu kez masasına sessizce bir kâğıt bıraktım: çocukların okuldan alınma programı, aylık aile giderleri ve ikimizin ödemesi gereken paylar. ‘Bu da ne?’ diye sordu. ‘Birlikte kurduğumuz hayatın hesabı. Benim maaşım senin babalık sorumluluğunu ortadan kaldırmıyor.’ Kâğıdı buruşturup çöpe attı. ‘Bana ders verme. Eğitime gitmeden önce şu araba işini hallet.’ O gece tartışmayı uzatmadım. Annemle konuştum. Çocukların, benim bulunmadığım beş gün boyunca akşamları onun yanında kalmasını ayarladım. Okul çıkışında da güvenilir bir bakım görevlisi onları alacak, annemin evine götürecekti. Çocukların düzeninin Barlas'ın keyfine bağlı kalmasına artık izin veremezdim. Sabah müdürümle yeniden görüştüm. Eşimin aramasından duyduğum utancı anlattım. ‘Bir daha iş yerimi aile içi baskı için kullanmasına izin vermeyeceğim,’ dedim. Müdürüm gözlüğünü çıkarıp bana baktı. ‘İşini iyi yapıyorsun. Eğitime katılma hakkın var. Özel hayatınla ilgili bir arama daha gelirse bunu şirketin güvenlik birimine yönlendireceğiz. Sen işine odaklan.’ O sözleri duyunca ağlamak yerine rahat bir nefes aldım. Bunca yıl evde yaptığım emek görünmezken şimdi işteki başarımın bile savunulması gerektiğini düşünmek canımı acıtıyordu. Eğitimden önceki akşam Barlas çocukları karşısına oturtup ‘Annen işini bizden daha çok seviyor,’ dedi. Sekiz yaşındaki oğlum yüzüme kaygıyla baktı. Küçük kızım ise ‘Yarın beni kim alacak?’ diye sordu. Diz çöküp ikisini de kucakladım. ‘Anneanneniz ve anlaştığımız abla. Ben her akşam arayacağım. Babanızın söyledikleri sizin yüzünüzden değil. İkinizi de çok seviyorum.’ Barlas homurdandı. Çocukların yanında tartışmadım. Onlar uyuduktan sonra ona açıkça söyledim: ‘Beni kırmak için çocukları kullanırsan bunu da kayda geçireceğim.’
Copyright © 2015. All Rights Reserved.