Kırk Dört Yıllık Evlilik ve Yüzme Dersi Yalanı
‘Nihat'ı affedersem Servin'le kurduğumuz bu dostluk da bitebilir.’ Bu düşünce, dans kursuna birlikte yazıldığımız gün bile aklımdan çıkmadı. Servin kayıt formunu doldururken bana dönüp, ‘Benden uzaklaşmanı gerektirecek bir şey yapmadım, değil mi?’ diye sordu. ‘Hayır,’ dedim. ‘Ama Nihat'la kırk dört yılım var. Bazen neyi özlediğimi bile ayırt edemiyorum.’ Servin kalemini bıraktı. ‘İnsanın birini özlemesi, onunla yeniden yaşamak zorunda olduğu anlamına gelmez.’ Bu söz, eve dönerken yol boyunca zihnimde döndü. O akşam büyük oğlum aradı. Babasının bende bıraktığı bazı ilaçları almaya geleceğini söyledi. Ardından sesini alçaltıp, ‘Anne, babam artık gerçekten perişan. Belki bir kez konuşsanız,’ dedi. ‘Konuşmaktan kaçmıyorum. Sadece karar vermeye zorlanmak istemiyorum.’ Ertesi gün Nihat kapıya tek başına geldi. Elinde eski evlilik albümümüz vardı. Salonun ortasında albümü açıp gençlik fotoğraflarımızı gösterdi. ‘Bunların hiçbirini silip atamayız,’ dedi. ‘Silmiyorum. Sen sekiz ay boyunca beni kız kardeşin olarak tanıttığında da silinmediler. Ama saygıyı sen yok saydın.’ Başını eğdi. İlk defa karşılık vermedi. Sonra bir zarf uzattı. İçinde yüzme kursuna ait olduğu söylenen günlerde çekilmiş fotoğraflar vardı. Servin'le gülümsüyor, bir doğum günü pastasının mumlarını üflüyordu. ‘Bunları atmaya kıyamadım. Saklamak da doğru gelmedi. Ne yapacağımı bilmiyorum.’ Fotoğrafları masaya bıraktım. ‘Benden karar istemeden önce kendinle ilgili dürüst bir karar ver. Servin'i gerçekten seviyor muydun, yoksa farklı biri gibi davranmayı mı seviyordun?’ Uzun süre sustu. Sonunda, ‘Onun yanında yeniden genç hissettim,’ dedi. ‘Evdeyse yıllardır yaşlandığımı düşünüyordum.’ ‘İkimiz de yaşlandık Nihat. Ama ben bunun için başka birinin hayatını yalanlarla doldurmadım.’ Nihat ayrılırken boşanmak istemediğini söyledi. Ben de henüz eve dönmesini istemediğimi açıkça belirttim. İlk defa bu sözleri söyledikten sonra suçluluk hissetmedim.